شناسه حدیث :  ۴۴۰۳۴۵

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۶۳۲  

عنوان باب :   المجلس الثاني و التسعون

معصوم :   غير معصوم

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ مَاجِيلَوَيْهِ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ قَالَ: مَا سَمِعْتُ وَ لاَ اِسْتَفَدْتُ مِنْ هِشَامِ بْنِ اَلْحَكَمِ فِي طُولِ صُحْبَتِي إِيَّاهُ شَيْئاً أَحْسَنَ مِنْ هَذَا اَلْكَلاَمِ فِي صِفَةِ عِصْمَةِ اَلْإِمَامِ فَإِنِّي سَأَلْتُهُ يَوْماً عَنِ اَلْإِمَامِ أَ هُوَ مَعْصُومٌ قَالَ نَعَمْ قُلْتُ لَهُ فَمَا صِفَةُ اَلْعِصْمَةِ فِيهِ وَ بِأَيِّ شَيْءٍ تُعْرَفُ قَالَ إِنَّ جَمِيعَ اَلذُّنُوبِ لَهَا أَرْبَعَةُ أَوْجُهٍ لاَ خَامِسَ لَهَا اَلْحِرْصُ وَ اَلْحَسَدُ وَ اَلْغَضَبُ وَ اَلشَّهْوَةُ فَهَذِهِ مَنْفِيَّةٌ عَنْهُ لاَ يَجُوزُ أَنْ يَكُونَ حَرِيصاً عَلَى هَذِهِ اَلدُّنْيَا وَ هِيَ تَحْتَ خَاتَمِهِ لِأَنَّهُ خَازِنُ اَلْمُسْلِمِينَ فَعَلَى مَا ذَا يَحْرِصُ وَ لاَ يَجُوزُ أَنْ يَكُونَ حَسُوداً لِأَنَّ اَلْإِنْسَانَ إِنَّمَا يَحْسُدُ مَنْ هُوَ فَوْقَهُ وَ لَيْسَ فَوْقَهُ أَحَدٌ فَكَيْفَ يَحْسُدُ مَنْ هُوَ دُونَهُ وَ لاَ يَجُوزُ أَنْ يَغْضَبَ لِشَيْءٍ مِنْ أُمُورِ اَلدُّنْيَا إِلاَّ أَنْ يَكُونَ غَضَبُهُ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَإِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ قَدْ فَرَضَ عَلَيْهِ إِقَامَةَ اَلْحُدُودِ وَ أَنْ لاَ تَأْخُذَهُ فِي اَللَّهِ لَوْمَةُ لاَئِمٍ وَ لاَ رَأْفَةٌ فِي دِينِهِ حَتَّى يُقِيمَ حُدُودَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لاَ يَجُوزُ أَنْ يَتَّبِعَ اَلشَّهَوَاتِ وَ يُؤْثِرَ اَلدُّنْيَا عَلَى اَلْآخِرَةِ لِأَنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ حَبَّبَ إِلَيْهِ اَلْآخِرَةَ كَمَا حَبَّبَ إِلَيْنَا اَلدُّنْيَا فَهُوَ يَنْظُرُ إِلَى اَلْآخِرَةِ كَمَا نَنْظُرُ إِلَى اَلدُّنْيَا فَهَلْ رَأَيْتَ أَحَداً تَرَكَ وَجْهاً حَسَناً لِوَجْهٍ قَبِيحٍ وَ طَعَاماً طَيِّباً لِطَعَامٍ مُرٍَّّ وَ ثَوْباً لَيِّناً لِثَوْبٍ خَشِنٍ وَ نِعْمَةً دَائِمَةً بَاقِيَةً لِدُنْيَا زَائِلَةٍ فَانِيَةٍ.
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۶۳۲

5 - محمد بن ابى عمير گويد در اين مدت طولانى كه با هشام بن حكم در صحبت بودم بهترين استفاده من از وى سخنى بود كه در صفت عصمت امام عليه السّلام گفت من از او پرسيدم يك روزى از امام كه آيا معصوم است‌؟ فرمود آرى گفتم باو كه حقيقت صفت عصمت در او چيست و بچه دليل شناخته شود؟ گفت همه گناهان چهار سبب دارد كه پنجمى براى آنها نيست: حرص و حسد و خشم و شهوت و اينها از او منفى است روا نيست كه او حريص بر اين دنيا باشد با اينكه زير خاتم او است چون آنكه خزينه دار مسلمانانست و ديگر چه حرصى دارد، نميتواند حسود باشد زيرا انسان بر ما فوق خود حسد ميبرد و احدى ما فوق او نيست و چطور بر زير دست خود حسد ميورزد و روا نيست براى هيچ امر دنيا بخشم آيد مگر آنكه براى خدا غضب كند چون كه خداى عز و جل بر او فرض كرده حدود را اقامه كند و در زمينه خدا تحت تأثير سرزنش و رقت قرار نگيرد تا حدود خداى عز و جل را اقامه كند و نميتواند پيرو شهوت باشد و دنيا را به آخرت ترجيح دهد زيرا خداى عز و جل آخرت را براى او محبوب كرده چنانچه دنيا را براى ما و او بآخرت نگرد بهمان چشمى كه بدنيا نگرد و كسى باشد كه بخاطر روى زشتى روى زيبا را ترك كند و خوراك خوشمزه را براى خوراك تلخ از دست بدهد و جامه نرم را براى جامه زير وانهد و نعمت پايند و باقى را براى دنياى زائل فانى ترك كند.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۴۸۵

5.محمد بن عمير مى‌گويد:در زمان درازى كه با هشام بن حكم در گفت‌وگوى علمى بودم،نيكوترين بهرۀ من از او نكته‌اى بود كه وى درباره عصمت امام عليه السّلام بر زبان آورد. روزى از او سؤال كردم كه آيا امام معصوم است‌؟هشام گفت:آرى.گفتم:حقيقت عصمت در امام كدام است و چرا او معصوم خوانده مى‌شود؟هشام گفت:گناهان چهار ريشه دارند و نه بيشتر.آنها عبارتند از:حرص و حسد و خشم و شهوت.اين چيزها در امام نبوده و اساسا روا نيست كه امام حرص دنيا داشته باشد،درحالى‌كه دنيا زير خاتم اوست و او نگهبان اموال مسلمانان است.امام نمى‌تواند حسد بورزد،چراكه هركس در برابر بالا دست خود رشك‌ورزى دارد و كسى بالادست امام قابل تصور نيست.و امام چگونه مى‌تواند در برابر فرودست خويش رشك ورزد؟
و نيز براى امام عليه السّلام روا نيست كه براى كارهاى دنيا خشمگين شود،مگر كارى كه خداوند به‌خاطر آن خشم گرفته است.زيرا خداوند بر امام اقامه حدود الهى را واجب ساخته است و او در اين‌باره به ملامت و رقت نمى‌گرايد تا احكام خداوند را اجرا كند.و نيز امام عليه السّلام نمى‌تواند از شهوت پيروى كند و دنيا را بر آخرت مقدم شمارد،چراكه خداوند آخرت را در قلب او محبوب ساخته است،همان‌گونه كه دنيا را محبوب ما كرده است. امام عليه السّلام با همان ديده‌اى كه به آخرت دارد،دنيا را مى‌بيند.آيا ديده‌اى كسى به‌دليل صورت ناپسند،صورت پسنديده را رها كند و خوراك گوارا را به‌خاطر خوراك بدمزه از دست بدهد و جامه نرم را در برابر جامه زبر واگذارد،و نعمت پاينده و ماندگار را در برابر دنياى نابودشدنى و فناپذير مقدم نشمارد؟

divider