شناسه حدیث :  ۴۴۰۰۶۶

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۴۹  

عنوان باب :   المجلس التاسع و الستون

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

حَدَّثَنَا اَلْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ اَلْهَاشِمِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا فُرَاتُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ فُرَاتٍ اَلْكُوفِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَلِيٍّ اَلْهَمْدَانِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا اَلْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ اَلشَّامِيُّ عَنْ أَبِيهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو جَرِيرٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَطَاءٌ اَلْخُرَاسَانِيُّ رَفَعَهُ عَنْ عَبْدِ اَلرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ قَالَ: جَاءَ جَبْرَئِيلُ إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِدَابَّةٍ دُونَ اَلْبَغْلِ وَ فَوْقَ اَلْحِمَارِ رِجْلاَهَا أَطْوَلُ مِنْ يَدَيْهَا خَطْوُهَا مَدَّ اَلْبَصَرِ فَلَمَّا أَرَادَ اَلنَّبِيُّ أَنْ يَرْكَبَ اِمْتَنَعَتْ فَقَالَ جَبْرَئِيلُ إِنَّهُ مُحَمَّدٌ فَتَوَاضَعَتْ حَتَّى لَصِقَتْ بِالْأَرْضِ قَالَ فَرَكِبَ فَكُلَّمَا هَبَطَتِ اِرْتَفَعَتْ يَدَاهَا وَ قَصُرَتْ رِجْلاَهَا وَ إِذَا صَعِدَتِ اِرْتَفَعَتْ رِجْلاَهَا وَ قَصُرَتْ يَدَاهَا فَمَرَّتْ بِهِ فِي ظُلْمَةِ اَللَّيْلِ عَلَى عِيرٍ مُحَمَّلَةٍ فَنَفَرَتِ اَلْعِيرُ مِنْ دَفِيفِ اَلْبُرَاقِ فَنَادَى رَجُلٌ فِي آخِرِ اَلْعِيرِ غُلاَماً لَهُ فِي أَوَّلِ اَلْعِيرِ يَا فُلاَنُ إِنَّ اَلْإِبِلَ قَدْ نَفَرَتْ وَ إِنَّ فُلاَنَةَ أَلْقَتْ حَمْلَهَا وَ اِنْكَسَرَ يَدُهَا وَ كَانَتِ اَلْعِيرُ لِأَبِي سُفْيَانَ قَالَ ثُمَّ مَضَى حَتَّى إِذَا كَانَ بِبَطْنِ اَلْبَلْقَاءِ قَالَ يَا جَبْرَئِيلُ قَدْ عَطِشْتُ فَتَنَاوَلَ جَبْرَئِيلُ قَصْعَةً فِيهَا مَاءٌ فَنَاوَلَهُ فَشَرِبَ ثُمَّ مَضَى فَمَرَّ عَلَى قَوْمٍ مُعَلَّقِينَ بِعَرَاقِيبِهِمْ بِكَلاَلِيبَ مِنْ نَارٍ فَقَالَ مَا هَؤُلاَءِ يَا جَبْرَئِيلُ فَقَالَ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ أَغْنَاهُمُ اَللَّهُ بِالْحَلاَلِ فَيَبْتَغُونَ اَلْحَرَامَ قَالَ ثُمَّ مَرَّ عَلَى قَوْمٍ تخلط [تُخَاطُ] جُلُودُهُمْ بِمَخَايِطَ مِنْ نَارٍ فَقَالَ مَا هَؤُلاَءِ يَا جَبْرَئِيلُ فَقَالَ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ يَأْخُذُونَ عُذْرَةَ اَلنِّسَاءِ بِغَيْرِ حِلٍّ ثُمَّ مَضَى فَمَرَّ عَلَى رَجُلٍ يَرْفَعُ حُزْمَةً مِنْ حَطَبٍ كُلَّمَا لَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يَرْفَعَهَا زَادَ فِيهَا فَقَالَ مَنْ هَذَا يَا جَبْرَئِيلُ قَالَ هَذَا صَاحِبُ اَلدَّيْنِ يُرِيدُ أَنْ يَقْضِيَ فَإِذَا لَمْ يَسْتَطِعْ زَادَ عَلَيْهِ ثُمَّ مَضَى حَتَّى إِذَا كَانَ بِالْجَبَلِ اَلشَّرْقِيِّ مِنْ بَيْتِ اَلْمَقْدِسِ وَجَدَ رِيحاً حَارَّةً وَ سَمِعَ صَوْتاً قَالَ مَا هَذِهِ اَلرِّيحُ يَا جَبْرَئِيلُ اَلَّتِي أَجِدُهَا وَ هَذَا اَلصَّوْتُ اَلَّذِي أَسْمَعُ قَالَ هَذِهِ جَهَنَّمُ فَقَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ جَهَنَّمَ ثُمَّ وَجَدَ رِيحاً عَنْ يَمِينِهِ طَيِّبَةً وَ سَمِعَ صَوْتاً فَقَالَ مَا هَذِهِ اَلرِّيحُ اَلَّتِي أَجِدُهَا وَ هَذَا اَلصَّوْتُ اَلَّذِي أَسْمَعُ قَالَ هَذِهِ اَلْجَنَّةُ فَقَالَ أَسْأَلُ اَللَّهَ اَلْجَنَّةَ قَالَ ثُمَّ مَضَى حَتَّى اِنْتَهَى إِلَى بَابِ مَدِينَةِ بَيْتِ اَلْمَقْدِسِ وَ فِيهَا هِرَقْلُ وَ كَانَتْ أَبْوَابُ اَلْمَدِينَةِ تُغْلَقُ كُلَّ لَيْلَةٍ وَ يُؤْتَى بِالْمَفَاتِيحِ وَ تُوضَعُ عِنْدَ رَأْسِهِ فَلَمَّا كَانَتْ تِلْكَ اَللَّيْلَةُ اِمْتَنَعَ اَلْبَابُ أَنْ يَنْغَلِقَ فَأَخْبَرُوهُ فَقَالَ ضَاعِفُوا عَلَيْهَا مِنَ اَلْحَرَسِ قَالَ فَجَاءَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَدَخَلَ بَيْتَ اَلْمَقْدِسِ فَجَاءَ جَبْرَئِيلُ إِلَى اَلصَّخْرَةِ فَرَفَعَهَا فَأَخْرَجَ مِنْ تَحْتِهَا ثَلاَثَةَ أَقْدَاحٍ قَدَحاً مِنْ لَبَنٍ وَ قَدَحاً مِنْ عَسَلٍ وَ قَدَحاً مِنْ خَمْرٍ فَنَاوَلَهُ قَدَحَ اَللَّبَنِ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَهُ قَدَحَ اَلْعَسَلِ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَهُ قَدَحَ اَلْخَمْرِ فَقَالَ قَدْ رَوِيتُ يَا جَبْرَئِيلُ قَالَ أَمَا إِنَّكَ لَوْ شَرِبْتَهُ ضَلَّتْ أُمَّتُكَ وَ تَفَرَّقَتْ عَنْكَ قَالَ ثُمَّ أَمَّ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فِي مَسْجِدِ بَيْتِ اَلْمَقْدِسِ بِسَبْعِينَ نَبِيّاً قَالَ وَ هَبَطَ مَعَ جَبْرَئِيلَ مَلَكٌ لَمْ يَطَإِ اَلْأَرْضَ قَطُّ مَعَهُ مَفَاتِيحُ خَزَائِنِ اَلْأَرْضِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ رَبَّكَ يُقْرِئُكَ اَلسَّلاَمَ وَ يَقُولُ هَذِهِ مَفَاتِيحُ خَزَائِنِ اَلْأَرْضِ - فَإِنْ شِئْتَ فَكُنْ نَبِيّاً عَبْداً وَ إِنْ شِئْتَ فَكُنْ نَبِيّاً مَلِكاً فَأَشَارَ إِلَيْهِ جَبْرَئِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنْ تَوَاضَعْ يَا مُحَمَّدُ فَقَالَ بَلْ أَكُونُ نَبِيّاً عَبْداً ثُمَّ صَعِدَ إِلَى اَلسَّمَاءِ فَلَمَّا اِنْتَهَى إِلَى بَابِ اَلسَّمَاءِ اِسْتَفْتَحَ جَبْرَئِيلُ فَقَالُوا مَنْ هَذَا قَالَ مُحَمَّدٌ قَالُوا نِعْمَ اَلْمَجِيءُ جَاءَ فَدَخَلَ فَمَا مَرَّ عَلَى مَلَإٍ مِنَ اَلْمَلاَئِكَةِ إِلاَّ سَلَّمُوا عَلَيْهِ وَ دَعَوْا لَهُ وَ شَيَّعَهُ مُقَرَّبُوهَا فَمَرَّ عَلَى شَيْخٍ قَاعِدٍ تَحْتَ شَجَرَةٍ وَ حَوْلَهُ أَطْفَالٌ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَنْ هَذَا اَلشَّيْخُ يَا جَبْرَئِيلُ قَالَ هَذَا أَبُوكَ إِبْرَاهِيمُ قَالَ فَمَا هَؤُلاَءِ اَلْأَطْفَالُ حَوْلَهُ قَالَ هَؤُلاَءِ أَطْفَالُ اَلْمُؤْمِنِينَ حَوْلَهُ يَغْذُوهُمْ ثُمَّ مَضَى فَمَرَّ عَلَى شَيْخٍ قَاعِدٍ عَلَى كُرْسِيٍّ إِذَا نَظَرَ عَنْ يَمِينِهِ ضَحِكَ وَ فَرِحَ وَ إِذَا نَظَرَ عَنْ يَسَارِهِ حَزِنَ وَ بَكَى فَقَالَ مَنْ هَذَا يَا جَبْرَئِيلُ قَالَ هَذَا أَبُوكَ آدَمُ إِذَا رَأَى مَنْ يَدْخُلُ اَلْجَنَّةَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ ضَحِكَ وَ فَرِحَ وَ إِذَا رَأَى مَنْ يَدْخُلُ اَلنَّارَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ حَزِنَ وَ بَكَى ثُمَّ مَضَى فَمَرَّ عَلَى مَلَكٍ قَاعِدٍ عَلَى كُرْسِيٍّ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ فَلَمْ يَرَ مِنْهُ مِنَ اَلْبِشْرِ مَا رَأَى مِنَ اَلْمَلاَئِكَةِ فَقَالَ يَا جَبْرَئِيلُ مَا مَرَرْتُ بِأَحَدٍ مِنَ اَلْمَلاَئِكَةِ إِلاَّ رَأَيْتُ مِنْهُ مَا أُحِبُّ إِلاَّ هَذَا فَمَنْ هَذَا اَلْمَلَكُ قَالَ هَذَا مَالِكٌ خَازِنُ اَلنَّارِ أَمَا إِنَّهُ قَدْ كَانَ مِنْ أَحْسَنِ اَلْمَلاَئِكَةِ بِشْراً وَ أَطْلَقِهِمْ وَجْهاً فَلَمَّا جُعِلَ خَازِنَ اَلنَّارِ اِطَّلَعَ فِيهَا اِطِّلاَعَةً [اِضْطَلَعَ فِيهَا اِضْطِلاَعَةً] فَرَأَى مَا أَعَدَّ اَللَّهُ فِيهَا لِأَهْلِهَا فَلَمْ يَضْحَكْ بَعْدَ ذَلِكَ ثُمَّ مَضَى حَتَّى إِذَا اِنْتَهَى حَيْثُ اِنْتَهَى فُرِضَتْ عَلَيْهِ اَلصَّلاَةُ خَمْسُونَ صَلاَةً قَالَ فَأَقْبَلَ عَلَى مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ كَمْ فُرِضَ عَلَى أُمَّتِكَ قَالَ خَمْسُونَ صَلاَةً قَالَ اِرْجِعْ إِلَى رَبِّكَ فَاسْأَلْهُ أَنْ يُخَفِّفَ عَنْ أُمَّتِكَ قَالَ فَرَجَعَ ثُمَّ مَرَّ عَلَى مُوسَى فَقَالَ كَمْ فُرِضَ عَلَى أُمَّتِكَ قَالَ كَذَا وَ كَذَا قَالَ فَإِنَّ أُمَّتَكَ أَضْعَفُ اَلْأُمَمِ اِرْجِعْ إِلَى رَبِّكَ فَسَلْهُ أَنْ يُخَفِّفَ عَنْ أُمَّتِكَ فَإِنِّي كُنْتُ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ فَلَمْ يَكُونُوا يُطِيقُونَ إِلاَّ دُونَ هَذَا فَلَمْ يَزَلْ يَرْجِعُ إِلَى رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَتَّى جَعَلَهَا خَمْسَ صَلَوَاتٍ قَالَ ثُمَّ مَرَّ عَلَى مُوسَى