شناسه حدیث :  ۴۴۰۴۰۸

  |  

نشانی :  الإنصاف فی النص علی الأئمة الإثنی عشر علیهم السلام  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۲  

عنوان باب :   باب الهمزه الحادي عشر غم -

معصوم :  

أَبُو أَيُّوبَ عَنْ أَبِيهِ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ قَالَ: أَخْبَرَنَا أَبُو اَلْعَبَّاسِ أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدِ بْنِ عُقْدَةَ قَالَ: حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ عَنْ كِتَابِهِ قَرَأْتُهُ عَلَيْهِ قَالَ: حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ اَلْمُقْرِي عَنْ عَبْدِ اَلرَّحْمَانِ بْنِ أَبِي نَجْرَانَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِسْمَاعِيلَ اَلْبَصْرِيِّ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ اَلْمُؤَدِّبِ عَنْ أَبِيهِ وَ كَانَ مُؤَدِّباً لِبَعْضِ وُلْدِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ: لَمَّا تُوُفِّيَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ دَخَلَ اَلْمَدِينَةَ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ دَاوُدَ عَلَى دِينِ اَلْيَهُودِيَّةِ، فَرَأَى اَلسِّكَكَ خَالِيَةً، فَقَالَ لِبَعْضِ أَهْلِ اَلْمَدِينَةِ: مَا لِي أَرَى اَلسِّكَكَ خَالِيَةً؟ قِيلَ لَهُ: تُوُفِّيَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ اَلدَّاوُدِيُّ: أَمَا إِنَّهُ قَدْ تُوُفِّيَ فِي اَلْيَوْمِ اَلَّذِي فِي كِتَابِنَا، ثُمَّ قَالَ: وَ أَيْنَ اَلنَّاسُ؟ قِيلَ لَهُ: فِي اَلْمَسْجِدِ، فَأَتَى اَلْمَسْجِدَ فَإِذَا أَبُو بَكْرٍ وَ عُمَرُ وَ عُثْمَانُ وَ عَبْدُ اَلرَّحْمَانِ بْنُ عَوْفٍ وَ أَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ اَلْجَرَّاحِ وَ اَلنَّاسُ قَدْ غَصَّ اَلْمَسْجِدُ بِهِمْ، فَقَالَ: وَسِّعُوا لِي حَتَّى أَدْخُلَ، ▀ وَ أَرْشِدُونِي إِلَى اَلَّذِي خَلَّفَهُ نَبِيُّكُمْ، فَأَرْشَدُوهُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ لَهُ: إِنِّي رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ دَاوُدَ عَلَى دِينِ اَلْيَهُودِيَّةِ، وَ قَدْ جِئْتُ لِأَسْأَلَكَ عَنْ أَرْبَعَةِ أَحْرُفٍ، فَإِنْ خَبَّرْتَ بِهَا أَسْلَمْتُ، فَقَالَ اِنْتَظِرْ قَلِيلاً، فَأَقْبَلَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مِنْ بَعْضِ أَبْوَابِ اَلْمَسْجِدِ فَقَالَ لَهُ: عَلَيْكَ بِالْفَتَى، فَقَامَ إِلَيْهِ، فَلَمَّا دَنَا مِنْهُ قَالَ لَهُ: أَنْتَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ؟ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: أَنْتَ فُلاَنُ بْنُ فُلاَنِ بْنِ دَاوُدَ؟ قَالَ: نَعَمْ، فَأَخَذَ عَلِيٌّ بِيَدِهِ وَ جَاءَ بِهِ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ اَلْيَهُودِيُّ: إِنِّي سَأَلْتُ هَؤُلاَءِ عَنْ أَرْبَعَةِ أَحْرُفٍ فَأَرْشَدُونِي إِلَيْكَ، فَأَسْأَلُكَ؟ قَالَ: اِسْأَلْ، فَقَالَ: مَا أَوَّلُ حَرْفٍ كَلَّمَ بِهِ نَبِيُّكُمْ لَمَّا أُسْرِيَ بِهِ وَ رَجَعَ مِنْ عِنْدِ رَبِّهِ، وَ خَبِّرْنِي عَنِ اَلْمَلَكِ اَلَّذِي زَحَمَ نَبِيَّكُمْ وَ لَمْ يُسَلِّمْ عَلَيْهِ؟ ▀ وَ خَبِّرْنِي عَنِ اَلْأَرْبَعَةِ اَلَّذِينَ كَشَفَ عَنْهُمْ مَالِكٌ طَبَقاً مِنْ نَارٍ فَكَلَّمُوا نَبِيَّكُمْ؟ وَ خَبِّرْنِي عَنْ مَنْزِلِ نَبِيِّكُمْ أَيُّ مَوْضِعٍ هُوَ فِي اَلْجَنَّةِ؟ فَقَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: أَمَّا أَوَّلُ مَا كَلَّمَ بِهِ نَبِيُّنَا عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلسَّلاَمُ قَوْلُ اَللَّهِ: آمَنَ اَلرَّسُولُ بِمٰا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ فَقَالَ: لَيْسَ هَذَا أَرَدْتُ، قَالَ: فَقَوْلُ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: وَ اَلْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّٰهِ فَقَالَ: لَيْسَ هَذَا أَرَدْتُ فَقَالَ: اُتْرُكِ اَلْأَمْرَ مَسْتُوراً قَالَ: لَتُخْبِرُنِي أَوْ لَسْتَ أَنْتَ هُوَ؟ قَالَ: أَمَّا إِذَا أَبَيْتَ فَإِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لَمَّا رَجَعَ مِنْ عِنْدِ رَبِّهِ وَ اَلْحُجُبُ تُرْفَعُ لَهُ قَبْلَ أَنْ يَصِيرَ إِلَى مَوْضِعِ جَبْرَائِيلَ، نَادَاهُ مَلَكٌ يَا أَحْمَدُ قَالَ: لَبَّيْكَ، قَالَ: إِنَّ اَللَّهَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ اَلسَّلاَمَ وَ يَقُولُ لَكَ: اِقْرَأْ عَلَى اَلسَّيِّدِ اَلْوَلِيِّ اَلسَّلاَمَ، فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: وَ مَنِ اَلسَّيِّدُ اَلْوَلِيُّ؟ قَالَ ▀ اَلْمَلَكُ: عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ، قَالَ اَلْيَهُودِيُّ: صَدَقْتَ وَ اَللَّهِ إِنِّي لَأَجِدُهُ فِي كِتَابِ أَبِي، فَقَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: وَ أَمَّا اَلْمَلَكُ اَلَّذِي زَاحَمَ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَمَلَكُ اَلْمَوْتِ جَاءَ مِنْ عِنْدِ جَبَّارٍ مِنْ أَهْلِ اَلدُّنْيَا قَدْ تَكَلَّمَ بِكَلاَمٍ عَظِيمٍ فَغَضِبَ لِلَّهِ، فَزَحَمَ رَسُولَ اَللَّهِ وَ لَمْ يَعْرِفْهُ، فَقَالَ جَبْرَائِيلُ: يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ هَذَا رَسُولُ اَللَّهِ أَحْمَدُ [هَذَا] حَبِيبُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، فَرَجَعَ إِلَيْهِ وَ لَصِقَ بِهِ وَ اِعْتَذَرَ إِلَيْهِ، وَ قَالَ: يَا رَسُولَ اَللَّهِ إِنِّي أَتَيْتُ مَلِكاً جَبَّاراً قَدْ تَكَلَّمَ بِكَلاَمٍ عَظِيمٍ فَغَضِبْتُ وَ لَمْ أَعْرِفْكَ فَعَذَّرَهُ، وَ أَمَّا اَلْأَرْبَعَةُ اَلَّذِينَ كَشَفَ عَنْهُمْ مَالِكٌ طَبَقاً مِنَ اَلنَّارِ؛ فَإِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَرَّ بِمَالِكٍ وَ لَمْ يَضْحَكْ قَطُّ، فَقَالَ جَبْرَئِيلُ: يَا مَالِكُ هَذَا نَبِيُّ اَلرَّحْمَةِ فَتَبَسَّمَ فِي وَجْهِهِ، فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: يَا جَبْرَئِيلُ مُرْهُ يَكْشِفْ طَبَقاً مِنَ اَلنَّارِ، فَكَشَفَ طَبَقاً، فَإِذَا قَابِيلُ وَ نُمْرُودُ وَ فِرْعَوْنُ وَ هَامَانُ، فَقَالُوا: يَا مُحَمَّدُ سَلْ رَبَّكَ ▀ أَنْ يَرُدَّنَا إِلَى دَارِ اَلدُّنْيَا حَتَّى نَعْمَلَ صَالِحاً، فَغَضِبَ جَبْرَئِيلُ فَقَالَ بِرِيشَةٍ مِنْ رِيشِ جَنَاحَيْهِ، فَرَدَّ عَلَيْهِمْ طَبَقَ اَلنَّارِ، وَ أَمَّا مَنْزِلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَإِنَّ مَسْكَنَ رَسُولِ اَللَّهِ جَنَّةُ عَدْنٍ؛ وَ هِيَ جَنَّةٌ خَلَقَهَا اَللَّهُ تَعَالَى بِيَدِهِ، وَ فِيهَا اِثْنَا عَشَرَ وَصِيّاً، وَ فَوْقَهَا مَنْزِلٌ يُقَالُ لَهُ قُبَّةٌ اَلرِّضْوَانِ، وَ فَوْقَ قُبَّةِ اَلرِّضْوَانِ مَنْزِلٌ يُقَالُ لَهُ اَلْوَسِيلَةُ، وَ لَيْسَ فِي اَلْجَنَّةِ مَنْزِلٌ يُشْبِهُهُ، وَ هُوَ مَنْزِلُ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، قَالَ اَلدَّاوُدِيُّ: صَدَقْتَ وَ اَللَّهِ اَلْأَحَدِ إِنَّهُ لَفِي كِتَابِ أَبِي دَاوُدَ يَتَوَارَثُونَهُ وَاحِدٌ بَعْدَ وَاحِدٍ حَتَّى صَارَ إِلَيَّ وَ أَنَا أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اَللَّهِ، وَ أَنَّهُ اَلَّذِي بَشَّرَ بِهِ مُوسَى عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ، وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ عَالِمُ هَذِهِ اَلْأُمَّةِ وَ وَصِيُّ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ: فَعَلَّمَهُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عِلْمَ شَرَائِعِ اَلدِّينِ.
زبان ترجمه:

الإنصاف / ترجمه رسولی محلاتی ;  ج ۱  ص ۴۵

يازدهم: نعمانى در كتاب غيبت از ابو ايوب مؤدب از پدرش كه معلم بعضى از فرزندان حضرت صادق عليه السّلام بود روايت كرده كه گفت: روزى كه رسول اكرم صلّى اللّٰه عليه و آله در مدينه رحلت فرمود مردى از اولاد حضرت داود كه بر دين يهود بود داخل مدينه شد؛ ناگهان متوجه شد كه كوى و بازار شهر از مردم خالى است از كسى سؤال كرد: چه خبر است كه شهر خلوت است‌؟ بدو گفته شد: پيغمبر اسلام رحلت فرموده است. شخص مزبور گفت: روز رحلت او با آنچه در كتابهاى ما (راجع به روز رحلت پيغمبر اسلام) ثبت شده مطابق است، سپس پرسيد: مردم شهر به كجا رفته‌اند؟ بدو گفتند در مسجد (اجتماع كرده‌اند) مرد يهودى به مسجد آمد ديد ابو بكر، عمر، عثمان، عبد الرحمن بن عوف و ابو عبيدۀ جراح در مسجدند و تمامى مردم مسجد اطراف آنان را گرفته‌اند، مرد يهودى به مسلمانان گفت: راه را بر من باز كنيد و مرا به كسى كه پيغمبر شما او را جانشين خود قرار داده راهنمايى كنيد، مسلمانان او را به ابى بكر هدايت كردند، مرد يهودى نزد او آمد و گفت: مردى از اولاد داود و بر دين يهود هستم آمده‌ام تا از چهار چيز از تو سؤال كنم تا اگر جواب گفتى اسلام اختيار كنم. ابو بكر گفت: كمى صبر كن، در اين هنگام امير المؤمنين على عليه السّلام از يكى از درهاى مسجد وارد شد، ابو بكر رو به مرد يهودى نموده گفت: نزد اين جوان (يعنى على عليه السّلام) برو (و هر چه خواهى سؤال كن) مرد يهودى نزد آن حضرت آمده عرض كرد: على بن ابى طالب تو هستى‌؟ حضرت فرمود: تو فلان فرزند فلان (تا حضرت داود پدران او را اسم برد) از اولاد داود هستى‌؟ عرض كرد: آرى. حضرت دست او را گرفته نزد ابو بكر آورد. يهودى گفت: من از چهار چيز از اين جماعت سؤال كردم، مرا به تو راهنمايى كردند اينك از (آن چهار چيز از) تو سؤال كنم‌؟ حضرت فرمود: سؤال كن، عرض كرد: اولين حرفى كه پيغمبر شما با خدا بدان تكلم كرد در شبى كه او را به آسمانها بردند و از نزد پروردگار متعال مراجعت كرد، چه بود؟ و آن فرشته‌اى كه در آسمان با پيغمبر شما مزاحمت كرد و بدو سلام نكرد كه بود؟ و آن چهار نفرى كه مالك جهنم سر پوش را از آنها برداشت و با پيغمبر صحبت كردند كه بودند؟ و خبر ده از منزل پيغمبرتان كه در كجاى بهشت است‌؟ حضرت فرمود: اما اولين كلامى كه پيغمبر ما صلّى اللّٰه عليه و آله بدان تكلم فرمود قول خداى تعالى است: آمَنَ‌ اَلرَّسُولُ‌ بِمٰا أُنْزِلَ‌ إِلَيْهِ‌ مِنْ‌ رَبِّهِ‌ (ايمان آورده است پيغمبر به آنچه فرستاده شده است بسوى او از جانب پروردگارش) عرض كرد: اين كلام را اراده نكردم، فرمود: كلام رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله وَ اَلْمُؤْمِنُونَ‌ كُلٌّ‌ آمَنَ‌ بِاللّٰهِ‌ (و مؤمنان هر كدام ايمان آوردند به خدا).عرض كرد: اين را نيز نخواستم، حضرت فرمود: بگذار امر پنهان باشد؟ عرض كرد: (قانع نشوم) تا مرا خبر دهى كه تو آن نيستى (كه من براى ديدار او آمده‌ام و خداى تعالى در شب معراج در باره‌ات با پيغمبر تكلم كرد؟) حضرت فرمود: اكنون كه اصرار دارى پس (بدان كه) وقتى رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله از نزد پروردگار خويش مراجعت كرد پيش از آنكه به جايگاه جبرئيل برسد فرشته‌اى بر او بانگ زد و گفت: اى احمد! رسول خدا فرمود: لبيك (بلى) گفت: خداى تعالى تو را سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد: سلام (ما را) بر آقا و ولىّ‌ برسان پيغمبر فرمود: آقا و ولىّ‌ كيست‌؟ عرض كرد: على بن ابى طالب عليه السّلام، يهودى عرض كرد: به خدا سوگند راست گفتى و من در كتاب پدرم نيز چنين ديده‌ام، على عليه السّلام فرمود: و اما فرشته‌اى كه با رسول اكرم مزاحمت كرد عزرائيل ملك الموت بود كه از نزد ستمكارى از اهل دنيا برگشته بود، و آن ستمكار حرف بزرگى زده بود كه عزرائيل (بواسطۀ آن حرف) براى خدا غضب كرده بود، در اين حال ملك الموت از نزد پيغمبر صلّى اللّٰه عليه و آله گذشت و مزاحمت نموده و حضرت را نشناخت، جبرئيل رو به او كرده گفت: اى ملك الموت! اين رسول و حبيب خدا: احمد است ملك الموت برگشت و دامان حضرت را گرفت و شروع به عذر خواهى نموده عرض كرد: اى رسول خدا به واسطۀ كلامى كه سلطان ستمكارى بر زبان جارى كرد غضبناك شدم و تو را نشناختم‌؟ حضرت عذر او را قبول كرد،و اما چهار نفرى كه مالك جهنم سرپوش از آنها برداشت پس (قصۀ آنها چنين است) كه حضرت در آسمانها كه عبور مى‌فرمود به مالك جهنم گذر كرد؛ و او هرگز نخنديده بود. جبرئيل به مالك گفت: اى مالك! اين پيامبر رحمت است‌؟ مالك نگاهى به حضرت نموده تبسم كرد، حضرت به جبرئيل فرمود: به مالك دستور ده سرپوشى از سرپوشهاى جهنم را بردارد او سرپوشى برداشت، در اين هنگام قابيل و نمرود و فرعون و هامان ظاهر شدند، (نگاهشان كه به حضرت افتاد) گفتند: اى محمد از خدا بخواه كه ما را به دنيا برگرداند تا عمل صالح (رفتار نيك) به جا آوريم، جبرئيل غضب كرد و با پرى از بالهاى خود اشاره كرد، مالك سرپوش را به جاى خود گذارد، و اما جايگاه پيغمبر در بهشت، پس آن بهشت عدن است كه خداى تعالى به قدرت (كاملۀ) خود خلق فرموده و در آن دوازده نفر وصى منزل دارند و بالاى او منزلى است كه قبّة الرضوان نام دارد و بالاى قبّة الرضوان منزلى است كه وسيله نام دارد؛ و در بهشت مانند ندارد و همان (وسيله) جايگاه پيغمبر است. مرد يهودى عرض كرد: به خداى يگانه راست گفتى؛ در كتاب جدّم داود كه دست به دست به من رسيده است همين طور ثبت است، و (اكنون) من شهادت مى‌دهم كه خدايى جز خداى يگانه نيست، و گواهى مى‌دهم كه محمد صلّى اللّٰه عليه و آله رسول خدا است و همان كسى است كه موسى عليه السّلام به آمدن او بشارت داد، و گواهى مى‌دهم كه وصىّ‌ او و داناى اين امّت تو هستى، سپس حضرت احكام و شرايع دين را به او تعليم فرمود.

divider