شناسه حدیث :  ۴۴۰۰۷۸

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۶۳  

عنوان باب :   المجلس الحادي و السبعون

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

حَدَّثَنَا اَلشَّيْخُ اَلْفَقِيهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ مُوسَى بْنِ بَابَوَيْهِ اَلْقُمِّيُّ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ اَلْمُتَوَكِّلِ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْكُوفِيُّ عَنْ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ اَلنَّخَعِيِّ عَنْ عَمِّهِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو نَعِيمٍ اَلْبَلْخِيُّ عَنْ مُقَاتِلِ بْنِ حَيَّانَ عَنْ عَبْدِ اَلرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى عَنْ أَبِي ذَرٍّ اَلْغِفَارِيِّ قَالَ: كُنْتُ آخِذاً بِيَدِ اَلنَّبِيِّ وَ نَحْنُ نَتَمَاشَى جَمِيعاً فَمَا زِلْنَا نَنْظُرُ إِلَى اَلشَّمْسِ حَتَّى غَابَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ أَيْنَ تَغِيبُ قَالَ فِي اَلسَّمَاءِ ثُمَّ تَرْفَعُ مِنْ سَمَاءٍ إِلَى سَمَاءٍ حَتَّى تَرْفَعَ إِلَى اَلسَّمَاءِ اَلسَّابِعَةِ اَلْعُلْيَا حَتَّى تَكُونَ تَحْتَ اَلْعَرْشِ فَتَخِرَّ سَاجِدَةً فَتَسْجُدَ مَعَهَا اَلْمَلاَئِكَةُ اَلْمُوَكَّلُونَ بِهَا ثُمَّ تَقُولُ يَا رَبِّ مِنْ أَيْنَ تَأْمُرُنِي أَنْ أَطْلُعَ أَ مِنْ مَغْرِبِي أَمْ مِنْ مَطْلِعِي فَذَلِكَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ - « وَ اَلشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَهٰا ذٰلِكَ تَقْدِيرُ اَلْعَزِيزِ اَلْعَلِيمِ » يَعْنِي بِذَلِكَ صُنْعَ اَلرَّبِّ اَلْعَزِيزِ فِي مُلْكِهِ بِخَلْقِهِ قَالَ فَيَأْتِيهَا جَبْرَئِيلُ بِحُلَّةِ ضَوْءٍ مِنْ نُورِ اَلْعَرْشِ عَلَى مَقَادِيرِ سَاعَاتِ اَلنَّهَارِ فِي طُولِهِ فِي أَوْ قِصَرِهِ فِي أَوْ مَا بَيْنَ ذَلِكَ فِي وَ قَالَ فَتَلْبَسُ تِلْكَ اَلْحُلَّةَ كَمَا يَلْبَسُ أَحَدُكُمْ ثِيَابَهُ ثُمَّ تَنْطَلِقُ بِهَا فِي جَوِّ اَلسَّمَاءِ حَتَّى تَطْلُعَ مِنْ مَطْلِعِهَا قَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَكَأَنِّي بِهَا قَدْ حُبِسَتْ مِقْدَارَ ثَلاَثِ لَيَالٍ ثُمَّ لاَ تُكْسَى ضَوْءاً وَ تُؤْمَرُ أَنْ تَطْلُعَ مِنْ مَغْرِبِهَا فَذَلِكَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ - « إِذَا اَلشَّمْسُ كُوِّرَتْ `وَ إِذَا اَلنُّجُومُ اِنْكَدَرَتْ » وَ اَلْقَمَرُ كَذَلِكَ مِنْ مَطْلِعِهِ وَ مَجْرَاهُ فِي أُفُقِ اَلسَّمَاءِ وَ مَغْرِبِهِ وَ اِرْتِفَاعِهِ إِلَى اَلسَّمَاءِ اَلسَّابِعَةِ وَ يَسْجُدُ تَحْتَ اَلْعَرْشِ وَ جَبْرَئِيلُ يَأْتِيهِ بِالْحُلَّةِ مِنْ نُورِ اَلْكُرْسِيِّ فَذَلِكَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ - « هُوَ اَلَّذِي جَعَلَ اَلشَّمْسَ ضِيٰاءً وَ اَلْقَمَرَ نُوراً » قَالَ أَبُو ذَرٍّ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ ثُمَّ اِعْتَزَلْتُ مَعَ رَسُولِ اَللَّهِ فَصَلَّيْنَا اَلْمَغْرِبَ .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۴۶۳

