شناسه حدیث :  ۴۴۰۴۱۴

  |  

نشانی :  الإنصاف فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۹  

عنوان باب :   باب الهمزه السّابع عشر غب -

معصوم :  

أَبُو بَصِيرٍ حَدِيثُ اَللَّوْحِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ بَابَوَيْهِ قُدِّسَ سِرُّهُ قَالَ: حَدَّثَنَا أَبِي وَ مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ اَلْمُتَوَكِّلِ وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ مَاجِيلَوَيْهِ، وَ أَحْمَدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ وَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ باباية [نَاتَانَةَ] وَ أَحْمَدُ اِبْنُ زِيَادٍ اَلْهَمَدَانِيُّ قَالُوا جَمِيعاً: حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ بَكْرِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ عَبْدِ اَلرَّحْمَانِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ أَبِي عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ لِجَابِرِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ اَلْأَنْصَارِيِّ: إِنَّ لِي إِلَيْكَ حَاجَةً، فَمَتَى يَخِفُّ عَلَيْكَ أَنْ أَخْلُوَ بِكَ وَ أَسْأَلَكَ عَنْهَا؟ قَالَ لَهُ جَابِرٌ: فِي أَيِّ▀ اَلْأَوْقَاتِ شِئْتَ، فَخَلَّى بِهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ لَهُ: يَا جَابِرُ أَخْبِرْنِي عَنِ اَللَّوْحِ اَلَّذِي رَأَيْتَهُ فِي يَدِ فَاطِمَةَ بِنْتِ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ مَا أَخْبَرَتْكَ بِهِ أُمِّي أَنَّ فِي ذَلِكَ اَللَّوْحِ مَكْتُوباً؟ قَالَ جَابِرٌ: أَشْهَدُ بِاللَّهِ إِنِّي لَمَّا دَخَلْتُ عَلَى أُمِّكَ فَاطِمَةَ فِي حَيَاةِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أُهَنِّيهَا بِوِلاَدَةِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَرَأَيْتُ فِي يَدِهَا لَوْحاً أَخْضَرَ ظَنَنْتُ أَنَّهُ مِنْ زُمُرُّدٍ، وَ رَأَيْتُ فِيهِ كِتَاباً أَبْيَضَ مِثْلَ نُورٍ يُشْبِهُ اَلشَّمْسَ، فَقُلْتُ لَهَا: بِأَبِي أَنْتِ وَ أُمِّي يَا بِنْتَ رَسُولِ اَللَّهِ مَا هَذَا اَللَّوْحُ؟ فَقَالَتْ: هَذَا اَللَّوْحُ أَهْدَاهُ اَللَّهُ جَلَّ جَلاَلُهُ إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ؛ فِيهِ اِسْمُ أَبِي وَ اِسْمُ بَعْلِي وَ اِسْمُ اِبْنَيَّ وَ اِسْمُ اَلْأَوْصِيَاءِ مِنْ وُلْدِي، فَأَعْطَانِيهِ أَبِي يُبَشِّرُنِي بِذَلِكَ قَالَ جَابِرٌ: فَأَعْطَتْنِيهِ أُمُّكَ فَاطِمَةُ، فَقَرَأْتُهُ وَ اِسْتَنْسَخْتُهُ، فَقَالَ أَبِي: يَا جَابِرُ هَلْ لَكَ أَنْ تَعْرِضَهُ عَلَيَّ؟ قَالَ: نَعَمْ فَمَشَى مَعَهُ أَبِي عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ حَتَّى اِنْتَهَى إِلَى مَنْزِلِ جَابِرٍ، فَأَخْرَجَ إِلَى ▀ أَبِي صَحِيفَةً مِنْ رَقٍّ فَقَالَ لَهُ أَبِي: يَا جَابِرُ اُنْظُرْ أَنْتَ فِي كِتَابِكَ لِأَقْرَأَهُ أَنَا عَلَيْكَ فَنَظَرَ جَابِرٌ فِي نُسْخَتِهِ، فَقَرَأَ عَلَيْهِ أَبِي عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَوَ اَللَّهِ مَا خَالَفَ حَرْفٌ حَرْفاً، قَالَ جَابِرٌ: فَإِنِّي أَشْهَدُ بِاللَّهِ إِنِّي هَكَذَا رَأَيْتُهُ فِي اَللَّوْحِ مَكْتُوباً: بِسْمِ اَللَّهِ اَلرَّحْمَنِ اَلرَّحِيمِ هَذَا كِتَابٌ مِنَ اَللَّهِ اَلْعَزِيزِ اَلْعَلِيمِ لِمُحَمَّدٍ نُورِهِ وَ سَفِيرِهِ وَ حِجَابِهِ وَ دَلِيلِهِ نَزَلَ بِهِ اَلرُّوحُ اَلْأَمِينُ مِنْ عِنْدِ رَبِّ اَلْعَالَمِينَ، عَظِّمْ يَا مُحَمَّدُ أَسْمَائِي، وَ اُشْكُرْ نَعْمَائِي، وَ لاَ تَجْحَدْ آلاَئِي إِنِّي أَنَا اَللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنَا قَاصِمُ اَلْجَبَّارِينَ وَ مُذِلُّ اَلظَّالِمِينَ وَ مُبِيرُ اَلْمُنْكِرِينَ وَ دَيَّانُ اَلدِّينِ، إِنِّي أَنَا اَللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنَا فَمَنْ رَجَا غَيْرَ فَضْلِي أَوْ خَافَ غَيْرَ عَدْلِي عَذَّبْتُهُ عَذَاباً لاَ أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ اَلْعَالَمِينَ، فَإِيَّايَ فَاعْبُدْنِي، وَ عَلَيَّ فَتَوَكَّلْ، إِنِّي لَمْ أَبْعَثْ نَبِيّاً فَأَكْمَلْتُ أَيَّامَهُ وَ اِنْقَضَتْ مُدَّتُهُ إِلاَّ جَعَلْتُ لَهُ وَصِيّاً، وَ إِنِّي ▀ فَضَّلْتُكَ عَلَى اَلْأَنْبِيَاءِ، وَ فَضَّلْتُ وَصِيَّكَ عَلَى اَلْأَوْصِيَاءِ، وَ أَكْرَمْتُهُ بَعْدَكَ بِسِبْطَيْكَ حَسَنٍ وَ حُسَيْنٍ، فَجَعَلْتُ حَسَناً مَعْدِنَ عِلْمِي بَعْدَ اِنْقِضَاءِ مُدَّةِ أَبِيهِ، وَ جَعَلْتُ حُسَيْناً خَازِنَ وَحْيِي وَ أَكْرَمْتُهُ بِالشَّهَادَةِ وَ خَتَمْتُ لَهُ بِالسَّعَادَةِ، فَهُوَ أَفْضَلُ مَنِ اُسْتُشْهِدَ وَ أَرْفَعُ اَلشُّهَدَاءِ دَرَجَةً، جَعَلْتُ كَلِمَتِيَ اَلتَّامَّةَ مَعَهُ، وَ اَلْحُجَّةَ اَلْبَالِغَةَ عِنْدَهُ، بِعِتْرَتِهِ أُثِيبُ وَ أُعَاقِبُ، أَوَّلُهُمْ عَلِيٌّ سَيِّدُ اَلْعَابِدِينَ وَ زَيْنُ اَلْأَوْلِيَاءِ اَلْمَاضِينَ، وَ اِبْنُهُ سَمِيُّ جَدِّهِ اَلْمَحْمُودِ مُحَمَّدٍ، اَلْبَاقِرُ لِعِلْمِي، وَ اَلْمَعْدِنُ لِحِكْمَتِي، سَيَهْلِكُ اَلْمُرْتَابُونَ فِي جَعْفَرٍ، فَالرَّادُّ عَلَيْهِ كَالرَّادِّ عَلَيَّ، حَقَّ اَلْقَوْلُ مِنِّي لَأُكْرِمَنَّ جَعْفَراً وَ لَأَسُرَّنَّهُ فِي أَشْيَاعِهِ وَ أَنْصَارِهِ وَ أَوْلِيَائِهِ، اِنْتَجَبْتُ بَعْدَهُ مُوسَى، وَ اُنْتُجِبَتْ بَعْدَهُ فِتْنَةٌ عَمْيَاءُ حِنْدِسٌ أَلاَ إِنَّ خَيْطَ فَرْضِي لاَ يَنْقَطِعُ، وَ حُجَّتِي لاَ تَخْفَى، وَ إِنَّ أَوْلِيَائِي لاَ تَنْقَطِعُ أَبَداً، أَلاَ وَ مَنْ جَحَدَ ▀ وَاحِداً مِنْهُمْ فَقَدْ جَحَدَ نِعْمَتِي، وَ مَنْ غَيَّرَ آيَةً مِنْ كِتَابِي فَقَدِ اِفْتَرَى عَلَيَّ، وَ وَيْلٌ لِلْمُفْتَرِينَ اَلْجَاحِدِينَ عِنْدَ اِنْقِضَاءِ مُدَّةِ عَبْدِي مُوسَى حَبِيبِي وَ خِيَرَتِي، وَ اَلْمُكَذِّبُ لِلثَّامِنِ اَلْمُكَذِّبُ بِجَمِيعِ أَوْلِيَائِي وَ عَلِيٌّ وَلِيِّي وَ نَاصِرِي عَلَيْهِ أَضَعَ أَعْبَاءَ اَلنُّبُوَّةِ وَ أَمْتَحِنُهُ بِالاِضْطِلاَعِ، يَقْتُلُهُ عِفْرِيتٌ مُسْتَكْبِرٌ، يُدْفَنُ بِالْمَدِينَةِ اَلَّتِي بَنَاهَا اَلْعَبْدُ اَلصَّالِحُ إِلَى جَنْبِ شَرِّ خَلْقِي، حَقَّ اَلْقَوْلُ مِنِّي لَأُقِرَّنَّ عَيْنَهُ بِمُحَمَّدٍ اِبْنِهِ وَ خَلِيفَتِهِ مِنْ بَعْدِهِ، وَ وَارِثِ عِلْمِي وَ مَعْدِنِ حُكْمِي وَ مَوْضِعِ سِرِّي وَ حُجَّتِي عَلَى خَلْقِي، جَعَلْتُ اَلْجَنَّةَ مَثْوَاهُ وَ شَفَّعْتُهُ فِي سَبْعِينَ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ كُلُّهُمْ قَدِ اِسْتَوْجَبُوا اَلنَّارَ، وَ أَخْتِمُ بِالسَّعَادَةِ لاِبْنِهِ عَلِيٍّ وَلِيِّي وَ نَاصِرِي وَ اَلشَّاهِدِ فِي خَلْقِي وَ أَمِينِي عَلَى وَحْيِي أُخْرِجُ مِنْهُ اَلدَّاعِيَ إِلَى سَبِيلِي وَ اَلْخَازِنَ لِعِلْمِي اَلْحَسَنَ، ثُمَّ أُكْمِلُ ذَلِكَ بِابْنِهِ رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ، ▀ عَلَيْهِ كَمَالُ مُوسَى وَ بَهَاءُ عِيسَى وَ صَبْرُ أَيُّوبَ، سَتَذِلُّ أَوْلِيَائِي فِي زَمَانِهِ، وَ يَتَهَادَوْنَ رُءُوسَهُمْ كَمَا تُتَهَادَى رُءُوسُ اَلتُّرْكِ وَ اَلدَّيْلَمِ، فَيُقْتَلُونَ وَ يُحْرَقُونَ، وَ يَكُونُونَ خَائِفِينَ مَرْعُوبِينَ وَجِلِينَ، تُصْبَغُ اَلْأَرْضُ بِدِمَائِهِمْ، وَ يَفْشُو اَلْوَيْلُ فِي نِسَائِهِمْ أُولَئِكَ أَوْلِيَائِي حَقّاً، بِهِمْ أَدْفَعُ كُلَّ فِتْنَةٍ عَمْيَاءَ حِنْدِسٍ، وَ بِهِمْ أَكْشِفُ اَلزِّلْزَالَ وَ أَرْفَعُ اَلْآصَارَ وَ اَلْأَغْلاَلَ، أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولَئِكَ هُمُ اَلْمُهْتَدُونَ. قَالَ عَبْدُ اَلرَّحْمَانِ بْنُ سَالِمٍ: قَالَ أَبُو بَصِيرٍ: لَوْ لَمْ تَسْمَعْ فِي دَهْرِكَ إِلاَّ هَذَا اَلْحَدِيثَ ▀ لَكَفَاكَ، فَصُنْهُ إِلاَّ عَنْ أَهْلِهِ .
