شناسه حدیث :  ۴۴۰۴۴۴

  |  

نشانی :  الإنصاف فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام  ,  جلد۱  ,  صفحه۹۴  

عنوان باب :   باب الهمزه السّابع و الأربعون غب -

معصوم :  

أَبُو خَالِدٍ اَلْكَابُلِيُّ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ قَالَ: حَدَّثَنَا صَفْوَانُ بْنُ يَحْيَى عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ اَلثُّمَالِيِّ عَنْ أَبِي خَالِدٍ اَلْكَابُلِيِّ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى سَيِّدِي زَيْنِ اَلْعَابِدِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقُلْتُ لَهُ: يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ أَخْبِرْنِي بِالَّذِينَ فَرَضَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ طَاعَتَهُمْ وَ مَوَدَّتَهُمْ وَ أَوْجَبَ عَلَى عِبَادِهِ اَلاِقْتِدَاءَ بِهِمْ بَعْدَ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ لِي: يَا كَابُلِيُّ إِنَّ أُولِي اَلْأَمْرِ اَلَّذِينَ جَعَلَهُمُ اَللَّهُ أَئِمَّةً لِلنَّاسِ وَ أَوْجَبَ عَلَيْهِمْ طَاعَتَهُمْ: أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ ثُمَّ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَيْنُ اِبْنَا عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، ثُمَّ اِنْتَهَى إِلَيْنَا ثُمَّ سَكَتَ، فَقُلْتُ: يَا سَيِّدِي رُوِيَ لَنَا أَنَّ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ قَالَ: إِنَّ اَلْأَرْضَ لاَ تَخْلُو مِنْ حُجَّةٍ لِلَّهِ عَلَى عِبَادِهِ؛ فَمَنِ اَلْحُجَّةُ وَ اَلْإِمَامُ ▀ بَعْدَكَ؟ فَقَالَ: اِبْنِي مُحَمَّدٌ وَ اِسْمُهُ فِي اَلتَّوْرَاةِ بَاقِرٌ يَبْقُرُ اَلْعِلْمَ بَقْراً، هُوَ اَلْحُجَّةُ وَ اَلْإِمَامُ بَعْدِي، وَ مِنْ بَعْدِ مُحَمَّدٍ اِبْنُهُ جَعْفَرٌ وَ اِسْمُهُ عِنْدَ أَهْلِ اَلسَّمَاءِ اَلصَّادِقُ، فَقُلْتُ لَهُ: يَا سَيِّدِي فَكَيْفَ صَارَ اِسْمُهُ اَلصَّادِقَ وَ كُلُّهُمْ صَادِقُونَ فَقَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَبِيهِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ: إِذَا وُلِدَ اِبْنِي جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَسَمُّوهُ اَلصَّادِقَ؛ فَإِنَّ اَلْخَامِسَ مِنْ وُلْدِهِ اَلَّذِي اِسْمُهُ جَعْفَرٌ يَدَّعِي اَلْإِمَامَةَ اِجْتِرَاءً عَلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ كَذِباً عَلَيْهِ، فَهُوَ عِنْدَ اَللَّهِ جَعْفَرٌ اَلْكَذَّابُ اَلْمُفْتَرِي عَلَى اَللَّهِ وَ اَلْمُدَّعِي مَا لَيْسَ لَهُ بِأَهْلٍ، اَلْمُخَالِفُ عَلَى أَبِيهِ وَ اَلْحَاسِدُ لِأَخِيهِ، اَلَّذِي يَرُومُ كَشْفَ سِرِّ اَللَّهِ عِنْدَ غَيْبَةِ وَلِيِّ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ، ثُمَّ بَكَى عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ بُكَاءً شَدِيداً، ثُمَّ قَالَ: كَأَنِّي بِجَعْفَرٍ اَلْكَذَّابِ وَ قَدْ حَمَلَ طَاغِيَةَ زَمَانِهِ عَلَى تَفْتِيشِ أَمْرِ وَلِيِّ اَللَّهِ وَ اَلْمُغَيَّبِ فِي حِفْظِ اَللَّهِ وَ اَلْمُوَكَّلِ بِحَرَمِ أَبِيهِ جَهْلاً مِنْهُ بِوِلاَدَتِهِ وَ حِرْصاً مِنْهُ عَلَى قَتْلِهِ▀ إِنْ ظَفِرَ بِهِ طَمَعاً فِي مِيرَاثِ أَخِيهِ حَتَّى يَأْخُذَهُ بِغَيْرِ حَقٍّ، قَالَ أَبُو خَالِدٍ: فَقُلْتُ لَهُ: يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ وَ إِنَّ ذَلِكَ لَكَائِنٌ؟ فَقَالَ: إِي وَ رَبِّي إِنَّهُ مَكْتُوبٌ عِنْدَنَا فِي اَلصَّحِيفَةِ اَلَّتِي فِيهَا ذِكْرُ اَلْمِحَنِ اَلَّتِي تَجْرِي عَلَيْنَا بَعْدَ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ أَبُو خَالِدٍ: يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ ثُمَّ مَاذَا يَكُونُ؟ قَالَ: تَمْتَدُّ اَلْغَيْبَةُ بِوَلِيِّ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اَلثَّانِي عَشَرَ مِنْ أَوْصِيَاءِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ اَلْأَئِمَّةِ بَعْدَهُ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ يَا أَبَا خَالِدٍ إِنَّ أَهْلَ زَمَانِ غَيْبَتِهِ اَلْقَائِلِينَ بِإِمَامَتِهِ وَ اَلْمُنْتَظِرِينَ لِظُهُورِهِ أَفْضَلُ مِنْ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ؛ لِأَنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَعْطَاهُمْ مِنَ اَلْعُقُولِ وَ اَلْأَفْهَامِ وَ اَلْمَعْرِفَةِ مَا صَارَتْ بِهِ اَلْغَيْبَةُ بِمَنْزِلَةِ اَلْمُشَاهَدَةِ، وَ جَعَلَهُمْ فِي ذَلِكَ اَلزَّمَانِ بِمَنْزِلَةِ اَلْمُجَاهِدِينَ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِالسَّيْفِ، أُولَئِكَ هُمُ اَلْمُخْلِصُونَ حَقّاً وَ شِيعَتُنَا صِدْقاً وَ اَلدُّعَاةُ إِلَى دِينِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سِرّاً وَ جَهْراً، وَ قَالَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: اِنْتِظَارُ اَلْفَرَجِ مِنْ أَفْضَلِ اَلْعَمَلِ. ▀ وَ حَدَّثَنَا بِهَذَا اَلْحَدِيثِ عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ خَالِدٍ اَلْقَنَانِيُّ وَ عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ اَلْوَرَّاقِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْكُوفِيِّ عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ اَلْآدَمِيِّ عَنْ عَبْدِ اَلْعَظِيمِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِي خَالِدٍ اَلْكَابُلِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ .
زبان ترجمه:

