شناسه حدیث :  ۴۴۰۳۲۰

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۶۱۱  

عنوان باب :   المجلس التاسع و الثمانون

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام) ، حديث قدسی

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْبَرْقِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ جَدِّهِ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْبَرْقِيِّ قَالَ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ النما [الناونجي] [اَلنَّمَاوِنْجِيُّ] عَنْ عَبْدِ اَلْجَبَّارِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ دَاوُدَ اَلشَّعِيرِيِّ عَنِ اَلرَّبِيعِ صَاحِبِ اَلْمَنْصُورِ قَالَ: بَعَثَ اَلْمَنْصُورُ إِلَى اَلصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَسْتَقْدِمُهُ لِشَيْءٍ بَلَغَهُ عَنْهُ فَلَمَّا وَافَى بَابَهُ خَرَجَ إِلَيْهِ اَلْحَاجِبُ فَقَالَ أُعِيذُكَ بِاللَّهِ مِنْ سَطْوَةِ هَذَا اَلْجَبَّارِ فَإِنِّي رَأَيْتُ حَرَدَهُ عَلَيْكَ شَدِيداً فَقَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَلَيَّ مِنَ اَللَّهِ جُنَّةٌ وَاقِيَةٌ تُعِينُنِي عَلَيْهِ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ اِسْتَأْذِنْ لِي عَلَيْهِ فَاسْتَأْذَنَ فَأَذِنَ لَهُ فَلَمَّا دَخَلَ سَلَّمَ فَرَدَّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمَ ثُمَّ قَالَ لَهُ يَا جَعْفَرُ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ لِأَبِيكَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لَوْ لاَ أَنْ يَقُولَ فِيكَ طَوَائِفُ مِنْ أُمَّتِي مَا قَالَتِ اَلنَّصَارَى فِي اَلْمَسِيحِ لَقُلْتُ فِيكَ قَوْلاً لاَ تَمُرُّ بِمَلَإٍ إِلاَّ أَخَذُوا مِنْ تُرَابِ قَدَمَيْكَ يَسْتَشْفُونَ بِهِ وَ قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَهْلِكُ فِيَّ اِثْنَانِ وَ لاَ ذَنْبَ لِي مُحِبٌّ غَالٍ وَ مُفْرِطٌ قَالٍ قَالَ ذَلِكَ اِعْتِذَاراً مِنْهُ إِنَّهُ لاَ يَرْضَى بِمَا يَقُولُ فِيهِ اَلْغَالِي وَ اَلْمُفْرِطُ وَ لَعَمْرِي إِنَّ عِيسَى اِبْنَ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لَوْ سَكَتَ عَمَّا قَالَتْ فِيهِ اَلنَّصَارَى لَعَذَّبَهُ اَللَّهُ وَ لَقَدْ تَعْلَمُ مَا يُقَالُ فِيكَ مِنَ اَلزُّورِ وَ اَلْبُهْتَانِ وَ إِمْسَاكُكَ عَنْ ذَلِكَ وَ رِضَاكَ بِهِ سَخَطُ اَلدَّيَّانِ زَعَمَ أَوْغَادُ اَلْحِجَازِ وَ رَعَاعُ اَلنَّاسِ أَنَّكَ حِبْرُ اَلدَّهْرِ وَ نَامُوسُهُ وَ حُجَّةُ اَلْمَعْبُودِ وَ تَرْجُمَانُهُ وَ عَيْبَةُ عِلْمِهِ وَ مِيزَانُ قِسْطِهِ وَ مِصْبَاحُهُ اَلَّذِي يَقْطَعُ بِهِ اَلطَّالِبُ عَرْضَ اَلظُّلْمَةِ إِلَى ضِيَاءِ اَلنُّورِ وَ أَنْ لاَ يَقْبَلَ مِنْ عَامِلٍ جَهِلَ جَدَّكَ فِي اَلدُّنْيَا عَمَلاً وَ لاَ يَرْفَعُ لَهُ وَزْناً فَنَسَبُوكَ إِلَى غَيْرِ جَدِّكَ وَ قَالُوا فِيكَ مَا لَيْسَ فِيكَ فَقُلْ فَإِنَّ أَوَّلَ مَنْ قَالَ اَلْحَقَّ جَدُّكَ وَ أَوَّلَ مَنْ صَدَّقَهُ عَلَيْهِ أَبُوكَ وَ أَنْتَ حَرِيٌّ أَنْ تَقْتَصَّ آثَارَهُمَا وَ تَسْلُكَ سَبِيلَهُمَا فَقَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَا فَرْعٌ مِنْ فُرُوعِ اَلزَّيْتُونَةِ وَ قِنْدِيلٌ مِنْ قَنَادِيلِ بَيْتِ اَلنُّبُوَّةِ وَ أَدِيبُ اَلسَّفَرَةِ وَ رَبِيبُ اَلْكِرَامِ اَلْبَرَرَةِ وَ مِصْبَاحٌ مِنْ مَصَابِيحِ اَلْمِشْكَاةِ اَلَّتِي فِيهَا نُورُ اَلنُّورِ وَ صَفْوُ اَلْكَلِمَةِ اَلْبَاقِيَةِ فِي عَقِبِ اَلْمُصْطَفَيْنَ إِلَى يَوْمِ اَلْحَشْرِ فَالْتَفَتَ اَلْمَنْصُورُ إِلَى جُلَسَائِهِ فَقَالَ هَذَا قَدْ أَحَالَنِي عَلَى بَحْرٍ مَوَّاجٍ لاَ يُدْرَكُ طَرْفُهُ وَ لاَ يُبْلَغُ عُمْقُهُ يَحَارُ فِيهِ اَلْعُلَمَاءُ وَ يَغْرَقُ فِيهِ اَلسُّبَحَاءُ وَ يَضِيقُ بِالسَّابِحِ عَرْضُ اَلْفَضَاءِ هَذَا اَلشَّجَا اَلْمُعْتَرِضُ فِي حُلُوقِ اَلْخُلَفَاءِ اَلَّذِي لاَ يَجُوزُ نَفْيُهُ وَ لاَ يَحِلُّ قَتْلُهُ وَ لَوْ لاَ مَا يَجْمَعُنِيَ وَ إِيَّاهُ شَجَرَةٌ طَابَ أَصْلُهَا وَ بَسَقَ فَرْعُهَا وَ عَذُبَ ثَمَرُهَا وَ بُورِكَتْ بِالذَّرِّ وَ قُدِّسَتْ فِي اَلزُّبُرِ لَكَانَ مِنِّي إِلَيْهِ مَا لاَ يُحْمَدُ فِي اَلْعَوَاقِبِ لِمَا يَبْلُغُنِي مِنْ شِدَّةِ عَيْبِهِ لَنَا وَ سُوءِ اَلْقَوْلِ فِينَا فَقَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لاَ تَقْبَلْ فِي ذِي رَحِمِكَ - وَ أَهْلِ اَلرِّعَايَةِ مِنْ أَهْلِ بَيْتِكَ قَوْلَ مَنْ « حَرَّمَ اَللّٰهُ عَلَيْهِ اَلْجَنَّةَ » وَ جَعَلَ مَأْوَاهُ اَلنَّارَ فَإِنَّ اَلنَّمَّامَ شَاهِدُ زُورٍ وَ شَرِيكُ إِبْلِيسَ فِي اَلْإِغْرَاءِ بَيْنَ اَلنَّاسِ فَقَدْ قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى « يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا إِنْ جٰاءَكُمْ فٰاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَنْ تُصِيبُوا قَوْماً بِجَهٰالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلىٰ مٰا فَعَلْتُمْ نٰادِمِينَ » وَ نَحْنُ لَكَ أَنْصَارٌ وَ أَعْوَانٌ وَ لِمُلْكِكَ دَعَائِمُ وَ أَرْكَانٌ مَا أَمَرْتَ بِالعُرْفِ وَ اَلْإِحْسَانِ وَ أَمْضَيْتَ فِي اَلرَّعِيَّةِ أَحْكَامَ اَلْقُرْآنِ وَ أَرْغَمْتَ بِطَاعَتِكَ لِلَّهِ أَنْفَ اَلشَّيْطَانِ وَ إِنْ كَانَ يَجِبُ عَلَيْكَ فِي سَعَةِ فَهْمِكَ وَ كَثْرَةِ عِلْمِكَ وَ مَعْرِفَتِكَ بِآدَابِ اَللَّهِ أَنْ تَصِلَ مَنْ قَطَعَكَ وَ تُعْطِيَ مَنْ حَرَمَكَ وَ تَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَكَ فَإِنَّ اَلْمُكَافِيَ لَيْسَ بِالْوَاصِلِ إِنَّمَا اَلْوَاصِلُ مَنْ إِذَا قَطَعَتْهُ رَحِمُهُ وَصَلَهَا فَصِلْ رَحِمَكَ يَزِدِ اَللَّهُ فِي عُمُرِكَ وَ يُخَفِّفْ عَنْكَ اَلْحِسَابَ يَوْمَ حَشْرِكَ فَقَالَ اَلْمَنْصُورُ قَدْ صَفَحْتَ عَنْكَ لِقَدَرِكَ وَ تَجَاوَزْتَ عَنْكَ لِصِدْقِكَ فَحَدِّثْنِي عَنْ نَفْسِكَ بِحَدِيثٍ أَتَّعِظُ بِهِ وَ يَكُونُ لِي زَاجِرُ صِدْقٍ عَنِ اَلْمُوبِقَاتِ فَقَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَلَيْكَ بِالْحِلْمِ فَإِنَّهُ رُكْنُ اَلْعِلْمِ وَ اِمْلِكْ نَفْسَكَ عِنْدَ أَسْبَابِ اَلْقُدْرَةِ فَإِنَّكَ إِنْ تَفْعَلْ مَا تَقْدِرُ عَلَيْهِ كُنْتَ كَمَنْ شَفَى غَيْظاً أَوْ تَدَاوَى حِقْداً أَوْ يُحِبُّ أَنْ يُذْكَرَ بِالصَّوْلَةِ وَ اِعْلَمْ بِأَنَّكَ إِنْ عَاقَبْتَ مُسْتَحِقّاً لَمْ تَكُنْ غَايَةُ مَا تُوصَفُ بِهِ إِلاَّ اَلْعَدْلَ وَ لاَ أَعْرِفُ حَالاً أَفْضَلَ مِنْ حَالِ اَلْعَدْلِ وَ اَلْحَالُ اَلَّتِي تُوجِبُ اَلشُّكْرَ أَفْضَلُ مِنَ اَلْحَالِ اَلَّتِي تُوجِبُ اَلصَّبْرَ فَقَالَ اَلْمَنْصُورُ وَعَظْتَ فَأَحْسَنْتَ وَ قُلْتَ فَأَوْجَزْتَ فَحَدِّثْنِي عَنْ فَضْلِ جَدِّكَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ حَدِيثاً لَمْ تُؤْثِرْهُ اَلْعَامَّةُ فَقَالَ اَلصَّادِقُ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لَمَّا أُسْرِيَ بِي إِلَى اَلسَّمَاءِ عَهِدَ إِلَيَّ رَبِّي جَلَّ جَلاَلُهُ فِي عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ثَلاَثَ كَلِمَاتٍ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ فَقُلْتُ لَبَّيْكَ رَبِّي وَ سَعْدَيْكَ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ عَلِيّاً إِمَامُ اَلْمُتَّقِينَ وَ قَائِدُ اَلْغُرِّ اَلْمُحَجَّلِينَ وَ يَعْسُوبُ اَلْمُؤْمِنِينَ فَبَشِّرْهُ بِذَلِكَ فَبَشَّرَهُ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِذَلِكَ فَخَرَّ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ سَاجِداً شُكْراً لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ بَلَغَ مِنْ قَدْرِي حَتَّى إِنِّي أُذْكَرُ هُنَاكَ قَالَ نَعَمْ وَ إِنَّ اَللَّهَ يَعْرِفُكَ وَ إِنَّكَ لَتُذْكَرُ فِي اَلرَّفِيقِ اَلْأَعْلَى فَقَالَ اَلْمَنْصُورُ « ذٰلِكَ فَضْلُ اَللّٰهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشٰاءُ » .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۶۱۳

10 - ربيع حاجب منصور گويد كه منصور جعفر بن محمد صادق (عليه السّلام) را براى سخن چينى كه از وى شده بود خواست چون آمد بر او وارد شود ربيع حاجب نزد او بيرون شد و گفت من تو را بخدا پناه دهم از سطوت اين جبار كه بر تو سخت خشمگين است، فرمود من در پناه سپر خدايم از شر او ان شاء اللّٰه، اجازه ورود براى من بخواه اجازه خواست و باو اذن داد و وارد شد و سلام كرد و جوابش داد و گفت اى جعفر تو ميدانى كه رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) بپدرت على بن ابى طالب گفت اگر نبود كه طوائفى از امتم در باره تو آن را ميگفتند كه نصارى در باره مسيح گفتند در باره تو چيزى ميگفتم كه بهر جمعى گذرى خاك زير دو پايت را براى شفا برگيرند. و خود على (عليه السّلام) فرمود در باره من دو كس هلاك شوند و من گناهى ندارم دوست غلوّكننده و دشمن مقصر اينها را بعذرجوئى از ناپسندى گفتار غاليان و مقصران فرمود بجان خودم اگر عيسى از آنچه در باره‌اش گفتند خاموش بود خدا او را عذاب ميكرد تو ميدانى كه در باره‌ات چه ناحق و افترا گويند و از آن دم بستى و آن را پسنديدى و اين موجب خشم خداست اوباش حجاز و مردم هر دم بيل گويند تو دانشمند روزگار و ناموس عصر و حجت معبود و ترجمان خدا و گنجينه دانش