شناسه حدیث :  ۴۴۰۶۳۲

  |  

نشانی :  الإنصاف فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۳۶  

عنوان باب :   باب العين السابع و العشرون و مائتان نص -

معصوم :  

عَلْقَمَةُ بْنُ قَيْسٍ قَالَ: حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ ▀ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ مَنْدَةَ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحُسَيْنِ اَلْكُوفِيُّ اَلْمَعْرُوفُ بِابْنِ اَلْحَكَمِ قَالَ: حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُوسَى بْنِ إِبْرَاهِيمَ قَالَ: حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَبِيبٍ قَالَ: حَدَّثَنِي شَرِيكٌ عَنْ حَكِيمِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ اَلنَّخَعِيِّ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ قَيْسٍ قَالَ: خَطَبَنَا أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَلَى مِنْبَرِ اَلْكُوفَةِ خُطْبَةَ اَللُّؤْلُؤَةِ، فَقَالَ فِيمَا قَالَ فِي آخِرِهَا: أَلاَ وَ إِنِّي ظَاعِنٌ عَنْكُمْ عَنْ قَرِيبٍ وَ مُنْطَلِقٌ إِلَى مَغِيبٍ، فَارْتَقِبُوا اَلْفِتْنَةَ اَلْأُمَوَيَّةَ وَ اَلْمَمْلَكَةَ اَلْكَسْرَوِيَّةَ، وَ إِمَاتَةَ مَا أَحْيَاهُ اَللَّهُ وَ إِحْيَاءَ مَا أَمَاتَهُ اَللَّهُ؛ وَ اِتَّخِذُوا صَوَامِعَكُمْ بُيُوتَكُمْ، وَ عَضُّوا عَلَى مِثْلِ جَمْرِ اَلْغَضَا، وَ اُذْكُرُوا اَللَّهَ كَثِيراً فَذِكْرُهُ أَكْبَرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ، ثُمَّ قَالَ: وَ تُبْنَى مَدِينَةٌ يُقَالُ لَهَا اَلزَّوْرَاءُ بَيْنَ دِجْلَةَ وَ دُجَيْلٍ وَ اَلْفُرَاتِ؛ فَلَوْ رَأَيْتُمُوهَا مُشَيَّدَةً بِالْجِصِّ وَ اَلْآجُرِّ، مُزَخْرَفَةً بِالذَّهَبِ وَ اَلْفِضَّةِ وَ اَللاَّزْوَرْدِ اَلْمُسْتَسْقَى وَ اَلْمَرْمَرِ وَ اَلرُّخَامِ وَ أَبْوَابِ اَلْعَاجِ وَ اَلْآبْنُوسِ، وَ اَلْخِيَمِ وَ اَلْقِبَابِ وَ اَلسِّتَارَاتِ وَ قَدْ ▀ عُلِيَتْ بِالسَّاجِ وَ اَلْعَرْعَرِ وَ اَلصَّنَوْبَرِ وَ اَلشَّبِّ، وَ شُيِّدَتْ بِالْقُصُورِ وَ تَوَالَتْ عَلَيْهَا مُلُوكُ بَنِي اَلشَّيْبَانِ أَرْبَعَةٌ وَ عِشْرُونَ مَلِكاً عَلَى عَدَدِ سِنِي اَلْمَلِكِ فِيهِمُ اَلسَّفَّاحُ وَ اَلْمِقْلاَصُ وَ اَلْجَمُوعُ وَ اَلْخَدُوعُ وَ اَلْمُظَفَّرُ وَ اَلْمُؤَنَّثُ وَ اَلنَّظَّارُ وَ اَلْكَبِيشُ وَ اَلْمُتَهَوِّرُ وَ اَلْعَثَّارُ وَ اَلْمُضْطَلِمُ وَ اَلْمُسْتَصْعَبُ وَ اَلْعَلاَّمُ وَ اَلرُّهْبَانِيُّ وَ اَلْخَلِيعُ وَ اَلسَّيَّارُ وَ المُتْرَفُ ▀ وَ اَلْكُدَيْدُ وَ اَلْأَكْبَتُ وَ اَلْمُثْرِبُ وَ اَلْأَكْلَبُ وَ اَلْوَثِيمُ وَ اَلظَّلاَّمُ وَ اَلْعَيْنُوقُ، وَ تُعْمَلُ اَلْقُبَّةُ اَلْغَبْرَاءُ ذَاتُ اَلْفَلاَةِ اَلْحَمْرَاءِ وَ فِي عَقِبِهَا قَائِمُ اَلْحَقِّ يُسْفِرُ عَنْ وَجْهِهِ بَيْنَ اَلْأَقَالِيمِ كَالْقَمَرِ اَلْمُضِيءِ بَيْنَ اَلْكَوَاكِبِ اَلدُّرِّيَّةِ، أَلاَ وَ إِنَّ لِخُرُوجِهِ عَلاَمَاتٍ عَشَرَةٍ؛ أَوَّلُهَا طُلُوعُ اَلْكَوْكَبِ ذِي اَلذَّنَبِ، وَ يُقَارِبُ مِنَ اَلْحَادِي وَ يَقَعُ فِيهِ هَرْجٌ وَ مَرْجٌ وَ شَغَبٌ، وَ تِلْكَ عَلاَمَاتُ اَلْخِصْبِ، وَ مِنْ عَلاَمَةٍ إِلَى عَلاَمَةٍ عَجَبٌ، فَإِذَا اِنْقَضَتِ اَلْعَلاَمَاتُ اَلْعَشَرَةُ إِذْ ذَاكَ يَظْهَرُ بِنَا اَلْقَمَرُ اَلْأَزْهَرُ وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ اَلْإِخْلاَصِ لِلَّهِ عَلَى اَلتَّوْحِيدِ. ▀ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ عَامِرُ بْنُ كَثِيرٍ: يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ لَقَدْ أَخْبَرْتَنَا عَنْ أَئِمَّةِ اَلْكُفْرِ وَ خُلَفَاءِ اَلْبَاطِلِ، فَأَخْبِرْنَا عَنْ أَئِمَّةِ اَلْحَقِّ وَ اَلسُّنَّةِ اَلصِّدْقِ بَعْدَكَ، قَالَ: نَعَمْ إِنَّهُ لَعَهْدٌ عَهِدَهُ إِلَيَّ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِنَّ هَذَا اَلْأَمْرَ يَمْلِكُهُ اِثْنَا عَشَرَ إِمَاماً تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ اَلْحُسَيْنِ، وَ لَقَدْ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: لَمَّا عُرِجَ بِي إِلَى اَلسَّمَاءِ نَظَرْتُ إِلَى سَاقِ اَلْعَرْشِ فَإِذَا مَكْتُوبٌ فِيهِ: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اَللَّهِ أَيَّدْتُهُ بِعَلِيٍّ وَ نَصَرْتُهُ بِعَلِيٍّ، وَ رَأَيْتُ اِثْنَيْ عَشَرَ نُوراً فَقُلْتُ: يَا رَبِّ أَنْوَارُ مَنْ هَذِهِ؟ فَنُودِيتُ: يَا مُحَمَّدُ هَذِهِ نُورُ اَلْأَئِمَّةِ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اَللَّهِ أَ فَلاَ تُسَمِّيهِمْ لِي؟ فَقَالَ: نَعَمْ أَنْتَ اَلْإِمَامُ وَ اَلْخَلِيفَةُ بَعْدِي، تَقْضِي دَيْنِي وَ تُنْجِزُ عِدَاتِي، وَ بَعْدَكَ اِبْنَايَ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَيْنُ، وَ بَعْدَ اَلْحُسَيْنِ اِبْنُهُ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ زَيْنُ اَلْعَابِدِينَ، وَ بَعْدَ عَلِيٍّ اِبْنُهُ مُحَمَّدٌ يُدْعَى بِالْبَاقِرِ وَ بَعْدَ مُحَمَّدٍ اِبْنُهُ جَعْفَرٌ يُدْعَى بِالصَّادِقِ، وَ بَعْدَ جَعْفَرٍ اِبْنُهُ مُوسَى يُدْعَى بِالْكَاظِمِ، وَ بَعْدَ ▀ مُوسَى اِبْنُهُ يُدْعَى بِالرِّضَا، وَ بَعْدَ عَلِيٍّ اِبْنُهُ مُحَمَّدٌ يُدْعَى بِالزَّكِيِّ، وَ بَعْدَ مُحَمَّدٍ اِبْنُهُ عَلِيٌّ يُدْعَى بِالنَّقِيِّ وَ بَعْدَ عَلِيٍّ اِبْنُهُ اَلْحَسَنُ يُدْعَى بِالْأَمِينِ، وَ اَلْقَائِمُ مِنْ وُلْدِ اَلْحُسَيْنِ سَمِيِّي وَ أَشْبَهُ اَلنَّاسِ بِي يَمْلَؤُهَا قِسْطاً وَ عَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً قَالَ اَلرَّجُلُ: فَمَا بَالُ قَوْمٍ اِدَّعَوْا ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ ثُمَّ دَفَعُوكُمْ عَنْ هَذَا اَلْأَمْرِ وَ أَنْتُمُ اَلْأَعْلَوْنَ نَسَباً بِالنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ فَهْماً بِالْكِتَابِ وَ اَلسُّنَّةِ؟ قَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: أَرَادُوا قَلْعَ أَوْتَادِ اَلْحَرَمِ وَ هَتْكَ سُتُورِ أَشْهُرِ اَلْحُرُمِ مِنْ بُطُونِ اَلْبُطُونِ وَ نُورِ نَوَاظِرِ اَلْعُيُونِ بِالظُّنُونِ اَلْكَاذِبَةِ وَ اَلْأَعْمَالِ اَلْبَائِرَةِ بِالْأَعْوَانِ اَلْجَائِرَةِ فِي اَلْبُلْدَانِ اَلْمُظْلِمَةِ، بِالْبُهْتَانِ اَلْمُهْلِكَةِ بِالْقُلُوبِ اَلْخَرِبَةِ، فَرَامُوا هَتْكَ اَلسُّتُورِ اَلزَّكِيَّةِ وَ كَسْرَ آنِيَةِ اَلْبَقِيَّةِ وَ مِشْكَاةٍ يَعْرِفُهَا اَلْجَمِيعُ، وَ عَيْنِ اَلزُّجَاجَةِ وَ مِشْكَاةِ اَلْمِصْبَاحِ وَ سُبُلِ اَلرَّشَادِ وَ خِيَرَةِ اَلْوَاحِدِ اَلْقَهَّارِ، حَمَلَةِ بُطُونِ ▀ اَلْقُرْآنِ، فَالْوَيْلُ لَهُمْ مِنْ طَمْطَامِ اَلنَّارِ، وَ مِنْ رَبٍّ كَبِيرٍ مُتَعَالٍ، بِئْسَ اَلْقَوْمُ مَنْ خَفَّضَنِي وَ حَاوَلُوا اَلاِدِّهَانَ فِي دِينِ اَللَّهِ، فَإِنْ يُرْفَعْ عَنَّا مِحَنُ اَلْبَلْوَى حَمَلْنَاهُمْ مِنَ اَلْحَقِّ عَلَى مَحْضِهِ وَ إِنْ تَكُنِ اَلْأُخْرَى فَلاَ تَأْسَ عَلَى اَلْقَوْمِ اَلْفَاسِقِينَ .
