شناسه حدیث :  ۴۴۰۳۷۵

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۶۶۶  

عنوان باب :   المجلس الخامس و التسعون

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام) ، حديث قدسی

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى اَلْعَطَّارُ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ عَنِ اَلْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ اَلْأَصْبَهَانِيِّ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ اَلْمِنْقَرِيِّ عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ اَلنَّخَعِيِّ اَلْقَاضِي قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ اَلصَّادِقَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَقُولُ: جَاءَ إِبْلِيسُ إِلَى مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ هُوَ يُنَاجِي رَبَّهُ فَقَالَ لَهُ مَلَكٌ مِنَ اَلْمَلاَئِكَةِ مَا تَرْجُو مِنْهُ وَ هُوَ فِي هَذِهِ اَلْحَالِ يُنَاجِي رَبَّهُ فَقَالَ أَرْجُو مِنْهُ مَا رَجَوْتُ مِنْ أَبِيهِ آدَمَ وَ هُوَ فِي اَلْجَنَّةِ وَ كَانَ فِيمَا نَاجَاهُ اَللَّهُ تَعَالَى بِهِ أَنْ قَالَ لَهُ يَا مُوسَى لاَ أَقْبَلُ اَلصَّلاَةَ إِلاَّ مِمَّنْ تَوَاضَعَ لِعَظَمَتِي وَ أَلْزَمَ قَلْبَهُ خَوْفِي وَ قَطَعَ نَهَارَهُ بِذِكْرِي وَ لَمْ يَبِتْ مُصِرّاً عَلَى اَلْخَطِيئَةِ وَ عَرَفَ حَقَّ أَوْلِيَائِي وَ أَحِبَّائِي فَقَالَ مُوسَى رَبِّ تَعْنِي بِأَحِبَّائِكَ وَ أَوْلِيَائِكَ إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْحَاقَ وَ يَعْقُوبَ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ هُمْ كَذَلِكَ يَا مُوسَى إِلاَّ أَنَّنِي أَرَدْتُ مَنْ مِنْ أَجْلِهِ خَلَقْتُ آدَمَ وَ حَوَّاءَ وَ مَنْ مِنْ أَجْلِهِ خَلَقْتُ اَلْجَنَّةَ وَ اَلنَّارَ فَقَالَ مُوسَى وَ مَنْ هُوَ يَا رَبِّ قَالَ مُحَمَّدٌ أَحْمَدُ شَقَقْتُ اِسْمَهُ مِنِ اِسْمِي لِأَنِّي أَنَا اَلْمَحْمُودُ فَقَالَ مُوسَى يَا رَبِّ اِجْعَلْنِي مِنْ أُمَّتِهِ وَ قَالَ أَنْتَ يَا مُوسَى مِنْ أُمَّتِهِ إِذَا عَرَفْتَهُ وَ عَرَفْتَ مَنْزِلَتَهُ وَ مَنْزِلَةَ أَهْلِ بَيْتِهِ إِنَّ مَثَلَهُ وَ مَثَلَ أَهْلِ بَيْتِهِ فِيمَنْ خَلَقْتُ كَمَثَلِ اَلْفِرْدَوْسِ فِي اَلْجِنَانِ لاَ يَيْبَسُ وَرَقُهَا وَ لاَ يَتَغَيَّرُ طَعْمُهَا فَمَنْ عَرَفَهُمْ وَ عَرَفَ حَقَّهُمْ جَعَلْتُ لَهُ عِنْدَ اَلْجَهْلِ حِلْماً وَ عِنْدَ اَلظُّلْمَةِ نُوراً أُجِيبُهُ قَبْلَ أَنْ يَدْعُوَنِي وَ أُعْطِيهِ قَبْلَ أَنْ يَسْأَلَنِي يَا مُوسَى إِذَا رَأَيْتَ اَلْفَقْرَ مُقْبِلاً فَقُلْ مَرْحَباً بِشِعَارِ اَلصَّالِحِينَ وَ إِذَا رَأَيْتَ اَلْغِنَى مُقْبِلاً فَقُلْ ذَنْبٌ عُجِّلَتْ عُقُوبَتُهُ إِنَّ اَلدُّنْيَا دَارُ عُقُوبَةٍ عَاقَبْتُ فِيهَا آدَمَ عِنْدَ خَطِيئَتِهِ وَ جَعَلْتُهَا مَلْعُونَةً وَ مَلْعُوناً مَا فِيهَا إِلاَّ مَا كَانَ فِيهَا [مِنْهَا] لِي يَا مُوسَى إِنَّ عِبَادِيَ اَلصَّالِحِينَ زَهِدُوا فِيهَا بِقَدْرِ عِلْمِهِمْ بِي وَ سَائِرَهُمْ مِنْ خَلْقِي رَغِبُوا فِيهَا بِقَدْرِ جَهْلِهِمْ بِي وَ مَا مِنْ أَحَدٍ مِنْ خَلْقِي عَظَّمَهَا فَقَرَّتْ عَيْنُهُ وَ لَمْ يُحَقِّرْهَا أَحَدٌ إِلاَّ اِنْتَفَعَ بِهَا ثُمَّ قَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِنْ قَدَرْتُمْ أَنْ لاَ تُعْرَفُوا فَافْعَلُوا وَ مَا عَلَيْكَ إِنْ لَمْ يُثْنِ عَلَيْكَ اَلنَّاسُ وَ مَا عَلَيْكَ أَنْ تَكُونَ مَذْمُوماً عِنْدَ اَلنَّاسِ إِذَا كُنْتَ عِنْدَ اَللَّهِ مَحْمُوداً إِنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَانَ يَقُولُ لاَ خَيْرَ فِي اَلدُّنْيَا إِلاَّ لِأَحَدِ رَجُلَيْنِ رَجُلٍ يَزْدَادُ كُلَّ يَوْمٍ إِحْسَاناً وَ رَجُلٍ يَتَدَارَكُ سَيِّئَتَهُ بِالتَّوْبَةِ وَ أَنَّى لَهُ بِالتَّوْبَةِ وَ اَللَّهِ لَوْ سَجَدَ حَتَّى يَنْقَطِعَ عُنُقُهُ مَا قَبِلَ اَللَّهُ مِنْهُ إِلاَّ بِوَلاَيَتِنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۶۶۶