الإنصاف / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۹۶

بر بندگانش خالى نمى‌ماند پس حجت و امام بعد از شما كيست‌؟ فرمود: فرزندم محمد و نامش در تورات باقر است، كه علم را بخوبى مى‌شكافد، اوست حجت و امام بعد از من، و بعد از محمد فرزندش جعفر كه نامش نزد اهل آسمان صادق است، سپس فرمود: پدرم از پدرش براى من حديث كرد كه رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله فرمود: چون فرزندم جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب بدنيا آيد او را صادق نام نهيد، زيرا پنجمين فرزندش كه نام او جعفر است از روى جرأت بر خدا دروغ بندد، و به دروغ ادّعاى امامت كند. او نزد خدا جعفر كذّاب است، كسى كه بر خدا دروغ بندد و ادعا كند چيزى را كه شايستگى آن را ندارد، با پدرش مخالفت كند؛ و بر برادرش (حضرت عسكرى عليه السّلام) حسد ورزد، اوست كه مى‌خواهد سرّ خدا را كشف كند در وقتى كه ولى خدا غايب شود، سپس حضرت زين العابدين عليه السّلام به سختى گريست و فرمود: گويا مى‌بينم جعفر كذّاب را كه سركش زمان خود را وادار كرده بر تفتيش امر ولى خدا و كسى كه در حفظ‍‌ و حراست پروردگار پنهان است، و كسى كه موكّل بر حرم پدر خود مى‌باشد، (و اين رفتار او) از روى جهالت او است به ولادت آن حضرت و حرص بر كشتن آن بزرگوار در صورت دست يافتن بر او، براى طمع در ارث برادرش كه بناحق آن را بگيرد.ابو خالد گويد: عرض كردم: اى فرزند رسول خدا! اين كار خواهد شد؟ فرمود: آرى، به پروردگارم سوگند، به درستى كه آن نوشته است نزد ما در صحيفه‌اى كه در آن محنتهايى كه بعد از رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله به ما مى‌رسد در آن ذكر شده. ابو خالد گويد: (عرض كردم): سپس چه خواهد شد؟ فرمود: غيبت ولى خدا طولانى شود، و او دوازدهم از اوصياى رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله و امامان پس از او است. اى ابو خالد! أهل زمان غيبت او كه قائل به امامت او، و منتظر ظهورش هستند، از مردم هر زمانى برترند چون خداوند به آنها عقل و فهم و معرفتى عطا كرده كه غيبت امام براى آنان چون مشاهده است، و خداوند ايشان را در آن زمان همانند كسانى كه در ركاب پيغمبر خدا با شمشير كار زار كرده‌اند قرار داده، ايشان براستى مخلصين‌اند، و بدرستى شيعيان مايند، و آنهايند كسانى كه مردم را در نهان و آشكار به خدا دعوت كنند، و فرمود: انتظار فرج از بهترين اعمال است. و صدوق اين حديث را به طريق ديگرى نيز از ابو خالد كابلى از آن حضرت روايت كرده است.

divider