شناسه حدیث :  ۴۴۰۰۶۳

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۴۴۳  

عنوان باب :   المجلس الثامن و الستون

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حضرت زهرا (سلام الله عليها) ، امام حسن مجتبی (علیه السلام) ، امام حسین (علیه السلام) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام)

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ اَلْمُتَوَكِّلِ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ اَلسَّعْدَآبَادِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْبَرْقِيُّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ أَيُّوبَ عَنِ اَلشَّحَّامِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ اَلْبَاقِرِ عَنْ أَبِيهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ: مَرِضَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلْمَرْضَةَ اَلَّتِي عُوفِيَ مِنْهَا فَعَادَتْهُ فَاطِمَةُ عَلَيْهَا السَّلاَمُ سَيِّدَةُ اَلنِّسَاءِ وَ مَعَهَا اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَيْنُ قَدْ أَخَذَتِ اَلْحَسَنَ بِيَدِهَا اَلْيُمْنَى وَ أَخَذَتِ اَلْحُسَيْنَ بِيَدِهَا اَلْيُسْرَى وَ هُمَا يَمْشِيَانِ وَ فَاطِمَةُ بَيْنَهُمَا حَتَّى دَخَلُوا مَنْزِلَ عَائِشَةَ فَقَعَدَ اَلْحَسَنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَلَى جَانِبِ رَسُولِ اَللَّهِ اَلْأَيْمَنِ وَ اَلْحُسَيْنُ عَلَى جَانِبِ رَسُولِ اَللَّهِ اَلْأَيْسَرِ فَأَقْبَلاَ يَغْمِزَانِ مَا يَلِيهِمَا مِنْ بَدَنِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَمَا أَفَاقَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مِنْ نَوْمِهِ فَقَالَتْ فَاطِمَةُ لِلْحَسَنِ وَ اَلْحُسَيْنِ حَبِيبَيَّ إِنَّ جَدَّكُمَا قَدْ غَفَا فَانْصَرِفَا سَاعَتَكُمَا هَذِهِ وَ دَعَاهُ حَتَّى يُفِيقَ وَ تَرْجِعَانِ إِلَيْهِ فَقَالاَ لَسْنَا بِبَارِحَيْنِ فِي وَقْتِنَا هَذَا فَاضْطَجَعَ اَلْحَسَنُ عَلَى عَضُدِ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلْأَيْمَنِ وَ اَلْحُسَيْنُ عَلَى عَضُدِهِ اَلْأَيْسَرِ - فَغَفَيَا وَ اِنْتَبَهَا قَبْلَ أَنْ يَنْتَبِهَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ قَدْ كَانَتْ فَاطِمَةُ عَلَيْهَا السَّلاَمُ لَمَّا نَامَا اِنْصَرَفَتْ إِلَى مَنْزِلِهَا فَقَالاَ لِعَائِشَةَ مَا فَعَلَتْ أُمُّنَا قَالَتْ لَمَّا نِمْتُمَا رَجَعَتْ إِلَى مَنْزِلِهَا فَخَرَجَا فِي لَيْلَةٍ ظَلْمَاءَ مُدْلَهِمَّةٍ ذَاتِ رَعْدٍ وَ بَرْقٍ وَ قَدْ أَرْخَتِ اَلسَّمَاءُ عَزَالِيَهَا فَسَطَعَ لَهُمَا نُورٌ فَلَمْ يَزَالاَ يَمْشِيَانِ فِي ذَلِكَ اَلنُّورِ وَ اَلْحَسَنُ قَابِضٌ بِيَدِهِ اَلْيُمْنَى عَلَى يَدِ اَلْحُسَيْنِ اَلْيُسْرَى وَ هُمَا يَتَمَاشِيَانِ وَ يَتَحَدَّثَانِ حَتَّى أَتَيَا حَدِيقَةَ بَنِي اَلنَّجَّارِ فَلَمَّا بَلَغَا اَلْحَدِيقَةَ حَارَا فَبَقِيَا لاَ يَعْلَمَانِ أَيْنَ يَأْخُذَانِ فَقَالَ اَلْحَسَنُ لِلْحُسَيْنِ إِنَّا قَدْ حِرْنَا وَ بَقِينَا عَلَى