شناسه حدیث :  ۴۴۰۲۳۶

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۵۶۵  

عنوان باب :   المجلس الثالث و الثمانون

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

حَدَّثَنَا اَلْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ اَلْهَاشِمِيُّ اَلْكُوفِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا فُرَاتُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ فُرَاتٍ اَلْكُوفِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَلِيٍّ اَلْهَمْدَانِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ اَلْهَاشِمِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اَلْوَاحِدِ بْنُ غِيَاثٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنَا جُوَيْبِرٌ عَنِ اَلضَّحَّاكِ عَنِ اِبْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: صَلَّيْنَا اَلْعِشَاءَ اَلْآخِرَةَ ذَاتَ لَيْلَةٍ مَعَ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَلَمَّا سَلَّمَ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ أَمَا إِنَّهُ سَيَنْقَضُّ كَوْكَبٌ مِنَ اَلسَّمَاءِ مَعَ طُلُوعِ اَلْفَجْرِ فَيَسْقُطُ فِي دَارِ أَحَدِكُمْ فَمَنْ سَقَطَ ذَلِكَ اَلْكَوْكَبُ فِي دَارِهِ فَهُوَ وَصِيِّي وَ خَلِيفَتِي وَ اَلْإِمَامُ بَعْدِي فَلَمَّا كَانَ قُرْبُ اَلْفَجْرِ جَلَسَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنَّا فِي دَارِهِ يَنْتَظِرُ سُقُوطَ اَلْكَوْكَبِ فِي دَارِهِ وَ كَانَ أَطْمَعَ اَلْقَوْمِ فِي ذَلِكَ أَبِي اَلْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ اَلْمُطَّلِبِ فَلَمَّا طَلَعَ اَلْفَجْرُ اِنْقَضَّ اَلْكَوْكَبُ مِنَ اَلْهَوَاءِ فَسَقَطَ فِي دَارِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لِعَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا عَلِيُّ وَ اَلَّذِي بَعَثَنِي بِالنُّبُوَّةِ لَقَدْ وَجَبَتْ لَكَ اَلْوَصِيَّةُ وَ اَلْخِلاَفَةُ وَ اَلْإِمَامَةُ بَعْدِي فَقَالَ اَلْمُنَافِقُونَ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ وَ أَصْحَابُهُ لَقَدْ ضَلَّ مُحَمَّدٌ فِي مَحَبَّةِ اِبْنِ عَمِّهِ وَ غَوَى وَ مَا يَنْطِقُ فِي شَأْنِهِ إِلاَّ بِالْهَوَى فَأَنْزَلَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى « وَ اَلنَّجْمِ إِذٰا هَوىٰ » يَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ خَالِقُ اَلنَّجْمِ إِذَا هَوَى - « مٰا ضَلَّ صٰاحِبُكُمْ » يَعْنِي فِي مَحَبَّةِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ « وَ مٰا غَوىٰ. `وَ مٰا يَنْطِقُ عَنِ اَلْهَوىٰ » يَعْنِي فِي شَأْنِهِ - « إِنْ هُوَ إِلاّٰ وَحْيٌ يُوحىٰ » .
وَ حَدَّثَنَا بِهَذَا اَلْحَدِيثِ شَيْخٌ لِأَهْلِ اَلرَّيِّ يُقَالُ لَهُ أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ اَلصَّقْرِ اَلصَّائِغُ اَلْعَدْلُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ اَلْعَبَّاسِ بْنِ بَسَّامٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي اَلْهَيْثَمِ اَلسَّعْدِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ أَبِي اَلْخَطَّابِ [أَحْمَدُ بْنُ اَلْخَطَّابِ] قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ اَلْفَزَارِيُّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ : بِمِثْلِ ذَلِكَ إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ فِي حَدِيثِهِ يَهْوِي كَوْكَبٌ مِنَ اَلسَّمَاءِ مَعَ طُلُوعِ اَلشَّمْسِ فَيَسْقُطُ فِي دَارِ أَحَدِكُمْ.
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۵۶۵

4 - ابن عباس گفت يك شب نماز عشاء را با رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) خوانديم و چون سلام داد بما رو كرده و فرمود امشب با سپيده دم اخترى از آسمان در خانه يكى از شماها سقوط‍‌ كند و هر كه باشد او وصى و خليفه و امام بعد از من است، نزديك سپيده دم هر كدام در خانه خود نشستند و انتظار سقوط‍‌ اختر را داشتيم و كسى كه بيشتر در آن طمع داشت پدرم عباس بود و چون سپيده دميد آن اختر از جا كند و در خانه على بن ابى طالب سقوط‍‌ كرد رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) بعلى (عليه السّلام) فرمود اى على بدان كه مرا بنبوت مبعوث كرده وصيت و خلافت و امامت پس از من براى تو لازم شد، منافقان كه عبد اللّه بن ابى و يارانش بودند گفتند محمد در محبت عموزاده‌اش گمراه شده و در باره او از روى وحى سخن نميكند و خداى تبارك و تعالى نازل كرد قسم بستاره وقتى كه فرود شد خداى عز و جل ميفرمايد قسم بخالق نجم وقتى فرود آيد كه گمراه نشده صاحب شما يعنى در محبت على بن ابى طالب و از راه بدر نرفته و سخن نگويد بدلخواه يعنى در باره او، نيست آن جز وحى كه نازل شود.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۳۷۳

4.عبد اللّه بن عباس مى‌گويد:شبى نماز عشا را با پيامبر خدا به‌جا آورديم.آنگاه كه پيامبر سلام نماز را داد،فرمود:امشب در هنگام فجر ستاره‌اى از آسمان در خانه يك از شما خواهد افتاد.او وصى و جانشين و پيشوايى از من خواهد بود.نزديك فجر بود كه هريك در خانه خويش نشسته بوديم و چشم به راه ستاره بوديم. كسى‌كه بيش‌از ديگران اميدوار بود،پدرم عباس بود.آن‌گاه كه فجر دميد،ستاره موعود از آسمان در خانه على عليه السّلام فرود آمد.پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود:اى على!سوگند به آنكه مرا براى پيامبرى برانگيخت،وصايت و خلافت و امامت بعد از من براى تو حتمى خواهد بود.
عبد اللّه بن ابى و همراهان او كه از نفاق‌ورزان بودند،چنين گفتند:محمد در عشق پسرعموى خود گمراه شده و درباره او سخن خداوند را نمى‌گويد.آنگاه خداوند اين آيه را فرو فرستاد: «وَ اَلنَّجْمِ‌ إِذٰا هَوىٰ‌*`مٰا ضَلَّ‌ صٰاحِبُكُمْ‌ وَ مٰا غَوىٰ‌*`وَ مٰا يَنْطِقُ‌ عَنِ‌ اَلْهَوىٰ‌ » .يعنى سوگند به آفريدگار ستاره كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در دوست داشتن على بن ابى طالب عليه السّلام بيراهه نرفته و به هوس سخن نرانده است.آنچه او درباره على فرموده است،همان است كه پروردگارش فرموده است.

divider