جمعه غره جمادى الآخر 3681 - ابو ذر غفارى گويد دستم بدست پيغمبر بود و با هم راه ميرفتيم و هر دو نگران خورشيد بوديم تا غروب كرد من گفتم يا رسول اللّٰه آفتاب كجا غروب ميكند؟ فرمود در آسمان و از آسمانى بآسمانى بالا ميرود تا آسمان هفتم و بزير عرش ميرسد و سجده ميكند و ملائكه موكل بآن با او سجده ميكنند سپس ميگويد خدا يا دستور ميدهى از مغرب طلوع كنم يا از مشرق خود و اينست گفته خداى عز و جل (يس-36) آفتاب ميرود براى قرارگاه خود اينست تقدير عزيز عليم مقصود از آن صنع پروردگار عزيز است در ملك خود با خلقش فرمود جبرئيل برايش جامه تابشى از نور عرش بياورد باندازه‌ى ساعات روز در درازى تابستان يا كوتاهى روزهاى زمستانى و آنچه ما بين آنها است از روزهاى متوسط‍‌ در پائيز و بهار فرمود آن جامه بپوشد چنانچه يكى از شما جامه خود را بپوشد سپس او را در ميان آسمان آرند تا از مطلع خود برآيد، پيغمبر فرمود گويا آن را مينگرم كه سه شب حبس شده و جامه نورى ببرش نكردند و باو دستور دهند كه از مغرب خود برآيد و اينست معنى گفتار او كه (تكوير-1) آنگاه كه خورشيد بگيرد و اختران تيره شوند، و ماه هم همچنين است در طلوع و غروب و جريان خود در آسمان و ارتفاعش تا آسمان هفتم است و زير عرش سجده كند و جبرئيل حله‌اى از نور كرسى برايش بياورد و اينست گفته خداى عز و جل (يونس - آيه 5) او است كه خورشيد را تابان و ماه را درخشان ساخته ابو ذر گفت سپس با رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) گوشه گرفتيم و نماز مغرب را خوانديم.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۲۱۱

1.ابو ذر غفارى مى‌گويد:دست در دست پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله قدم مى‌زديم و هردو به آفتاب خيره شده بوديم تا آنكه غروب كرد.گفتم:اى پيامبر خدا!خورشيد كجا مى‌رود؟فرمود:آسمان.و از آسمانى به آسمانى بالا خواهد رفت تا اينكه به آسمان هفتم نزديك مى‌شود كه زير عرش است.آنجا به سجده مى‌افتد و فرشتگان نگهبان خورشيد همراه او سجده خواهند كرد.آنگاه خورشيد مى‌گويد: خدايا!فرمانم مى‌دهى كه از مغرب طلوع كنم يا از مشرق‌؟و اين همان كلام خداوند است:«خورشيد به قرارگاهش مى‌رود.اين است تقدير خداى توانا و دانا». (يس/36)يعنى اين حركت صنع پروردگار توانمند در عرصه حكومت خويش است.آنگاه جبرئيل براى خورشيد جامه تابانى از نور عرش خواهد آورد كه اندازه‌اش برابر است با زمان روزهاى تابستان و زمستان و فصل‌هاى ميانى. خورشيد آن جامه را خواهد پوشيد همان‌سان كه يكى از شما جامه خود را بر تن مى‌كنيد.در اين هنگام خورشيد را به وسط‍‌ آسمان آوردند تا اينكه از مطلع خويش طلوع كند.گويى خورشيد را مى‌بينيم كه سه شب محبوس گشته و جامه نورانى را از او دور نگاه داشته‌اند و به او فرمان مى‌دهند كه اينك از مغرب طلوع كند.و اين همان مفهوم كلام خداوند است:«آنگاه كه خورشيدگرفتگى پديد آيد، تيرگى ستارگان آغاز گردد»(تكوير/1).
پيامبر فرمود:ماه نيز مانند خورشيد طلوع و غروب دارد و در ارتفاع به هفت آسمان رفته و در پايين عرش به سجده افتاده و جبرئيل بر او جامه‌اى از نور كرسى عرش خواهد آورد. و اين است كلام خداوند:«اوست كه آفتاب را تابان و ماه را فروزان ساخته است»(يونس/5) ابو ذر مى‌گويد:آنگاه همراه با رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله در كنجى نماز مغرب را به‌پا داشتيم.

divider