شناسه حدیث :  ۴۴۰۵۸۲

  |  

نشانی :  الإنصاف فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۶۸  

عنوان باب :   باب السين السابع و السبعون و مائة غم -

معصوم :  

سُلَيْمُ بْنُ قَيْسٍ اَلْهِلاَلِيُّ مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ اَلنُّعْمَانِيُّ بِإِسْنَادِهِ عَنْ عَبْدِ اَلرَّزَّاقِ قَالَ: حَدَّثَنَا مُعَمَّرُ بْنُ رَاشِدٍ عَنْ أَبَانِ بْنِ أَبِي عَيَّاشٍ عَنْ سُلَيْمِ بْنِ قَيْسٍ: أَنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: لِطَلْحَةَ فِي حَدِيثٍ طَوِيلٍ عِنْدَ ذِكْرِ تَفَاخُرِ اَلْمُهَاجِرِينَ وَ اَلْأَنْصَارِ بِمَنَاقِبِهِمْ وَ فَضَائِلِهِمْ: يَا طَلْحَةُ أَ لَيْسَ قَدْ شَهِدْتَ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ حِينَ دَعَا بِالْكَتِفِ لِيَكْتُبَ فِيهَا مَا لاَ تَضِلُّ اَلْأُمَّةُ مَعَهُ وَ لاَ تَخْتَلِفُ، فَقَالَ صَاحِبُكَ مَا قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَهْجُرُ، فَغَضِبَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ تَرَكَهَا؟ فَقَالَ: بَلَى قَدْ شَهِدْتُهُ، فَقَالَ: ▀ فَإِنَّكُمْ لَمَّا خَرَجْتُمْ أَخْبَرَنِي رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِالَّذِي أَرَادَ أَنْ يَكْتُبَ فِي اَلْكَتِفِ، وَ أَشْهَدَ عَلَى ذَلِكَ ثَلاَثَةَ رَهْطٍ: سَلْمَانَ وَ أَبَا ذَرٍّ وَ اَلْمِقْدَادَ، وَ سَمَّى مَنْ يَكُونُ مِنَ اَلْأَئِمَّةِ اَلْهُدَى اَلَّذِينَ أَمَرَ اَلْمُؤْمِنِينَ بِطَاعَتِهِمْ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ، فَسَمَّانِي أَوَّلَهُمْ ثُمَّ اِبْنِي هَذَا حَسَنٌ ثُمَّ اِبْنِي هَذَا حُسَيْنٌ، ثُمَّ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ اِبْنِي هَذَا حُسَيْنٍ كَذَلِكَ يَا أَبَا ذَرٍّ وَ أَنْتَ يَا مِقْدَادُ؟ قَالاَ: نَشْهَدُ بِذَلِكَ عَلَى رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، فَقَالَ طَلْحَةُ: وَ اَللَّهِ لَقَدْ سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ لِأَبِي ذَرٍّ: مَا أَقَلَّتِ اَلْغَبْرَاءُ وَ مَا أَظَلَّتِ اَلْخَضْرَاءُ عَلَى ذَاتِ لَهْجَةٍ أَصْدَقَ وَ لاَ أَبَرَّ مِنْ أَبِي ذَرٍّ، وَ أَنَا أَشْهَدُ أَنَّهُمَا لَمْ يَشْهَدَا إِلاَّ بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ أَصْدَقُ وَ أَبَرُّ عِنْدِي مِنْهُمَا.
زبان ترجمه:

الإنصاف / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۲۶۸

صد و هفتاد و هفتم: و نيز نعمانى در كتاب غيبت از سليم بن قيس حديث كند كه على عليه السّلام در حديثى طولانى به طلحه فرمود در آنجا كه مهاجرين و انصار به بيان فضائل و مناقب خود افتخار مى‌كردند، اى طلحه! آيا نزد پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و اله نبودى آن زمان كه كتفى خواست تا در آن چيزى بنويسد كه با بودن آن امّت گمراه نشوند و اختلاف نكنند، پس رفيق تو گفت آنچه گفت: رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و اله هذيان گويد، حضرت غضب فرمود و از نوشتن آن صرف نظر كرد؟ (طلحه) گفت: آرى، گواه بودم حضرت فرمود: چون شما (از نزدش) خارج شديد پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و اله به من خبر داد از آنچه مى‌خواست در آن كتف بنويسد و سه نفر را نيز بر آن گواه گرفت كه آنان سلمان و ابا ذر و مقداد بودند؛ و امامانى كه مؤمنين را امر به فرمانبردارى از آنان تا روز قيامت كرده نام برد، و نام مرا در اول آنان فرمود، سپس اين فرزندم حسن و پس از او اين فرزندم حسين سپس نه نفر از فرزندان پسرم حسين (را نام برد) همين طور است اى ابا ذر و اى مقداد؟ هر دوى آنها گفتند: ما گواهى مى‌دهيم بر پيغمبر خدا صلّى اللّٰه عليه و اله به همين (كه فرمودى) طلحه گفت: به خدا سوگند به تحقيق شنيدم از رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و اله كه به ابى ذر مى‌فرمود: زمين به روى خود نگرفته و آسمان سايه نيفكنده بر گوينده‌اى راستگوتر و نيكوتر از ابى ذر، و من گواهى مى‌دهم كه اين دو گواهى ندهند مگر به حق، و تو نزد من راستگوتر و نيكوتر از آن دو هستى.

divider