زبان ترجمه:

الإنصاف / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۳۴۱

در ميان ايشان سفاح و مقلاص (كه گويند نام منصور دوانيقى است) و جموح (كه در لغت به معناى اسب چموش آمده و گويند مراد مهدى عباسى است) و خدوع (كه به معناى كثير الخدعه و كسى كه بسيار نيرنگ زند آمده و گويند مراد هادى عباسى است) و مظفر (يعنى كسى كه بر عالم ظفر يافته و گويند مراد هارون الرشيد است كه به قول سيوطى كه در تاريخ الخلفاء گويد: هارون امير همۀ خلفا و بزرگترين ملوك دنيا بود در زمان خود، زيرا تمام سلاطين به او باج و خراج مى‌دادند) و مؤنث (كه گويند مراد امين است) و نظّار (يعنى اهل نظر و گويند مراد مأمون است) و كبش (كه به معناى گوسفند است و گويند مراد معتصم عباسى است) و متهوّر (يعنى بى‌باك كه گويند مراد واثق باللّٰه است كه او در امر شرب خمر و ساير معاصى و هم چنين در خوراك بى‌باك بوده است) و عثّار (يعنى كسى كه لغزشش زياد است و گويند مراد متوكل است) و مضطلم (كه محتمل است «مظلم» بظاء معجمة باشد و از باب افتعال از «ظلم» باشد) و مستصعب (يعنى كسى كه كار بر او دشوار است و گويند مراد المعتز باللّٰه است) و علاّم (كه به معنى علامه و كسى كه داراى علم بسيار است و گويند مراد الناصر لدين اللّٰه است) و رهبانىّ‌ (يعنى كسى كه منسوب به رهبانان و پارسايان است و گويند مراد عمر بن عبد العزيز است كه چون پارسايان زندگى مى‌كرد، و در بعضى روايات «و الرهبان» بدون ياء نسبت نقل شده) و خليع (يعنى كسى كه از خلافت خلع گشته و گويند شايد مراد مستعين باللّٰه باشد كه از خلافت خلعش كردند) و سيّار (يعنى كسى كه هميشه در گردش است و چنانچه گفته‌اند شايد مراد المتقى باللّٰه باشد كه مركز خلافت را ترك كرد و مدتى در پناه آل حمدان در نصيبين و رقّه به سر مى‌برد)و المترف (يعنى به ناز و نعمت پرورده) و كديد (يعنى زمين سختى كه گياه از او نرويد و گويند اين لقب با القائم به امر اللّٰه مناسب است) و اكبت (كه از «كبت» به معناى ذلت و اهانت است و گويند اين لقب مناسب با الطائع باللّٰه است) و مثرب (به معناى مفسد و گويند شايد مراد الظاهر باللّٰه باشد) و اكلب (يعنى كسى كه حرص او بيشتر است و چنانچه گفته‌اند شايد مراد المقتدى باللّٰه باشد) و وثيم (كه محتمل است از «وثم الشيء» به معناى شكسته شدن باشد كه شايد مراد چنانچه گفته‌اند المطيع باللّٰه باشد كه خلافت بنى عباس در زمان او درهم شكست) و ظلام (يعنى كسى كه بسيار ظلم كند و گويند مراد القاهر باللّٰه است) و عينوق (مترجم گويد: براى عينوق معناى مناسبى نيافتم و در بعضى روايات «فيسوق» ضبط‍‌ شده كه براى آن نيز معنايى نيافتم) و گنبد كبود در بيابان سرخ بنا شود، و پشت سر اينها قيام‌كنندۀ به حق در عالم نقاب از چهره برافكند (و) مانند ماه در ميان ستارگان (نورافشانى كند) آگاه باشيد كه براى خروجش ده نشانه است كه اولى آنها بيرون آمدن ستارۀ دنباله‌دار است و آن ستاره نزديك ستارۀ حادى (كه نام يكى از ستارگان است) مى‌باشد و در آن زمان هرج و مرج و آشوب واقع گردد، و اينها نشانه‌هاى فراوانى نعمت و گياه باشد و از نشانه‌اى تا نشانه ديگر شگفت است، پس هنگامى كه نشانه‌هاى ده‌گانه تمام شود آنگاه ماه تابان بر ما آشكار گردد، و كلمۀ اخلاص براى خداوند بر توحيد تمام شود.