2 - امام صادق (عليه السّلام) ميفرمود ابليس هنگام مناجات موسى بن عمران گرد او آمد، فرشته‌اى گفت در اين حال كه با پروردگارش سرگرم مناجاتست چه ميخواهى‌؟ گفت همان را كه از پدرش آدم درون بهشت خواستم و اميد داشتم، در ضمن مناجات، خدا باو گفت اى موسى من نماز نپذيرم جز از كسى كه براى بزرگواريم فروتنى كند و دلش ملازم ترس من باشد و روز خود را با ذكر من طى كند و شب با قصد پى‌گيرى گناه نخوابد و حق اولياء و دوستانم را بشناسد، موسى عرضكرد مقصود از دوستان و اوليائت ابراهيم و اسحق و يعقوب باشند؟ خداى عز و جل فرمود اى موسى آنان چنين هستند ولى مراد من آن است كه براى او آدم و حوا را آفريدم و براى او بهشت و دوزخ را آفريدم، موسى عرضكرد پروردگارا او كيست‌؟ فرمود محمد احمد كه نامش را از نامم باز گرفتم زيرا من محمودم، موسى عرضكرد پروردگارا مرا از امت او گردان فرمود موسى تو از امت او باشى اگر او را بشناسى و مقام او و خاندانش را بدانى، مثل او و مثل اهل بيتش در كسانى كه آفريدم چون فردوس است در بهشت كه برگش نخشكد و مزه‌اش نگردد هر كه آنها را و حق آنها را شناسد براى او در هنگام نادانى حلم مقرر كنم و در تاريكى نور، پيش از آنكه مرا بخواند اجابتش كنم و پيش از آنكه درخواست كند عطايش بخشم، اى موسى چون ديدى درويشى بتو رو آورد بگو خوشا بر شعار خوبان و چون ديدى توانگرى رو كند بگو گناهى است كه كيفرش شتافته، دنيا خانه كيفر است كه آدم را هنگام خطايش در آن كيفر دادم، دنيا ملعونست مگر آنچه براى من باشد اى موسى بندگان خوب من در آن بى‌رغبتند، باندازه‌اى كه مرا بدانند و خلق ديگر من باندازه نادانى خود در آن رغبت دارند كسى آن را بزرگ نداند و چشمش بدان روشن شود و هر كه خوارش شمارد از آن بهره برد. سپس امام صادق (عليه السّلام) فرمود اگر توانيد كه ناشناس بمانيد همان كنيد بر تو زيانى ندارد كه مردم تو را نشناسند و بر تو زيانى ندارد كه مردم تو را نكوهش كنند در صورتى كه نزد خدا ستوده باشى على (عليه السّلام) ميفرمود دنيا خيرى ندارد مگر براى يكى از دو كس آنكه هر روز بر احسان خود بيفزايد و آنكه با توبه گناهان خود را جبران كند و از كجا ميتواند توبه كند بخدا اگر سجده كند تا گردنش قطع شود خدا از او نپذيرد جز بولايت ما خاندان.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۵۳۷

