شناسه حدیث :  ۴۴۰۵۲۲

  |  

نشانی :  الإنصاف فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۹۶  

عنوان باب :   باب الحاء التاسع عشر و المائة غخ -

معصوم :  

اَلْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحَسَنِ اَلطُّوسِيُّ عَنْ جَمَاعَةٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ سُفْيَانَ اَلْبَزَوْفَرِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سِنَانٍ اَلْمَوْصِلِيِّ اَلْعَدْلِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْخَلِيلِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ أَحْمَدَ اَلْمِصْرِيِّ عَنْ عَمِّهِ اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ اَلْبَاقِرِ عَنْ أَبِيهِ ذِي اَلثَّفِنَاتِ سَيِّدِ اَلْعَابِدِينَ عَنْ أَبِيهِ اَلْحُسَيْنِ اَلزَّكِيِّ اَلشَّهِيدِ عَنْ أَبِيهِ ▀ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فِي اَللَّيْلَةِ اَلَّتِي كَانَتْ فِيهَا وَفَاتُهُ لِعَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: يَا أَبَا اَلْحَسَنِ أَحْضِرْ صَحِيفَةً وَ دَوَاةً فَأَمْلَى رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَصِيَّتَهُ حَتَّى اِنْتَهَى إِلَى هَذَا اَلْمَوْضِعِ فَقَالَ: يَا عَلِيُّ إِنَّهُ سَيَكُونُ بَعْدِي اِثْنَا عَشَرَ إِمَاماً، وَ مِنْ بَعْدِهِمْ اِثْنَا عَشَرَ مَهْدِيّاً وَ أَنْتَ يَا عَلِيُّ أَوَّلُ اَلاِثْنَيْ عَشَرَ اَلْإِمَامِ؛ سَمَّاكَ فِي سَمَائِهِ عَلِيّاً اَلْمُرْتَضَى وَ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلصِّدِّيقَ اَلْأَكْبَرَ وَ اَلْفَارُوقَ اَلْأَعْظَمَ وَ اَلْمَأْمُونَ اَلْمَهْدِيَّ، فَلاَ تَصْلُحُ هَذِهِ اَلْأَسْمَاءُ لِأَحَدٍ غَيْرِكَ، يَا عَلِيُّ أَنْتَ وَصِيِّي عَلَى أَهْلِ بَيْتِي حَيِّهِمْ وَ مَيِّتِهِمْ وَ عَلَى نِسَائِي؛ فَمَنْ ثَبَّتَّهَا لَقِيَتْنِي غَداً، وَ مَنْ طَلَّقْتَهَا فَأَنَا مِنْهَا بَرِيءٌ لَمْ تَرَنِي وَ لَمْ أَرَهَا فِي عَرْصَةِ يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ، وَ أَنْتَ خَلِيفَتِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ بَعْدِي، فَإِذَا حَضَرَتْكَ اَلْوَفَاةُ فَسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِيَ اَلْحَسَنِ اَلْبَرِّ اَلْوَصُولِ، فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِيَ اَلْحُسَيْنِ اَلزَّكِيِّ اَلشَّهِيدِ ▀ اَلْمَقْتُولِ، فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ سَيِّدِ اَلْعَابِدِينَ ذِي اَلثَّفِنَاتِ عَلِيٍّ فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ مُحَمَّدٍ بَاقِرِ اَلْعِلْمِ، فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ جَعْفَرٍ اَلصَّادِقِ، فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ اَلْكَاظِمِ؛ فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ عَلِيٍّ اَلرِّضَا، فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ مُحَمَّدٍ اَلتَّقِيِّ، فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ عَلِيٍّ اَلنَّاصِحِ، فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ اَلْحَسَنِ اَلْفَاضِلِ، فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ مُحَمَّدٍ اَلْمُسْتَحْفَظِ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ فَذَلِكَ اِثْنَا عَشَرَ إِمَاماً، ثُمَّ يَكُونُ مِنْ بَعْدِهِ اِثْنَا عَشَرَ مَهْدِيّاً؛ فَإِذَا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ فَلْيُسَلِّمْهَا إِلَى اِبْنِهِ أَوَّلِ اَلْمُقَرَّبِينَ لَهُ ثَلاَثَةُ أَسَامِيَ اِسْمٌ كَاسْمِي وَ اِسْمِ أَبِي، وَ هُوَ عَبْدُ اَللَّهِ وَ أَحْمَدُ وَ اَلاِسْمُ اَلثَّالِثُ اَلْمَهْدِيُّ وَ هُوَ أَوَّلُ اَلْمُؤْمِنِينَ.
زبان ترجمه:

