شناسه حدیث :  ۴۴۰۴۷۶

  |  

نشانی :  الإنصاف فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۲۸  

عنوان باب :   باب الهمزه الرابع و السبعون نص -

معصوم :  

أَبُو مَرْيَمَ عَبْدُ اَلْغَفَّارِ بْنُ اَلْقَاسِمِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ قَالَ: حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ اَلْحَسَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحُسَيْنِ اَلْكُوفِيُّ قَالَ: حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ هَوْذَةَ عَنْ أَبِي هَرَاسَةَ أَبُو سَلْمَانَ اَلْبَاهِلِيُّ قَالَ: حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ إِسْحَاقَ بْنِ أَبِي بِشْرٍ اَلنَّهَاوَنْدِيُّ اَلْأَحْمَرِيُّ بِنَهَاوَنْدَ قَالَ: حَدَّثَنِي عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ حَمَّادٍ اَلْأَنْصَارِيُّ عَنْ أَبِي مَرْيَمَ عَبْدِ اَلْغَفَّارِ بْنِ اَلْقَاسِمِ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى مَوْلاَيَ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ عِنْدَهُ أُنَاسٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَجَرَى ذِكْرُ اَلْإِسْلاَمِ، فَقُلْتُ: يَا سَيِّدِي فَأَيُّ اَلْإِسْلاَمِ أَفْضَلُ؟ قَالَ: مَنْ سَلِمَ اَلْمُؤْمِنُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَ يَدِهِ، قُلْتُ: فَأَيُّ اَلْإِيمَانِ أَفْضَلُ؟ قَالَ: اَلصَّبْرُ وَ اَلسَّمَاحَةُ، قُلْتُ: ▀ فَأَيُّ اَلْمُؤْمِنِينَ أَكْمَلُ إِيمَاناً؟ قَالَ: أَحْسَنُهُمْ خُلُقاً، قُلْتُ: فَأَيُّ اَلْجِهَادِ أَفْضَلُ؟ قَالَ: مَنْ عُقِرَ جَوَادُهُ وَ أُهْرِقَ دَمُهُ، قُلْتُ: فَأَيُّ اَلصَّلاَةِ أَفْضَلُ؟ قَالَ: طُولُ اَلْقُنُوتِ، قُلْتُ: فَأَيُّ اَلصَّدَقَةِ أَفْضَلُ؟ قَالَ: أَنْ تَهْجُرَ مَا حَرَّمَ اَللَّهُ عَلَيْكَ، قُلْتُ: يَا سَيِّدِي فَمَا تَقُولُ فِي اَلدُّخُولِ عَلَى اَلسُّلْطَانِ؟ قَالَ: لاَ أَرَى ذَلِكَ، قُلْتُ: فَإِنِّي رُبَّمَا سَافَرْتُ إِلَى اَلشَّامِ فَأَدْخُلُ عَلَى إِبْرَاهِيمَ بْنِ اَلْوَلِيدِ؟ قَالَ: يَا عَبْدَ اَلْغَفَّارِ إِنَّ دُخُولَكَ إِلَى اَلسُّلْطَانِ يَدْعُو إِلَى ثَلاَثَةِ أَشْيَاءَ: مَحَبَّةِ اَلدُّنْيَا، وَ نِسْيَانِ اَلْمَوْتِ، وَ قِلَّةِ اَلرِّضَا بِمَا قَسَمَ اَللَّهُ، قُلْتُ: يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ فَإِنِّي ذُو عَيْلَةٍ وَ أَلْتَجِئُ إِلَى ذَلِكَ اَلْمَكَانِ لِجَزَاءِ اَلْمَنْفَعَةِ فَمَا تَرَى فِي ذَلِكَ؟ قَالَ: يَا عَبْدَ اَللَّهِ إِنِّي لَسْتُ آمُرُكَ بِتَرْكِ اَلدُّنْيَا، وَ إِنِّي آمُرُكَ بِتَرْكِ اَلذُّنُوبِ وَ تَرْكُ اَلدُّنْيَا فَضِيلَةٌ وَ تَرْكُ اَلذُّنُوبِ فَرِيضَةٌ، وَ أَنْتَ إِلَى إِقَامَةِ اَلْفَرِيضَةِ أَحْوَجُ مِنْكَ إِلَى اِكْتِسَابِ ▀ اَلْفَضِيلَةِ، قَالَ: فَقَبَّلْتُ يَدَهُ وَ رِجْلَيْهِ وَ قُلْتُ: بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ وَ مَا نَجِدُ اَلْعِلْمَ اَلصَّحِيحَ إِلاَّ عِنْدَكُمْ وَ إِنِّي قَدْ كَبِرَ سِنِّي وَ دَقَّ عَظْمِي وَ مَا أَرَى فِيكُمْ مَا أُسَرُّ إِنَّكُمْ مَقْتُولِينَ مُشَرَّدِينَ خَائِفِينَ وَ إِنِّي أَقَمْتُ عَلَى قَائِمِكُمْ مُنْذُ حِينٍ أَقُولُ: يَخْرُجُ اَلْيَوْمَ أَوْ غَداً؟ قَالَ: يَا عَبْدَ اَلْغَفَّارِ إِنَّ قَائِمَنَا عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ هُوَ اَلسَّابِعُ مِنْ وُلْدِي وَ لَيْسَ هُوَ أَوَانُ ظُهُورِهِ وَ قَدْ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: إِنَّ اَلْأَئِمَّةَ بَعْدِي اِثْنَا عَشَرَ عَدَدَ نُقَبَاءِ بَنِي إِسْرَائِيلَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ اَلْحُسَيْنِ وَ اَلتَّاسِعُ قَائِمُهُمْ يَخْرُجُ فِي آخِرِ اَلزَّمَانِ يَمْلَؤُهَا قِسْطاً وَ عَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً؛ قُلْتُ: فَإِنْ كَانَ هَذَا كَائِنٌ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ فَإِلَى مَنْ بَعْدَكَ؟ قَالَ: إِلَى جَعْفَرٍ وَ هُوَ سَيِّدُ أَوْلاَدِي وَ أَبُو اَلْأَئِمَّةِ صَادِقٌ فِي قَوْلِهِ وَ فِعْلِهِ، وَ لَقَدْ سَأَلْتَ عَظِيماً يَا عَبْدَ اَلْغَفَّارِ وَ إِنَّكَ لَأَهْلُ اَلْإِجَابَةِ، ثُمَّ قَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: أَلاَ إِنَّ ▀ مِفْتَاحَ اَلْعِلْمِ اَلسُّؤَالُ وَ أَنْشَدَنَا يَقُولُ: شِفَاءُ اَلْعَمَى طُولُ اَلسُّؤَالِ فَإِنَّمَاتَمَامُ اَلْعَمَى طُولُ اَلسُّكُوتِ عَلَى اَلْجَهْلِ
زبان ترجمه:

