شناسه حدیث :  ۴۴۰۱۴۸

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۹۴  

عنوان باب :   المجلس الرابع و السبعون

معصوم :   امام باقر (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْبَرْقِيُّ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ جَدِّهِ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْبَرْقِيِّ عَنْ أَبِيهِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ قَالَ حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ اَلْمَرْزُبَانِ اَلْفَارِسِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْفَيْضِ بْنِ اَلْمُخْتَارِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ اَلْبَاقِرِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالَ: خَرَجَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ذَاتَ يَوْمٍ وَ هُوَ رَاكِبٌ وَ خَرَجَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ هُوَ يَمْشِي فَقَالَ لَهُ يَا أَبَا اَلْحَسَنِ إِمَّا أَنْ تَرْكَبَ وَ إِمَّا أَنْ تَنْصَرِفَ فَإِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَمَرَنِي أَنْ تَرْكَبَ إِذَا رَكِبْتُ وَ تَمْشِيَ إِذَا مَشَيْتُ وَ تَجْلِسَ إِذَا جَلَسْتُ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ حَدٌّ مِنْ حُدُودِ اَللَّهِ لاَ بُدَّ لَكَ مِنَ اَلْقِيَامِ وَ اَلْقُعُودِ فِيهِ وَ مَا أَكْرَمَنِيَ اَللَّهُ بِكَرَامَةٍ إِلاَّ وَ قَدْ أَكْرَمَكَ بِمِثْلِهَا وَ خَصَّنِي بِالنُّبُوَّةِ وَ اَلرِّسَالَةِ وَ جَعَلَكَ وَلِيِّي فِي ذَلِكَ تَقُومُ فِي حُدُودِهِ وَ فِي صَعْبِ أُمُورِهِ وَ اَلَّذِي بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ نَبِيّاً مَا آمَنَ بِي مَنْ أَنْكَرَكَ وَ لاَ أَقَرَّ بِي مَنْ جَحَدَكَ وَ لاَ آمَنَ بِاللَّهِ مَنْ كَفَرَ بِكَ وَ إِنَّ فَضْلَكَ لَمِنْ فَضْلِي وَ إِنَّ فَضْلِي لَكَ لَفَضْلُ اَللَّهِ وَ هُوَ قَوْلُ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ « قُلْ بِفَضْلِ اَللّٰهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمّٰا يَجْمَعُونَ » فَفَضْلُ اَللَّهِ نُبُوَّةُ نَبِيِّكُمْ وَ رَحْمَتُهُ وَلاَيَةُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَبِذَلِكَ قَالَ بِالنُّبُوَّةِ وَ اَلْوَلاَيَةِ فَلْيَفْرَحُوا يَعْنِي اَلشِّيعَةَ « هُوَ خَيْرٌ » « مِمّٰا يَجْمَعُونَ » يَعْنِي مُخَالِفِيهِمْ مِنَ اَلْأَهْلِ وَ اَلْمَالِ وَ اَلْوَلَدِ فِي دَارِ اَلدُّنْيَا وَ اَللَّهِ يَا عَلِيُّ مَا خُلِقْتَ إِلاَّ لِيُعْبَدَ [لتعبد] [بِكَ] رَبُّكَ وَ لِيُعْرَفَ بِكَ مَعَالِمُ اَلدِّينِ وَ يُصْلَحَ بِكَ دَارِسُ اَلسَّبِيلِ وَ لَقَدْ ضَلَّ مَنْ ضَلَّ عَنْكَ وَ لَنْ يُهْدَى إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ لَمْ يَهْتَدِ إِلَيْكَ وَ إِلَى وَلاَيَتِكَ وَ هُوَ قَوْلُ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ - « وَ إِنِّي لَغَفّٰارٌ لِمَنْ تٰابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً ثُمَّ اِهْتَدىٰ » يَعْنِي إِلَى وَلاَيَتِكَ وَ لَقَدْ أَمَرَنِي رَبِّي تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَنْ أَفْتَرِضَ مِنْ حَقِّكَ مَا أَفْتَرِضُهُ مِنْ حَقِّي وَ إِنَّ حَقَّكَ لَمَفْرُوضٌ عَلَى مَنْ آمَنَ وَ لَوْلاَكَ لَمْ يُعْرَفْ حِزْبُ اَللَّهِ وَ بِكَ يُعْرَفُ عَدُوُّ اَللَّهِ وَ مَنْ لَمْ يَلْقَهُ بِوَلاَيَتِكَ لَمْ يَلْقَهُ بِشَيْءٍ وَ لَقَدْ أَنْزَلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيَّ - « يٰا أَيُّهَا اَلرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ » يَعْنِي فِي وَلاَيَتِكَ يَا عَلِيُّ « وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ » وَ لَوْ لَمْ أُبَلِّغْ مَا أُمِرْتُ بِهِ مِنْ وَلاَيَتِكَ لَحَبِطَ عَمَلِي وَ مَنْ لَقِيَ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بِغَيْرِ وَلاَيَتِكَ « فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ » وَعْدٌ يُنْجَزُ لِي وَ مَا أَقُولُ إِلاَّ قَوْلَ رَبِّي تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ إِنَّ اَلَّذِي أَقُولُ لَمِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْزَلَهُ فِيكَ .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۴۹۴

16 - روزى رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) سواره بيرون شد و على همراهش پياده ميرفت فرمود اى ابا الحسن يا سوار شو يا برگرد زيرا خدا بمن دستور داده كه سوار شوى چون سوارم و پياده باشى چون پياده‌ام و بنشينى چون نشسته‌ام جز در اقامه حد الهى كه بايد در آن نشست و برخاست كنى خدا بمن كرامتى نداده جز آنكه مانندش را بتو داده مرا بنبوت و رسالت مخصوص كرده و ترا در آن ولى من ساخته كه حدودش را بپا دارى و در مشكلاتش قيام كنى، بدان كه مرا براستى مبعوث بنبوت كرده بمن ايمان ندارد كسى كه منكر تو است و بخدا ايمان ندارد كسى كه كافر بتو است فضل تو از فضل منست و فضل من از خداست و آنست معنى قول خداى عز و جل (يونس-58) بدان بايد شاد باشند آن بهتر است از آنچه فراهم كنند فضل خدا نبوت پيغمبر شما است و رحمتش ولايت على بن ابى طالب است فرمود بنبوت و ولايت بايد شاد باشند يعنى شيعه، آن بهتر است از آنچه جمع كنند يعنى مخالفين جمع كنند از اهل و مال و فرزند در دار دنيا، بخدا يا على تو آفريده نشدى مگر براى آنكه خدا پرستيده شود و بوسيله تو معالم دين شناخته شود و راه كهنه اصلاح گردد، هر كه از تو گمراه است گمراه است و راهى بخدا ندارد كسى كه راهى بتو و ولايتت ندارد و اينست گفتار پروردگارم عز و جل (طه-82) براستى من پر آمرزنده‌ام كسى را كه باز گردد و ايمان آرد و كار شايسته كند و براه آيد يعنى بولايت تو، پروردگارم تبارك و تعالى بمن دستور داده كه همان حقى كه براى من مقرر شده براى تو مقرر كنم حق تو واجب است بر هر كه بمن ايمان آورده اگر نبودى حزب خدا شناخته نميشد و بوسيله تو دشمن خدا شناخته شود و هر كه با ولايت تو خدا را ملاقات نكند چيزى ندارد و خداى عز و جل بمن نازل كرد (مائده-67) ايا پيغمبر برسان آنچه را بتو نازل شده از پروردگارت (مقصود ولايت تو است) اى على، و اگر نرسانى تبليغ رسالت نكردى اگر نرسانده بودم آنچه دستور داشتم از ولايت تو عملم حبط‍‌ ميشد و هر كه خدا را بى‌ولايت تو ملاقات كند عملش حبط‍‌ است اين وعده ايست كه براى من منجز است من نگويم جز آنكه پروردگارم گويد و آنچه گويم از طرف خداى عز و جل گويم كه در باره تو نازل كرده است.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۲۶۳