فَقَالَ كَمْ فُرِضَ عَلَى أُمَّتِكَ قَالَ خَمْسُ صَلَوَاتٍ قَالَ اِرْجِعْ إِلَى رَبِّكَ فَسَلْهُ أَنْ يُخَفِّفَ عَنْ أُمَّتِكَ قَالَ قَدِ اِسْتَحْيَيْتُ مِنْ رَبِّي مِمَّا أَرْجِعُ إِلَيْهِ ثُمَّ مَضَى فَمَرَّ عَلَى إِبْرَاهِيمَ خَلِيلِ اَلرَّحْمَنِ فَنَادَاهُ مِنْ خَلْفِهِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ أَقْرِئْ أُمَّتَكَ عَنِّي اَلسَّلاَمَ وَ أَخْبِرْهُمْ أَنَّ اَلْجَنَّةَ مَاؤُهَا عَذْبٌ وَ تُرْبَتَهَا طَيِّبَةٌ فِيهَا قِيعَانٌ بِيضٌ غَرْسُهَا سُبْحَانَ اَللَّهِ وَ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ اَللَّهُ أَكْبَرُ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ فَمُرْ أُمَّتَكَ فَلْيُكْثِرُوا مِنْ غَرْسِهَا ثُمَّ مَضَى حَتَّى مَرَّ بِعِيرٍ يَقْدُمُهَا جَمَلٌ أَوْرَقُ ثُمَّ أَتَى أَهْلَ مَكَّةَ فَأَخْبَرَهُمْ بِمَسِيرِهِ وَ قَدْ كَانَ بِمَكَّةَ قَوْمٌ مِنْ قُرَيْشٍ قَدْ أَتَوْا بَيْتَ اَلْمَقْدِسِ فَأَخْبَرَهُمْ ثُمَّ قَالَ آيَةُ ذَلِكَ أَنَّهَا تَطْلُعُ عَلَيْكُمُ اَلسَّاعَةَ عِيرٌ مَعَ طُلُوعِ اَلشَّمْسِ يَقْدُمُهَا جَمَلٌ أَوْرَقُ قَالَ فَنَظَرُوا فَإِذَا هِيَ قَدْ طَلَعَتْ وَ أَخْبَرَهُمْ أَنَّهُ قَدْ مَرَّ بِأَبِي سُفْيَانَ وَ أَنَّ إِبِلَهُ نَفَرَتْ فِي بَعْضِ اَللَّيْلِ وَ أَنَّهُ نَادَى غُلاَماً لَهُ فِي أَوَّلِ اَلْعِيرِ يَا فُلاَنُ إِنَّ اَلْإِبِلَ قَدْ نَفَرَتْ وَ إِنَّ فُلاَنَةَ قَدْ أَلْقَتْ حَمْلَهَا وَ اِنْكَسَرَ يَدُهَا فَسَأَلُوا عَنِ اَلْخَبَرِ فَوَجَدُوهُ كَمَا قَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۴۵۲

2 - جبرئيل براى رسول خدا مركبى آورد كوچكتر از استر و بزرگتر از خر، دو پايش بلندتر از دو دستش بود و هر گامش باندازه مد بصر بود چون پيغمبر خواست بر او سوار شود سرباز زد جبرئيل باو گفت اين محمد است و او فرو شد تا بزمين چسبيد و حضرت بر او سوار شد در سرازيرى دستها بلند مى‌كرد و پاها را كوتاه مى‌نمود و در سر بالائى بعكس مى‌نمود و در تاريكى شب بر كاروان بار دارى رسيد و شتران از آواز پر براق رم كردند مردى كه دنبال كاروان بود بر چاكرش فرياد زد كه جلو كاروان بود كه اى فلانى شترها رم كردند و فلان شتر بار خود را انداخت و دستش شكست آن كاروان از ابو سفيان بود و رفتند تا بهموار بلقاء رسيدند پيغمبر گفت جبرئيل من تشنه‌ام جبرئيل جام آبى باو داد و نوشيد و رفت و بجمعى گذشت كه از گردنهاى خود بقلابهاى آتشين آويزان بودند، فرمود جبرئيل اينها كيانند؟ گفت آنها كه خدا از حلال بى‌نيازشان نموده و باز هم دنبال حرام ميروند سپس بر جمعى گذشت كه سيخ آهنين بپوستشان فرو ميكردند، فرمود جبرئيل اينها كيانند؟ فرمود اينها كسانيند كه بحرامى پرده بكارت زنانى را بردارند سپس بمردى گذشت كه پشته هيزمى را بر مى‌داشت و نمى‌توانست و باز بر آن مى‌افزود، فرمود اين كيست اى جبرئيل‌؟ عرضكرد اين قرضدارى است كه مى‌خواهد پرداخت كند و نمى‌تواند و باز بر آن اضافه مى‌كند از آنجا گذشت و چون بكوه شرقى بيت المقدس گذشت باد گرمى يافت و جنجالى شنيد، فرمود اى جبرئيل اين باد و جنجال كه مى‌شنوم چيست‌؟ گفت اين دوزخ است پيغمبر فرمود بخدا پناه از دوزخ و از راستش باد خوشى و آوازى شنيد و فرمود اين نسيم خنك و آواز چيست‌؟ جواب داد اين بهشت است فرمود از خداخواهان بهشتم و پيشرفت تا بدروازه بيت المقدس رسيد كه هرقل در آن بود و هر شب درهايش را مى‌بستند و كليدهايش را نزد او مى‌آوردند تا زير سرش نهد و آن شب در بسته نشد و دستور داد پاسبانان آن را دو برابر كنند رسول خدا ببيت المقدس وارد شد و جبرئيل آمد و صخره را برداشت و از زيرش سه قدح بيرون آمد يكى شير و ديگرى عسل و سومى نوشابه مى جبرئيل شير را بآن حضرت داد نوشيد و عسل را داد نوشيد و مى را داد و ننوشيد و فرمود سيراب شدم جبرئيل گفت اگر از آن مى‌نوشيدى امتت گمراه مى‌شدند و از تو جدا مى‌گرديدند رسول خدا در بيت المقدس بهفتاد پيغمبر امامت كرد و فرشته‌اى با جبرئيل بزمين فرو شده بود كه هرگز گام بر خاك ننهاده و همه كليدهاى گنجينه‌هاى زمين را با خود داشت گفت اى محمد پروردگارت تو را سلام ميرساند و ميفرمايد اينها كليدهاى خزائن زمين است و اگر خواهى پيغمبرى پادشاه باش جبرئيل باو اشاره كرد كه تواضع پيشه كن و آن حضرت فرمود من پيغمبرى بنده‌ام سپس بسوى آسمان بالا رفت و چون بدر آسمان رسيد جبرئيل گشودن در را خواست، گفتند اين كيست‌؟ گفت محمد است و گفتند چه خوش آمد وارد شد و بهر فرشته‌اى رسيد بر او سلام دادند و براى او و شيعيان مقربان او دعا كردند به پيره مردى رسيد كه زير درختى نشسته و گرد او كودكانى بودند پرسيد جبرئيل اين كيست‌؟ گفت پدرت ابراهيم است فرمود اين كودكان كيانند گرد او؟ گفت كودكان مؤمنين باشند كه بآنها خوراك مى‌دهد گذشت و بشيخى رسيد كه بر كرسى نشسته و چون براست خود نظر مى‌كند ميخندد و شاد است و چون بچپ خود مى‌نگرد غمنده شود و گريد گفت جبرئيل اين كيست‌؟ گفت پدرت آدم است كه چون مى‌بيند اولادش وارد بهشت مى‌شوند مى‌خندد و شاد است و چون بيند كسى بدوزخ ميرود از اولادش غمنده و گريانست از آن گذشت و بفرشته‌اى رسيد كه بر كرسى نشسته و بر او سلام كرد ولى آن خوشروئى فرشتگان ديگر را از خود نشان نداد فرمود جبرئيل من بهر كدام فرشته‌ها رسيدم آنچه ميخواستم ديدم جز اين يكى اين فرشته كيست! گفت اين مالك دوزخبان است هلا او خوشخوتر خوشروتر فرشتگان بود و چون دوزخبان شد در آن سرى كشيد و ديد خدا براى دوزخيان چه آماده كرده، ديگر خنده بلبش نيامده است و سپس گذشت و رفت تا آنجا رسيد كه پنجاه ركعت نماز بر او فرض شد و آمد تا بموسى (عليه السّلام) برخورد موسى باو گفت اى محمد چند ركعت نماز بر امتت واجب شد؟ گفت پنجاه ركعت گفت برگرد و از پروردگارت درخواست كن بآنها تخفيف دهد، برگشت و باز بموسى عبور كرد و باز پرسيد نماز واجب امتت چند نماز شد؟ گفت چنان و چنين گفت برگرد و تخفيف بگير من در بنى اسرائيل پيغمبر بودم و كمتر از آن را توانائى داشتند و چند بار بخدا مراجعت كرد و تخفيف گرفت تا به پنج نماز رسيد و باز بموسى گذشت و از او پرسيد چند نماز بر امتت واجب شد؟ فرمود پنج نماز، گفت برگرد و تخفيف بخواه براى امتت. فرمود از بس در اين باره به پروردگار خود مراجعه كردم شرمم مى‌آيد از آنجا گذشت بابراهيم خليل الرحمن برخورد و از دنبالش فرياد كرد اى محمد بامتت از من سلام برسان و بآن‌ها خبر بده كه بهشت آب خوشگوار و خاك خوشبوئى دارد و در آن سرزمينهائى است سپيد كه در آنها سبحان اللّٰه و الحمد للّٰه و لا اله الا اللّٰه و لا حول و لا قوة الا باللّٰه. كشت مى‌شود و بامتت بگو بسيار از اين نهال در آنها بكارند سپس گذشت تا بكاروانى رسيد كه شتر سپيدى جلو آنها بود و بمكه آمد و باهلش خبر داد كه بمعراج رفته در مكه جمعى از قريش بودند كه ببيت المقدس رفته بودند و آنها را باوضاع آن خبر داد و فرمود نشانه من اينست كه الساعه با برآمدن آفتاب كاروان ميرسد و شتر سپيدى جلو آنها است آنها نگاه كردند و كاروان نمايان شد بآنها گفت به ابو سفيان عبور كرده و شترانش در نيمه شب رم كردند و بغلامش كه جلو كاروان بود فرياد زد فلانى براستى شتران رم كردند و فلانه شتر بارش را انداخت و دستش شكست و از او راجع باين خبر پرسيدند و او تصديق كرد.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۱۹۳

2.عبد اللّه بن الرحمن غنم مى‌گويد:جبرئيل براى پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله مركبى آورد كه از استر كوچك‌تر بود و از خر بزرگ‌تر.پاى آن بلندتر از دستان او بود.و هرقدم او به اندازه مدّ چشم بود. آنگاه كه پيامبر اراده كرد كه بر آن سوار شود،مركب تسليم نشد.جبرئيل به او گفت:اين شخص محمد صلّى اللّه عليه و آله است.ناگاه او خود را فرود آورد تا آن‌كه نزديك زمين رسيد و حضرت بر او سوار شد.در سراشيبى،دست‌هاى خود را بالا مى‌آورد و پاها را كوتاه مى‌ساخت و در سربالايى معكوس عمل مى‌كرد.در سياهى شب به كاروان بزرگى رسيد و شتران از صداى پر مركب پيامبر(براق)ناگهان رميدند.شخصى كه درپى كاروان بود،بر غلامش كه جلودار كاروان بود بانگ زد،كه اى فلانى شترها رميدند و فلان شتر بار افكند و دستهاى او شكست.كاروان متعلق به ابو سفيان بود.آنان رفتند تا اينكه به«بطن البقاء»نزديك شدند.
پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود:اى جبرئيل تشنه شدم.جبرئيل جام آبى به‌دست حضرت داد و او آن را نوشيد.و بعد رفت تا اينكه به گروهى برخورد كه از گردن‌هاى خويش به قلاب‌هايى از آتش آويزان بودند.فرمود:اينان چه‌كسانى هستند؟جبرئيل گفت:كسانى هستند كه خداوند آنان را از ثروت حلال بى‌نيازشان ساخته بود،اما درپى ثروت حرام بودند.و بعد به گروهى ديگر برخورد كه در پوست آنان سيخ آهنين فرو مى‌كردند.فرمود:اينان چه كسانى هستند؟گفت اينان كسانى هستند كه به ناروا پرده بكارت زنان را برداشته‌اند.آنگاه به شخصى برخورد كه پشته هيزم را بلند مى‌كرد و نمى‌توانست آن را بر پشت گيرد،با اين همه هيزم بر هيزم‌ها مى‌افزود.فرمود:او كيست‌؟جبرئيل گفت اين قرض‌دارى است كه قصد پرداخت دارد درحالى‌كه توانايى آن را ندارد.ولى باز از ديگران قرض مى‌گيرد.رفتند تا اينكه به كوه شرقى بيت المقدس نزديك شدند.باد گرم وزيدن گرفت و هياهويى شنيده شد.فرمود:اين باد و هياهو براى چيست‌؟گفت:از دوزخ مى‌آيد.پيامبر فرمود:از دوزخ به خداوند پناهنده‌ام.ناگاه از سمت راست باد مطبوع و صدايى به گوش رسيد.فرمود:اين نسيم گوارا و صداى نيكو چيست‌؟جبرئيل گفت:از بهشت مى‌آيد.پيامبر فرمود:از خداوند بهشت را تمنا دارم.رفتند تا اينكه به دروازه بيت المقدس نزديك شدند كه«هرقل»در آنجا بود و هرشب دروازه‌هاى آن را مى‌بستند و كليدها را پيش او مى‌آوردند كه زير سر خود بگذارد.دروازه‌هاى بيت المقدس آن شب بسته نشد،اما هرقل فرمان داد كه نگهبان آن را دو برابر كنند.
پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله به شهر بيت المقدس وارد شد.جبرئيل در اين هنگام صخره‌اى را بلند كرد و از زير آن سه قدح خارج كرد كه يكى شير داشت و ديگرى عسل و سومى شراب.جبرئيل قدح شير را به دست پيامبر داد و حضرت نوشيد و بعد قدح عسل را داد و حضرت نوشيد و بعد قدح شراب را داد كه حضرت آن را ننوشيد و فرمود:ديگر سيراب هستم. جبرئيل گفت:اگر از شراب مى‌نوشيدى،امت تو گمراه مى‌شد و از تو مى‌بريدند.سپس حضرت در بيت المقدس بر هفتاد پيامبر امام شد و فرشته‌اى همراه با جبرئيل به زمين نازل شد كه تاكنون نيامده بود.او كليد گنجينه‌هاى زمين را همراه خود آورده بود و گفت:اى محمد پروردگارت درود مى‌فرستد و مى‌فرمايد:اين كليدهاى خزانه‌هاى زمين است.اگر مايلى پيامبرى باش كه سلطنت نيز دارد.جبرئيل فرمان فروتنى به حضرت داد و پيامبر فرمود:من پيامبرى بنده‌ام.