او و ميزان قسط‍‌ و مصباح او هستى كه رهجو، پهناى ظلمت را بتابش نور بوسيله تو پيمايد و خدا قبول نكند كردار كسى كه بمقامت نادان باشد در دنيا و در قيامت قدر او را بالا نبرد تو را از حدت گذرانيده و آنچه در تو نيست بتو بسته‌اند بگو، اول كسى كه حق را گفت جد تو بود و اول كسى كه باور كرد پدر تو بود و تو شايسته‌اى كه آثار آنها را حكايت كنى و براه آنها بروى. امام صادق (عليه السّلام) فرمود من شاخه‌اى از شاخه‌هاى زيتونه‌ام و قنديلى از قناديل خاندان نبوت و اديب سفراء و دست پرورده گرام بررة و چراغى هستم از آن چراغها كه در آن نور نور نور است و صفوت گفتار باقى در نسل برگزيده‌ها تا روز قيامت، منصور، و بهمنشينهاى خود كرد و گفت اين مرا بدرياى مواجى حواله كرد كه كرانه آن پيدا نيست و بژرفش نتوان رسيد، دانشمندان در آن سرگردان و شناوران در آن غرقه‌اند، و فضا را بر شناور تنك كند اينست استخوانى كه در گلوى خلفا گير كرده، نه تبعيدش رواست و نه كشتن او سزاست، و اگر نبود كه ما از يك شجره‌ايم كه اصلش پاك و شاخه‌اش تابناك و ميوه‌اش شيرين است و در عالم ذر مبارك شده و در كتب تقديس شده از من باو همان ميرسيد كه بد سرانجام است، چون بمن رسيده كه سخت ما را نكوهش كند و در باره ما بد گويد. امام صادق (عليه السّلام) فرمود در باره خويشانت و واجب الرعايه از خاندانت ميپذير گفتار كسى را كه خدا بهشت را بر او حرام كرده است و دوزخش ماوى ساخته كه سخن چين گواه ناحق و شريك شيطان است در فتنه ميان مردم كه خداى تعالى فرمود (حجرات-5) اى كسانى كه گرويديد اگر فاسقى بشما خبر داد، وارسى كنيد كه مبادا بنادانى بر سر مردمى بتازيد و بر كرده خود پشيمانى كشيد، ما برايت ياران و كمك‌كارانيم و براى سلطنت تو ستونها و اركانيم تا بنيكى و احسان كار كنى و در رعيت احكام قرآن را مجرى كنى و بفرمانبرى خدا بينى شيطان را بخاك مالى، گرچه بر تو لازم است كه بواسطه سعه فهم و كثرت دانش و معرفتت بآداب خدا كه صله كنى با آنكه از تو ببرد و عطا كنى بآن كه از تو دريغ دارد تا خدا بعمرت بيفزايد و بگذرى از كسى كه بتو ستم كند آنكه عوض دهد صله نداده همانا دهنده كسى است كه چون خويشى را از او بريدى آن را پيوندد تو صله رحم كن تا خدا عمرت بيفزايد و روز حشر حساب را تخفيف دهد، منصور گفت بمنظور مقامى كه دارى من از تو گذشتم و براى راستى تو از تو صرف نظر كردم، از خود حديثى بگو كه بدان پند گيرم و جلو گيرم باشد از اسباب هلاكت، امام صادق (عليه السّلام) فرمود بردبار باش كه آن ركن علم است و چون وسائل توانائى دارى خود دار باش كه اگر آنچه توانى كنى دل خنك كردى و كينه كشيدى يا اظهار صولت خواستى و بدان كه اگر مستحقى را هم كيفر كنى در نهايت عدالت كردى و وضعى كه موجب شكر است به از وضعى است كه موجب صبر است، منصور گفت خوب پندى دادى و مختصر گفتى حديثى از فضيلت جدت على بن ابى طالب باز گو كه عامه مردم نميدانند امام صادق (عليه السّلام) فرمود پدرم از پدرش از جدش بمن باز گفت كه رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) فرمود چون مرا بمعراج بردند پروردگارم جل جلاله در باره على (عليه السّلام) سه كلمه سفارش بمن كرد فرمود اى محمد عرضكردم لبيك پروردگارم و سعديك فرمود على امام متقيان و پيشواى دست و روسفيدان و سرور مؤمنانست او را بدين مژده ده پيغمبر اين مژده را باو داد و على بسجده شكر افتاد براى خداى عز و جل و سر برداشت و گفت يا رسول اللّٰه قدر من بآنجا رسيده كه در آنجاها نامم برند؟ فرمود آرى تو نزد خدا معروفى و تو در رفيق اعلائى، منصور گفت اين فضل خداست بهر كه خواهد دهد.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۴۵۳

9.ربيع،دربان مخصوص منصور دوانيقى(خليفه عباسى)مى‌گويد كه منصور،امام صادق عليه السّلام را به‌دليل سخن‌چينى كه درباره او شده بود،احضار كرد.آن‌گاه كه او آمد،به او گفتم:سوگند به خداوند كه تو را در برابر غضب اين جبار پناه مى‌دهم.او نسبت به شما بس خشم دارد.امام صادق عليه السّلام فرمود:من از گزند او در پناه سپر پروردگارم،اگر خداوند بخواهد.از منصور رخصت ورود براى من درخواست كن.آنگاه خليفه رخصت داد و حضرت درآمد و درود گفت.منصور پاسخ داد و گفت اى جعفر آيا تو آگاهى كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله به پدرت على بن ابى طالب گفت كه اگر ترس اين نبود كه برخى از امت من درباره تو سخنى بر زبان آورند كه مسيحيان درباره مسيح عليه السّلام گفته‌اند،درباره تو چيزى مى‌گفتم كه هرگاه به گروهى برخورد كنى،خاك زير پايت را به‌منظور شفا بردارند؟
و نيز على گفت كه دو تن در ارتباط‍‌ با من نابود شدند،درحالى‌كه من گناهكار نيستم. نخست دوستى كه غلو مى‌كند و ديگر دشمنى كه در بيان فضايل من كوتاهى دارد.اين سخن را به اين دليل گفت كه از كلام ناپسند غالين و مقصران بيزارى داشت.سوگند به جان خودم،اگر عيسى به‌هنگام شنيدن آنچه درباره او مى‌گفتند،سكوت مى‌كرد،خداوند او را عذاب مى‌كرد.
آنگاه منصور دوانيقى به امام صادق عليه السّلام گفت:آيا تو آگاهى كه سخن‌هاى باطل و دروغ درباره تو مى‌گويند و حال آنكه تو خاموش ماندى و آن همه پسند كردى‌؟اين خاموشى خشم خداوند را برمى‌انگيزد.از اذن حجاز گفته‌اند كه تو عالم زمان و ناموس دهر و حجت خدا و ترجمان وحى و گنج دانايى و ميزان قسط‍‌ و مصباح پروردگارى كه راه گم كرده به روشنايى تو راه را طى مى‌كند.بى‌گمان خداوند عمل كسى را كه نسبت به تو جاهل است نپذيرد و منزلت او را در رستاخيز بالا نبرد.تو را از اندازه‌اى كه دارى فراتر برده و چيزى‌كه در تو نيست،به تو نسبت داده‌اند.تو بگو نخستين كسى‌كه حق را اظهار كرد و جد تو بوده و نخستين كسى‌كه به آنان ايمان آورد،پدرت بوده و اكنون بايسته است كه تو آثارشان را نمايان‌سازى و در راه آنان سكوت كنى.
امام صادق عليه السّلام چنين پاسخ فرمود:من شاخه‌اى از شاخه‌هاى زيتون هستم و قنديلى از قنديل‌هاى خاندان نبوت و اديب سفيران و پرورش‌يافته شايستگان.من چراغى از چراغ‌هايى هستم كه در آن نور است و صفوت كلام ماندگار در نسل بهترين تا رستاخيز.در اين هنگام منصور عباسى رو به اطرافيان كرد و گفت اين مرا به اقيانوس موج‌خيزى حواله دارد كه كرانه‌هايش ناپيداست و به ژرفاى آن نمى‌توان دست يافت.دانشوران در آن سرگردان شده و شناوران در آن غرق گشته‌اند و فضا را بر شناكننده دشوار سازد.