13.امام باقر عليه السّلام از پدران خويش روايت فرمود:كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله روزى سواره خارج شد، درحالى‌كه على عليه السّلام همراه حضرت پياده مى‌رفت.پيامبر فرمود:اى ابو الحسن يا بر مركب من سوار شو و يا به خانه بازگرد.زيرا خداوند مرا فرمان داده است كه هرگاه من سوارم،تو سواره باشى و هرگاه پياده‌ام،پياده باشى و هرگاه نشسته‌ام،تو بنشينى؛مگر در هنگام اجراى حدود الهى كه ناگزير از قيام و قعود خواهى شد.اى على!خداوند مرا منزلتى عطا نكرده است،مگر اينكه نظيرش را به تو ارزانى داشته است.مرا به پيامبر و رسالت ويژگى بخشيده و تو را در آن ولى من شناسانده كه حدود آن را اقامه كنى و در دشوارى‌هاى آن برپا خيزى.اى على!سوگند به كسى‌كه مرا به‌راستى براى پيامبرى برانگيخته است.هركس تو را انكار كند،به من ايمان نياورده است و كسى‌كه به تو كفر ورزيده است،به خداوند ايمان ندارد.فضيلت تو از فضيلت من است و فضيلت من از فضل الهى است و اين است معناى كلام خداوند: «قُلْ‌ بِفَضْلِ‌ اَللّٰهِ‌ وَ بِرَحْمَتِهِ‌ فَبِذٰلِكَ‌ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمّٰا يَجْمَعُونَ‌ » .فضل خداوند همان نبوت پيامبرتان است و رحمت او همان ولايت على عليه السّلام است.خداوند فرمود:كه بايد به نبوت و ولايت شادمان باشيد.يعنى شيعه بودن نيكوتر است از آن‌چه مخالفان پيامبر از زن و فرزند و ثروت و قدرت دنيا گرد مى‌آوردند.سوگند به‌خدا اى على!تو خلق نشدى،مگر براى اينكه خداوند پرستش شود و از طريق تو نشانه‌هاى اسلام شناسانده شود و راه كهن اصلاح شود.
اى على!هركس از راه تو بيرون آيد،گمراه شده است و كسى‌كه به تو و ولايت تو راهى نجسته است،راهى به‌سوى خداوند نخواهد داشت.و اين همان كلام پروردگار ماست كه فرمود: «وَ إِنِّي لَغَفّٰارٌ لِمَنْ‌ تٰابَ‌ وَ آمَنَ‌ وَ عَمِلَ‌ صٰالِحاً ثُمَّ‌ اِهْتَدىٰ‌ » به‌درستى من بسيار آمرزندۀ كسى هستم كه بازگردد و ايمان بياورد و اگر شايسته انجام دهد و هدايت شود.(طه/82)يعنى اى على او به ولايت تو هدايت يافته است.پروردگارم فرمانم داده است كه همان حقى كه براى من فرض شده است،براى تو فرض قرار دهم.زيرا حق تو بر هرمومن مفروض شناخته شده است.اى على!اگر تو نبودى،حزب خداوند بازشناخته نمى‌شد.به‌وسيله تو مى‌توان دشمن او را شناخت. هركس با اعتقاد به ولايت تو خداوند را ديدار نكند،ته‌دست خواهد بود و خداوند فرمود: «يٰا أَيُّهَا اَلرَّسُولُ‌ بَلِّغْ‌ مٰا أُنْزِلَ‌ إِلَيْكَ‌ مِنْ‌ رَبِّكَ‌ » اى پيامبر!آنچه برايت نازل شده،از پروردگارت تبليغ كن. مراد از «مٰا أُنْزِلَ‌ إِلَيْكَ‌ » ولايت تو است،اگر آنچه دراين‌باره فرمان داشتم،ابلاغ نمى‌كردم،عمل من بى‌اثر مى‌شد و هركس خداوند را بدون ولايت تو ديدار كند،اعمال او حبط‍‌ و بى‌اثر خواهد شد.اين وعده‌اى است كه براى من قطعى است.من جز آن‌چه پروردگارم فرمان دهد،چيزى به زبان نمى‌آورم و آن‌چه اظهار مى‌كنم،از خداوند است كه در ارتباط‍‌ با تو فروفرستاده است.

divider