الإنصاف / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۱۹۸

صد و نوزدهم: شيخ طوسى در كتاب غيبت از حسن بن على از پدرش از حضرت صادق از پدرش حضرت باقر از پدرش زين العابدين از پدرش سيد الشهداى از پدرش امير المؤمنين عليه السّلام از رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله روايت كرده كه آن حضرت در همان شبى كه رحلتش در آن شب واقع شد به على عليه السّلام فرمود: اى ابا الحسن كاغذ و دواتى بياور و حضرت وصيت خود را املا مى‌فرمود (و على مى‌نوشت) تا رسيد به اينجا كه فرمود: اى على پس از من دوازده نفر امام و بعد از ايشان دوازده نفر مهدى است (معناى اين جمله از حديث مجمل است و مرحوم شيخ حرّ عاملى رضوان اللّٰه عليه در كتاب ايقاظ‍‌ الهجعة فرمايد شايد مراد از مهدى در اينجا علماء رضوان اللّٰه عليهم باشند)؛ و تو يا على اولين نفر از دوازده امام هستى، خداى تعالى تو را در آسمان على مرتضى، و امير المؤمنين، صديق اكبر، و فاروق اعظم، و مأمون مهدى ناميده و اين نامها براى غير تو شايسته نيست، اى على تو وصىّ‌ من بر خاندانم زنده و مرده ايشان هستى، و نيز وصى بر زنانم هستى، هر يك را كه تو به همسرى من باقى گذارى فرداى قيامت مرا ديدار كند و هر يك را تو طلاق دادى من از وى بيزارم و مرا نخواهد ديد و من نيز او را در صحراى محشر نخواهم ديد، و تو پس از من خليفه و جانشين من بر امتم هستى، هر گاه مرگت رسيد (خلافت را) به فرزندم حسن واگذار كن، كه او برّ وصول است (برّ به معنى نيكوكار، و وصول، به معنى بسيار پيوندكننده بين خويشان است) چون او وفاتش رسيد بايد آن را به فرزندم حسين زكىّ‌ شهيد مقتول بسپارد، چون هنگام شهادت حسين رسيد بايد به فرزندش سيد العابدين ذى الثّفنات علىّ‌ (ثفنه به معناى پينه‌اى است كه سر زانو مى‌بندد و آن حضرت را به واسطۀ پينه زيادى كه از كثرت سجده در اعضاى سجده‌اش مى‌بست ذى الثّفنات مى‌گفتند) بسپارد،چون هنگام وفات او رسد بايد به فرزندش محمد باقر العلم بسپارد، و چون مرگ او رسد بايد به فرزندش جعفر صادق واگذار كند و چون مرگ او فرا رسد، به فرزندش موسى بن جعفر كاظم بايد بسپارد، و چون وفات او فرا رسد به فرزندش على، بايد بسپارد؛ و چون مرگ او فرا رسد به فرزندش محمد تقى بايد واگذارد، و چون هنگام وفات او شود به فرزندش على ناصح بايد بسپارد؛ و چون مرگ او در رسد به فرزندش حسن فاضل بايد واگذارد، و چون وفات او برسد بايد به فرزندش محمد نگهبان (آئين) آل محمد عليهم السّلام بسپارد، پس اين دوازده امام است و پس از آن دوازده مهدى، چون مرگش در رسد به فرزندش كه اول مقرّبين است و براى او سه نام است بسپارد، نامى چون نام من احمد، و نامى چون نام پدرم عبد اللّٰه، و نام سوم مهدى است و او اول ايمان آورندگان است.

divider