اين همان استخوانى است كه در گلوى خلفا گير كرده است.نه مى‌توان او را تبعيد كرد و نه مى‌توان او را به قتل رساند.اگر به‌خاطر اين نبود كه من و او از يك درخت هستيم؛درختى كه اصل آن پاك بوده و شاخه‌هاى آن تابناك و ميوه‌هايش شيرين و در جهان«ذر»مبارك گشته و در كتاب‌هاى آسمانى تقديس شده است،از جانب من همان حركتى صورت مى‌گرفت كه بدفرجام است.زيرا گزارش آمده كه او ما را نكوهش شديد كرده و درباره ما ناروا مى‌گويد.
امام صادق عليه السّلام به منصور فرمود:درباره خويشاوندان خود كه رعايت حقشان واجب است،سخن كسى را باور نكن كه خداوند بهشت را بر او حرام ساخته و دوزخ را جايگاهش ساخته است.زيرا سخن چين شاهد باطل و شريك در فتنه‌انگيزى ميان مردم است.خداوند فرمود: «يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ‌ آمَنُوا إِنْ‌ جٰاءَكُمْ‌ فٰاسِقٌ‌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَنْ‌ تُصِيبُوا قَوْماً بِجَهٰالَةٍ‌ فَتُصْبِحُوا عَلىٰ‌ مٰا فَعَلْتُمْ‌ نٰادِمِينَ‌ » (حجرات/5).اى منصور!ما براى تو يارى‌دهندگان و مددرسانان هستيم و براى حكومت تو ستون‌ها و ركن‌ها هستيم كه در خوبى و احسان كوشش كنى و در ميان مردم اجراكننده احكام قرآن باشى و با فرمان بردن از خداوند بينى شيطان را به خاك برسانى.به توست كه با فراخى درك و فزونى دانايى و شناخت به آداب الهى با كسى‌كه از تو جدا گردد بپيوندى و به كسى‌كه خيرش را از تو بازدارد عطا كنى تا خداوند عمرت را دراز سازد.و نيز بايد از آن‌كه بر تو ستم روا داشته،گذشت كنى.كسى‌كه عوض بدهد،به او بپيوندد.اى منصور!صله رحم كن تا اينكه خداوند بر عمرت بيافزايد و حساب تو را در رستاخيز آسان سازد.منصور گفت:به‌خاطر منزلتى كه دارى،به تو گذشت مى‌كنم و به‌خاطر راست‌كردارى‌ات آنچه را شنيده‌ام، ناشنيده مى‌گيرم.حال سخنى از خود بازگوى كه از آن پند بگيرم و سبب پيشگيرى از نابودى من باشد.
امام صادق عليه السّلام فرمود:بردبار باش كه همانا بردبارى ركن دانايى است و چون قدرت در دست توست خويشتن‌دار باش.زيرا آن‌چه خواهى انجام دهى و دل خنك كنى و كين انتقام ستانى.آگاه باش كه اگر كسى را كه سزاوار عقوبت است،به كيفر برسانى،در واقع دادگسترى كردى.و چيزى‌كه سبب شكر است برتر است از چيزى‌كه سبب صبر است.
منصور گفت:نيكو مرا اندرز دادى و كوتاه سخن گفتى.اكنون حديثى درباره فضيلت نياى خود على بن ابى طالب عليه السّلام بگوى كه بيشتر مردم آن را نمى‌دانند.امام صادق عليه السّلام فرمود:پدرم از پدرش و از جد خود روايت فرمود:كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود:آن‌گاه كه مرا به معراج بردند پروردگارم درباره على عليه السّلام سه كلمه را توصيه كرد.فرمود:اى محمد!گفتم: «لبيك ربى و سعديك».فرمود:على پيشواى پارسايان و نيك‌سرشتان است و سرور اهل ايمان.او را از اين بشارت آگاه ساز.پيامبران بشارت را به على عليه السّلام داد.على سجده شكر براى خداوند گزارد و سر بلند كرد و گفت:اى پيامبر خدا!آيا منزلت من به جايى رسيده است كه در آسمان‌ها مرا ياد كنند؟پيامبر فرمود:آرى.تو پيش خداوند شناخته شده و پر آوازه‌اى و تو در ياد رفيق اعلى هستى.منصور گفت:اين همان فضل خداوند است كه به هركس اراده كند،خواهد داد.

divider