زبان ترجمه:

الإنصاف / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۵۴

هفدهم: شيخ صدوق عليه الرحمه در كتاب غيبت از ابى بصير از حضرت صادق عليه السّلام حديثى را (كه به حديث لوح معروف است) روايت كرده و حديث اين است كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود: (روزى) پدرم به جابر بن عبد اللّٰه انصارى فرمود: مرا با تو كارى است كه هر زمان برايت ميسّر است در مكان خلوتى راجع به آن از تو پرسش نمايم‌؟ جابر عرض كرد: هر زمان مايل باشيد (حاضرم) پس آن حضرت با جابر خلوت كرده و بدو فرمود: اى جابر! خبر ده مرا از لوحى كه در دست حضرت فاطمه دختر محمد صلّى اللّٰه عليه و آله ديدى، و به آنچه مادرم تو را خبر داد كه در آن لوح نوشته شده بود؟جابر گفت: خداى را به گواهى مى‌طلبم كه من وارد شدم بر مادرت فاطمه عليها السّلام در زمان رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله كه در ولادت حسين عليه السّلام او را تبريك گويم، در دست او لوح سبزى ديدم كه گمان كردم از زمرد است، و در آن نوشتۀ سفيدى ديدم كه شبيه به نور خورشيد بود، بدو گفتم: پدر و مادرم فداى تو اى دختر رسول خدا! اين لوح چيست‌؟ فرمود: اين لوح را خداى عز و جل به رسول خدا هديه كرد، و در اوست اسم پدر و شوهر و دو فرزندم و اوصياى آنها از فرزندانم، و پدرم براى اينكه مرا بشارت دهد لوح را به من عطا فرمود. جابر عرض كرد: پس از آن، مادرت (حضرت زهرا عليها السّلام) آن لوح را به من عطا فرمود و من (آنچه در آن نوشته بود) خواندم و از روى آن (براى خودم) نسخه برداشتم، (حضرت صادق عليه السّلام فرمود:) پدرم فرمود: اى جابر آيا مى‌توانى آن لوح را در اختيار من بگذارى‌؟ عرض كرد: آرى، پدرم به همراهى جابر به منزل او رفتند، جابر پوست نازكى براى پدرم آورد (و نزد او گذارد) پدرم فرمود: اى جابر! تو در آن نگاه كن تا من بر تو بخوانم، جابر در آن نسخه نگاه مى‌كرد و پدرم خواند، و به خداى يگانه سوگند يك حرف كم و زياد و پس و پيش نبود، جابر گويد: به خدا سوگند من در آن لوح ديدم كه نوشته بود: بسم اللّٰه الرحمن الرحيم : اين نامه‌اى است از خداوند داناى عزيز بر محمد، نور و نماينده و راهنماى او كه روح الامين از نزد پروردگار بر او نازل كرده است: اى محمد! اسامى مرا بزرگ شمار، و نعمتهاى مرا شكر گذار، و آنچه از آنها به تو داده‌ام انكار مكن، منم خدايى كه جز من معبودى نيست، منم در هم شكنندۀ ستمگران؛ و بيچاره‌كنندۀ زور گويان، و هلاك‌كنندۀ منكران، و پاداش دهندۀ مردمان، در روز جزا. منم خدايى كه جز من معبودى نيست، پس هر كه به غير كرم من اميد داشت، يا از غير عدل من بيم داشت، او را چنان عذاب كنم كه هيچ كس را آن چنان عذاب نكرده باشم، پس (اى محمد) تنها مرا عبادت و پرستش كن، و بر من توكل نما، (اى محمد) هيچ پيغمبرى را مبعوث نكردم كه روزگارش سپرى شود، و عمرش به پايان رسد مگر اينكه براى او وصى قرار دادم، و تو را بر تمام پيغمبران و وصى تو را بر تمام اوصياء برترى دادم و او را پس از تو به دو فرزند دخترت (فاطمه) حسن و حسين گرامى داشتم، و حسن را بعد از پدرش معدن علم خود قرار دادم، و حسين را خزينۀ وحى خود كردم؛ و او را به شهادت گرامى داشتم، و كارش را به سعادت ختم نمودم؛ پس او بهترين شهيدان، و در درجۀ والاترين آنها است، كلمۀ تامّۀ خود را با او قرار دادم، و حجّت بالغه‌ام را نزد او نهادم (مقصود از كلمۀ تامّه اسامى پروردگار يا علوم و معارف قرآن يا ائمه اطهارند؛ و مقصود از حجّت بالغه دين كامل حق و يا براهين امامت ائمه اطهار است)، به سبب عترت او جزاى نيك و بد دهم (يعنى ميزان اعمال و پاداش آن، ولايت و اطاعت آنها است) اول ايشان (يعنى عترت امام حسين عليه السّلام) علىّ‌ آقاى عبادت‌كنندگان و زينت اولياى گذشتۀ من است، و فرزند او همنام جدّش پيغمبر محمود (نامش) محمد است كه شكافندۀ علم و معدن حكمت من است، آنها كه در بارۀ جعفر شك داشته باشند بزودى هلاك شوند، كسى كه (گفته‌ها يا امامت) او را ردّ كند مانند كسى است كه مرا ردّ كند، اين قول از جانب من ثابت شده كه جعفر را گرامى مى‌دارم، و او را در بارۀ شيعيان و يارانش خرسند كنم، و پس از او موسى را برگزيدم، و مى‌رسد (مردم را) بلايى تاريك، جز اينكه رشتۀ واجب من (يعنى رشتۀ امامت) گسيخته نمى‌شود، و حجت من مخفى نمى‌ماند، و دوستان من هرگز از بين نروند،هر كس يكى از آنها را انكار كند نعمت مرا انكار كرده، و هر كس آيه‌اى از كتاب مرا تغيير دهد بر من افتراء زده است، واى بر آنها كه پس از سپرى شدن زمان بنده و برگزيده و دوست من موسى (امامت فرزندش على) را منكر شوند، هر كه هشتمين آنها را تكذيب كند تمام اولياء مرا تكذيب كرده، و علىّ‌ (فرزند موسى عليهما السّلام) ولى و ياور من است و كسى است كه بارهاى سنگين (علم) نبوت را بر او مى‌نهم. و بواسطه تحمل آنها امتحانش كنم، عفريتى خود خواه او را مى‌كشد (عفريت به شخص مكّار و حيله‌گر گويند و مقصود در اينجا مامون عباسى است) در شهرى كه بندۀ صالح بنا كرده (مقصود از بندۀ صالح ذو القرنين است كه طوس يكى از بناهاى اوست) نزد بدترين خلق من (مقصود هارون است) دفن شود، در حكم مقدّر من ثابت است كه ديدگان او را به فرزندش محمد روشن كنم، و محمد پس از وى جانشين اوست، و وارث علم و معدن حكم، و محل راز و حجت من بر خلقم مى‌باشد؛ بهشت را جايگاه او قرار دادم و در بارۀ هفتاد نفر از اهل بيتش شفاعت او را قبول كنم در صورتى كه تمام آنها مستوجب آتش دوزخند (مترجم گويد: در كتاب كافى و غيبت شيخ طوسى و ديگران عبارت حديث پس از جمله «و حجّتي على خلقي» چنين است «لا يؤمن عبد به الاّ جعلت الجنّة... اه» و ظاهرا صحيح نيز همان است و ترجمۀ آن چنين است: هر بنده‌اى به او ايمان آورد بهشت را جايگاه او قرار دهم... تا آخر عبارت كه ترجمۀ آن گذشت) و به سعادت پايان دهم براى فرزندش على كه ولى و ياور و گواه در ميانۀ خلق من و امين بر وحى من است، از او كسى را كه به راه من (مردم را) دعوت كند؛ و خزينه دار علم من است (يعنى) حسن را بيرون آورم، پس از او كامل گردانم امر امامت را به فرزندش كه رحمت براى عالميان است، او راست كمال موسى و زيبايى عيسى و صبر ايّوب، دوستانم در زمان او خوار شوند؛ و سرهاى ايشان چون سرهاى ترك و ديلم هديه فرستاده مى‌شود، آنها را مى‌كشند و مى‌سوزانند، و آنها (در هر كجا) بيمناك و ترسان خواهند بود، زمين به خون آنها رنگين شود، و ناله و فرياد در زنهاى آنها فراوان گردد، براستى آنهايند دوستان من كه بواسطۀ آنها هر بلاى تاريك و نابيناكننده را برگيرم، و به خاطر آنان زلزله‌ها را دفع كنم، و به سبب آنها (بلاهايى كه همچون) بارهاى سنگين و (فتنه‌هايى كه همچون) زنجيرهاى آهنين (مردم را گرفتار كند) برطرف سازم، درودهاى پروردگار آنها بر ايشان باد و آنهايند راه يافتگان.عبد الرحمن بن سالم گويد: ابو بصير گفت: اگر در مدت عمر خود جز اين حديث را نشنيده باشى تو را كافى است، پس اين حديث را جز از اهلش نگهدارى كن.

divider