2.امام صادق عليه السّلام فرمود:ابليس در وقت مناجات موسى بن عمران به سراغ او رفت. فرشته‌اى به او گفت:در اين حال كه موسى با پروردگارش گفت‌وگو دارد،دنبال چه هستى‌؟ ابليس گفت:همان چيزى‌كه از پدرش آدم در بهشت طلب كردم و به او اميدوار شدم.
خداوند در مناجات با موسى عليه السّلام فرمود:اى موسى!نماز كسى را نخواهم پذيرفت،مگر اينكه او در برابر عظمت من فروتنى كند و قلب او همراه خوف از من باشد و روزش را با ياد من سپرى كند و شب هنگام با نيت اصرار بر گناه نخوابد و حق دوستان و نزديكان مرا بشناسد.موسى گفت:آيا مراد از دوستان تو همان ابراهيم،اسحاق و يعقوب مى‌باشند؟خدا فرمود!اى موسى آنان دوستان من هستند،اما دوست من كسى است كه آدم و حوا،بهشت و دوزخ را براى او خلق كردم.موسى گفت:او كيست‌؟خدا فرمود:او محمد است،احمد است كه نام او را از نام خويش برگرفته‌ام،زيرا من محمود هستم.
موسى گفت:پروردگارا!مرا از امت او قرار ده.خدا فرمود:اى موسى!اگر محمد و منزلت او و اهل بيت او را بشناسى،از امت او خواهى بود.مثل محمد و خاندان او،مثل فردوس در بهشت است كه برگ‌هاى او نخواهند خشكيد و طعم‌شان بر نخواهد گشت.هركس آنان و حق آنان را بشناسند،براى او در نادانى بردبارى قرار مى‌دهم و در تاريكى روشنايى.او پيش از آنكه چيزى بخواهد،به او خواهم بخشيد.اى موسى آن‌گاه كه ديدى بينوايى به‌سوى تو مى‌آيد،چنين بگو:مرحبا به شعار شايستگان.و آنگاه كه نگريستى توانگرى به‌سوى تو مى‌آيد،بگو:اين همان گناهى است كه كيفرش زودتر آمده است.دنيا سراى كيفر است.ازاين‌رو آدم را در وقت خطاى او كيفر دادم.دنيا از رحمت من طرد شده است،مگر آن چه از دنيا كه براى من است.اى موسى!بندگان شايسته من نسبت به دنيا رغبت ندارند.كسى‌كه دنيا را بزرگ بشمارد،ديدگانش به دنيا روشن نخواهد شد و كسى‌كه دنيا را بى‌مقدار بشناسد،از دنيا بهره‌مند مى‌شود.
در اين هنگام امام صادق عليه السّلام فرمود:اگر مى‌توانيد در ميان مردم گمنام بمانيد،چنين كنيد؛زيرا گمنامى تو در ميان آنان زيان نمى‌رساند.و نيز اگر ديگران تو را نكوهش كنند،زيانى به تو نخواهد رسيد؛ مادامى‌كه پيش خداوند ستايش شده هستى.على عليه السّلام فرمود:دنيا خيرى نمى‌رساند،مگر براى دو كس؛ كسى‌كه هرروز بر نيكى‌هاى خود مى‌افزايد و كسى‌كه هرروز از طريق توبه گناهان خويش را جبران مى‌كند.به‌راستى او چگونه مى‌تواند توبه‌كننده باشد؟اگر او آنقدر سجده كند كه گردنش بيفتد،خداوند بدون ولايت ما(اهل بيت عليهم السّلام)توبه‌اش را نخواهد پذيرفت.

divider