الإنصاف / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۱۳۰

هفتاد و چهارم: و نيز در كتاب نصوص از ابى مريم عبد الغفار بن قاسم حديث كند كه گفت: وارد شدم بر مولايم حضرت باقر عليه السّلام و نزد آن حضرت جمعى از اصحاب بودند، صحبت از اسلام پيش آمد من عرض كردم: اى آقاى من! چه اسلامى بهتر (و فضيلت او زيادتر) است‌؟ فرمود: (اسلام) كسى كه مؤمنان از دست و زبان او سالم (و آسوده) باشند؛ عرض كردم: چه ايمانى بهتر است‌؟ فرمود: صبر و سخاوت وجود. عرض كردم: كدام يك از مؤمنين ايمانشان كامل‌تر است‌؟ فرمود: آنان كه خلق و خوى آنها نيكوتر است. عرض كردم: چه جهادى (در راه خدا) بهتر است‌؟ فرمود: جهاد كسى كه اسبش را پى كند و خون خود بريزد. عرض كردم: بهترين نمازها كدام است‌؟ فرمود: آنكه قنوتش طولانى باشد، عرض كردم: چه صدقه‌اى بهتر است‌؟ فرمود: آنكه دورى كنى از آنچه خداوند بر تو حرام فرموده، عرض كردم: اى آقاى من چه مى‌فرمايى در وارد شدن بر سلطان و رفتن نزد آنها؟ فرمود: (خيرى) در آن نمى‌بينم، عرض كردم: من گاهى به شام سفر مى‌كنم و بر ابراهيم بن وليد (يكى از خلفاى بنى اميه) وارد مى‌شوم‌؟ فرمود: اى عبد الغفار واردشدنت بر سلطان تو را به سه چيز دعوت مى‌كند: محبت دنيا؛ و فراموش كردن مرگ، و كمى رضايت به آنچه خداوند روزى و قسمت فرموده، عرض كردم: من مردى هستم عيالمند، و براى جلب نفع از روى ناچارى به آنجا مى‌روم، نظر مباركتان در اين باره چيست‌؟ فرمود: اى بندۀ خدا من تو را به ترك دنيا دستور نمى‌دهم، ولى به ترك گناهان دستور مى‌دهم، و ترك دنيا فضيلت است، ولى ترك گناهان فريضه (و واجب) است، و تو به اقامۀ فريضه محتاج‌ترى از اكتساب فضيلت. ابو مريم گويد: دست و پاى حضرت را بوسيدم و عرض كردم: علم صحيح را جز نزد شما نيافتيم و عمر من طولانى شده و چيزى كه مرا خوشحال كند در شما نديدم، شما (خانواده) را مقتول و فرارى و ترسناك مى‌بينم. زمان زيادى است كه انتظار قائم شما را مى‌برم و هر روز مى‌گويم: امروز و فردا خروج مى‌كند (چيزى كه موجب خوشحالى من شود در اين باره بيان فرماييد؟) فرمود: اى عبد الغفار! قائم ما هفتمين فرزند من است. و اكنون زمان ظهور او نيست،به تحقيق پدرم از پدران بزرگوارش از رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله برايم حديث كرد كه آن حضرت فرمود: امامان بعد از من دوازده نفرند به عدد نقيبان بنى اسرائيل، نه نفر از صلب حسين و نهمى آنها قائم ايشان است، كه در آخر الزمان خروج كند، و دنيا را پر از عدل و داد كند چنانچه پر از ظلم و جور شده باشد. عرض كردم: اگر چنين است (امام بعد از شما چه كسى است) و به كه رو آوريم‌؟ فرمود: به جعفر و او آقاى فرزندان من و پدر امامان است، راستگو و صادق در گفتار و كردار است، و اى عبد الغفار! (بدان كه) سؤال بزرگى كردى و (چون) شايستگى جواب را داشتى، (جواب آن را گفتم) سپس فرمود: هر آينه كليد علم، سؤال و پرسش است و شعرى انشاد فرمود: (كه ترجمه‌اش چنين است): شفاى كورى، پرسش زياد و تمام كورى، سكوت طولانى بر جهل است.

divider