پس مردى كه عامر بن كثيرش مى‌ناميدند برخاست و عرض كرد: اى امير مؤمنان! ما را از پيشوايان كفر و خلفاء باطل آگاه ساختى؛ اكنون ما را از پيشوايان حقّ‌ و زبانهاى راستگو بعد از خودت آگاه كن، فرمود: آرى آن عهدى كه رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و اله به من سفارش كرده كه اين امر خلافت را دوازده نفر امام كه نه نفرشان از صلب حسين عليه السّلام هستند مالك شوند و به تحقيق كه رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و اله فرمود: هنگامى كه مرا به آسمان بالا بردند به ساق عرش نظر كردم در آن نوشته بود «لا إله إلاّ اللّٰه محمّد رسول اللّٰه» خدايى جز خداى يگانه نيست، محمد رسول خدا است و او را به وسيلۀ على مدد كرده و به او ياريش دادم و دوازده نور ديدم، عرض كردم: پروردگارا اين انوار از آن كيست‌؟ به من ندا شد: اى محمد اينها نور امامان از فرزندان تو است، من عرض كردم: اى رسول خدا آيا نامشان را براى من بيان نمى‌فرمايى‌؟ فرمود: چرا تو پس از من امام و خليفه هستى، دين مرا ادا كنى و به وعده‌هاى من وفا كنى و پس از تو دو فرزندم حسن و حسين، و بعد از حسين فرزندش على بن الحسين زين العابدين، و پس از على فرزندش محمد است كه به باقر خوانده شود، و بعد از او فرزندش جعفر است كه به صادق خوانده شود، و پس از او فرزندش موسى است كه به كاظم خوانده شود،و پس از موسى فرزندش على است كه به رضا خوانده شود، و بعد از على فرزندش محمد است كه به زكىّ‌ خوانده شود، و پس از محمد فرزندش على است كه به نقىّ‌ خوانده شود، و بعد از على فرزندش حسن است كه به امين خوانده شود، و قائم كه از فرزندان حسين است همنام و شبيه‌ترين مردمان به من است، و زمين را از عدل و داد پر كند چنان كه از ستم و بيدادگرى پر شده است. آن مرد عرض كرد: پس چه شده است گروهى را كه خلافت پيغمبر را ادعا مى‌كنند و شما را از آن دور مى‌كنند در صورتى كه شما از جهت نسب و بستگى به پيغمبر و از لحاظ‍‌ فهميدن كتاب و سنت از آنها برتريد؟ حضرت فرمود: اينان مى‌خواهند ميخهاى حرم را بركنند؛ و پرده‌هاى ماههاى حرام را پاره كنند از ميان قبائل ريشه‌دار و روشنى چشمهاى بينا (از اينجا تا به آخر حديث عبارت خالى از اضطراب نيست و احتمال سقط‍‌ و تصحيف مى‌رود ولى چون راهى بر تصحيح كامل نبود و مصدر آن نيز در دست نبود، لذا به همان اجمال ترجمه شد) به گمانهاى دروغ و رفتارهاى فاسد به وسيله اعوان ستمكار، در شهرهاى تاريك، با بهتانهاى نابودكننده، و دلهاى خراب و ويران، پس بخواهند پرده‌هاى پاكيزه را پاره كنند و باقى مانده را بشكنند (و از بين برند) قنديلى را كه همه مردم بشناسند؛ و خود بلور و قنديل چراغ را (شايد اشاره به آيۀ نور و تفسيرى كه از اهل بيت عليهم السّلام شده است باشد) و راههاى راست و پيروزى و برگزيدگان خداى قهّار و حاملين حقايق قرآن را، پس واى بر ايشان از آتش بزرگ، و از (عقاب) خداى بزرگ متعال، بد مردمانى هستند آنان كه مرا پست كردند، و چيزهاى پستى را در دين خدا قصد كردند، پس اگر آزمايشهاى بلا از ما برداشته شود آنها را به محض حق وادار كنيم، و گر نه تأسف بر گروه فاسقين مخور.

divider