آنگاه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله به آسمان بالا رفت.به دروازه آسمان كه نزديك شد،جبرئيل ندا داد كه دروازه را بگشايند.گفتند:همراهت كيست‌؟جبرئيل گفت:او محمد است.گفتند:خوش آمد.سپس پيامبر وارد آسمان شد.پيامبر به هرفرشته‌اى كه برمى‌خورد.بر او درود مى‌فرستادند و نيز براى پيروان و نزديكان او نيايش مى‌كردند.پيامبر به مرد پيرى نزديك شد كه زير درختى نشسته بود.پيروان او چند كودك بودند.حضرت فرمود:كيست‌؟جبرئيل گفت:او پدرت ابراهيم عليه السّلام است.فرمود:اين كودكان چه كسانى هستند؟گفت: فرزندان اهل ايمان هستند كه ابراهيم عليه السّلام به آنان خوراكى مى‌دهد.آنگاه پيامبر به مرد پير ديگرى نزديك شد كه بالاى كرسى نشسته بود و هرگاه به سمت راست خويش مى‌نگرد،مى‌خندد و شادمان است.و هرگاه به سمت چپ خود مى‌نگرد،اندوهگين مى‌شد و مى‌گرييد.فرمود:او كيست‌؟گفت:پدرت آدم عليه السّلام است كه هرگاه مى‌بيند،فرزندان او به بهشت وارد مى‌شوند،خندان و شادمان است و هرگاه مى‌نگرد كه فرزندان او به دوزخ درمى‌آيند،اندوهگين و گريان است.آنگاه پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله به فرشته‌اى نزديك شد كه بالاى كرسى نشسته بود و به او درود مى‌فرستاد،اما برخورد خوش فرشتگان ديگر را نداشت.پيامبر فرمود:من به هريك از فرشتگان برخوردم،آن‌طور كه مى‌خواستم مشاهده كردم.اما اين يكى متفاوت است.او چه كسى است‌؟ جبرئيل گفت:او«مالك»،نگهبان دوزخيان است.مالك نيك‌خوترين و نيك‌رفتارترين فرشته خداوند بود.اما از هنگامى‌كه سرى به دوزخ كشيد و آنچه خداوند براى دوزخيان مهيا كرده بود،نگريست،ديگر لبخند نزد. آنگاه پيامبر رفت تا به‌جايى رسيد كه پنجاه ركعت نماز بر او واجب شد و بعد حضرت موسى عليه السّلام را ديد. موسى عليه السّلام پرسيد:اى محمد چند ركعت نماز بر امت تو واجب شد؟فرمود:پنجاه ركعت.موسى عليه السّلام گفت: بازگرد و از پروردگارت بخواه كه آن را كم كند.پيامبر رفت و بازگشت.باز موسى عليه السّلام گفت:نماز واجب بر امت تو چند ركعت شد؟فرمود:چنان و چنين شد.باز موسى عليه السّلام گفت:بازگرد و بخواه كه خداوند كاهش دهد.من در قوم بنى اسرائيل پيامبر شدم و آنان كمتر از اين را مى‌توانستند،انجام دهند.پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله آنقدر رفت و بازگشت تا اينكه نماز واجب مسلمانان به پنج نماز كاهش يافت.بعد به موسى برخورد و او سؤال كرد:سرانجام چند نماز بر امت تو واجب شد؟پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود:نمازهاى پنج‌گانه.موسى گفت:بازگرد و از خداوند براى امت خويش كمتر از آن درخواست كن.پيامبر فرمود:آنقدر نزد او رفته و تمنا كردم كه شرمگين شدم.
آنگاه پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله حضرت ابراهيم خليل الرحمن عليه السّلام را نگريست كه از پى او ندا در داد:اى محمد صلّى اللّه عليه و آله!درود مرا به امت خود برسان و آنان را آگاه ساز كه بهشت آب خوش گوارا دارد و خاك عطرآگين.و در بهشت زمين‌هايى وجود دارد كه بذرهاى«سبحان اللّه و الحمد لله و لا اله الا اللّه و اللّه اكبر»و«لا حول و لا قوة الاّ باللّه العلى العظيم»در آن كشت مى‌شود و نيز بگو كه از اين درخت‌ها بسيار در آن زمين‌ها بكارند.آنگاه پيامبر عبور كرد تا به كاروانى نزديك شد كه پيشاپيش آن شتر سفيدى به چشم مى‌خورد و بعد وارد شهر مكه شد و به خاندان خود گزارش داد كه سفرى به معراج داشته است.گروهى از قوم قريش به شهر بيت المقدس سفر كرده بودند،به آنان گفت:نشان صداقت من اين است كه در هنگام طلوع خورشيد كاروانى به شهر مكه مى‌آيد كه شتر سفيدى پيشاپيش آن است.آنان به دروازه شهر نگريستند كه ناگاه كاروان پديدار شد.پيامبر فرمود:ديشب به ابو سفيان برخورد كردم،درحالى‌كه شتران وى رميده بودند و او به غلام خود كه جلودار كاروان بود،فرياد زد كه اى فلانى!شتران رسيدند و فلان شتر بار خود را افكنده و دست او شكست.از ابو سفيان دراين‌باره جويا شدند و او بر اين حادثه گواهى داد.

divider