حَالَتِنَا هَذِهِ وَ مَا نَدْرِي أَيْنَ نَسْلُكُ فَلاَ عَلَيْكَ أَنْ نَنَامَ فِي وَقْتِنَا هَذَا حَتَّى نُصْبِحَ فَقَالَ لَهُ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ دُونَكَ يَا أَخِي فَافْعَلْ مَا تَرَى فَاضْطَجَعَا جَمِيعاً وَ اِعْتَنَقَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ وَ نَامَا وَ اِنْتَبَهَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مِنْ نَوْمَتِهِ اَلَّتِي نَامَهَا فَطَلَبَهُمَا فِي مَنْزِلِ فَاطِمَةَ فَلَمْ يَكُونَا فِيهِ وَ اِفْتَقَدَهُمَا فَقَامَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَائِماً عَلَى رِجْلَيْهِ وَ هُوَ يَقُولُ إِلَهِي وَ سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ هَذَانِ شِبْلاَيَ خَرَجَا مِنَ اَلْمَخْمَصَةِ وَ اَلْمَجَاعَةِ اَللَّهُمَّ أَنْتَ وَكِيلِي عَلَيْهِمَا فَسَطَعَ لِلنَّبِيِّ نُورٌ فَلَمْ يَزَلْ يَمْضِي فِي ذَلِكَ اَلنُّورِ حَتَّى أَتَى حَدِيقَةَ بَنِي اَلنَّجَّارِ فَإِذَا هُمَا نَائِمَانِ قَدِ اِعْتَنَقَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ وَ قَدْ تَقَشَّعَتِ اَلسَّمَاءُ فَوْقَهُمَا كَطَبَقٍ فَهِيَ تُمْطِرُ كَأَشَدِّ مَطَرٍ مَا رَآهُ اَلنَّاسُ قَطُّ وَ قَدْ مَنَعَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اَلْمَطَرَ مِنْهُمَا فِي اَلْبُقْعَةِ اَلَّتِي هُمَا فِيهَا نَائِمَانِ لاَ يُمْطِرُ عَلَيْهِمَا قَطْرَةً وَ قَدِ اِكْتَنَفَتْهُمَا حَيَّةٌ لَهَا شَعَرَاتٌ كَآجَامِ اَلْقَصْبِ وَ جَنَاحَانِ جَنَاحٌ قَدْ غَطَّتْ بِهِ اَلْحَسَنَ وَ جَنَاحٌ قَدْ غَطَّتْ بِهِ اَلْحُسَيْنَ فَلَمَّا أَنْ بَصُرَ بِهِمَا اَلنَّبِيُّ تَنَحْنَحَ فَانْسَابَتِ اَلْحَيَّةُ وَ هِيَ تَقُولُ اَللَّهُمَّ إِنِّي أُشْهِدُكَ وَ أُشْهِدُ مَلاَئِكَتَكَ أَنَّ هَذَيْنِ شِبْلاَ نَبِيِّكَ قَدْ حَفَظْتُهُمَا عَلَيْهِ وَ دَفَعْتُهُمَا إِلَيْهِ سَالِمَيْنِ صَحِيحَيْنِ فَقَالَ لَهَا اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَيَّتُهَا اَلْحَيَّةُ مِمَّنْ أَنْتِ قَالَتْ أَنَا رَسُولُ اَلْجِنِّ إِلَيْكَ قَالَ وَ أَيُّ اَلْجِنِّ قَالَتْ جِنُّ نَصِيبِينَ نَفَرٌ مِنْ بَنِي مَلِيحٍ نَسِينَا آيَةً مِنْ كِتَابِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَبَعَثُونِي إِلَيْكَ لِتُعَلِّمَنَا مَا نَسِينَا مِنْ كِتَابِ اَللَّهِ فَلَمَّا بَلَغْتُ هَذَا اَلْمَوْضِعَ سَمِعْتُ مُنَادِياً يُنَادِي أَيَّتُهَا اَلْحَيَّةُ هَذَانِ شِبْلاَ رَسُولِ اَللَّهِ فَاحْفَظِيهِمَا مِنَ اَلْآفَاتِ وَ اَلْعَاهَاتِ وَ مِنْ طَوَارِقِ اَللَّيْلِ وَ اَلنَّهَارِ فَقَدْ حَفِظْتُهُمَا وَ سَلَّمْتُهُمَا إِلَيْكَ سَالِمَيْنِ صَحِيحَيْنِ وَ أَخَذَتِ اَلْحَيَّةُ اَلْآيَةَ وَ اِنْصَرَفَتْ وَ أَخَذَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلْحَسَنَ فَوَضَعَهُ عَلَى عَاتِقِهِ اَلْأَيْمَنِ وَ وَضَعَ اَلْحُسَيْنَ عَلَى عَاتِقِهِ اَلْأَيْسَرِ وَ خَرَجَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَلَحِقَ بِرَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ لَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي اِدْفَعْ إِلَيَّ أَحَدَ شِبْلَيْكَ أُخَفِّفْ عَنْكَ فَقَالَ اِمْضِ فَقَدْ سَمِعَ اَللَّهُ كَلاَمَكَ وَ عَرَفَ مَقَامَكَ وَ تَلَقَّاهُ آخَرُ فَقَالَ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي اِدْفَعْ إِلَيَّ أَحَدَ شِبْلَيْكَ أُخَفِّفْ عَنْكَ فَقَالَ اِمْضِ فَقَدْ سَمِعَ اَللَّهُ كَلاَمَكَ وَ عَرَفَ مَقَامَكَ فَتَلَقَّاهُ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا رَسُولَ اَللَّهِ اِدْفَعْ لِي أَحَدَ شِبْلَيَّ وَ شِبْلَيْكَ حَتَّى أُخَفِّفْ عَنْكَ فَالْتَفَتَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِلَى اَلْحَسَنِ فَقَالَ يَا حَسَنُ هَلْ تَمْضِي إِلَى كَتِفِ أَبِيكَ فَقَالَ لَهُ وَ اَللَّهِ يَا جَدَّاهْ إِنَّ كَتِفَكَ لَأَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ كَتِفِ أَبِي ثُمَّ اِلْتَفَتَ إِلَى اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ يَا حُسَيْنُ هَلْ تَمْضِي إِلَى كَتِفِ أَبِيكَ فَقَالَ لَهُ وَ اَللَّهِ يَا جَدَّاهْ إِنِّي لَأَقُولُ لَكَ كَمَا قَالَ أَخِيَ اَلْحَسَنُ إِنَّ كَتِفَكَ لَأَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ كَتِفِ أَبِي فَأَقْبَلَ بِهِمَا إِلَى مَنْزِلِ فَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ وَ قَدِ اِدَّخَرَتْ لَهُمَا تُمَيْرَاتٍ فَوَضَعَتْهَا بَيْنَ أَيْدِيهِمَا فَأَكَلاَ وَ شَبِعَا وَ فَرِحَا فَقَالَ لَهُمَا اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قُومَا اَلْآنَ فَاصْطَرِعَا فَقَامَا لِيَصْطَرِعَا وَ قَدْ خَرَجَتْ فَاطِمَةُ فِي بَعْضِ حَاجَتِهَا فَدَخَلَتْ فَسَمِعَتِ اَلنَّبِيَّ وَ هُوَ يَقُولُ إِيهِ يَا حَسَنُ شُدَّ عَلَى اَلْحُسَيْنِ فَاصْرَعْهُ فَقَالَتْ لَهُ يَا أَبَتِ وَا عَجَبَاهْ أَ تُشَجِّعُ هَذَا عَلَى هَذَا أَ تُشَجِّعُ اَلْكَبِيرَ عَلَى اَلصَّغِيرِ فَقَالَ لَهَا يَا بُنَيَّةِ أَ مَا تَرْضَيْنَ أَنْ أَقُولَ أَنَا يَا حَسَنُ شُدَّ عَلَى اَلْحُسَيْنِ فَاصْرَعْهُ وَ هَذَا حَبِيبِي جَبْرَئِيلُ يَقُولُ يَا حُسَيْنُ شُدَّ عَلَى اَلْحَسَنِ فَاصْرَعْهُ .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۴۴۵

8 - امام باقر (عليه السّلام) فرمود پيغمبر بيمارى شد كه به گرديد فاطمه سيده زنان با حسن و حسين (عليه السّلام) از او عيادت كردند حسن را بدست راست و حسين را بدست چپ و خود در وسط‍‌ مى‌آمد تا بمنزل عايشه وارد شدند و حسن سمت راست پيغمبر نشست و حسين سمت چپش و هر كدام آن قسمت از تن رسول خدا را كه دسترش داشتند و شكن گرفتند و پيغمبر بيدار نشد، فاطمه گفت عزيزانم جد شما بيهوش است اكنون برگرديد و او را وانهيد، بهوش آيد و نزد او مراجعت كنيد، گفتند اكنون ما برنميگرديم حسن روى بازوى راست پيغمبر خوابيد و حسين روى بازوى چپش و خواب رفتند و پيش از پيغمبر بيدار شدند و مادرشان فاطمه پس از خوابيدن آنها بمنزل برگشته بود، بعايشه گفتند مادر ما چه شد؟ گفت چون شما خوابيديد بمنزل خود برگشت آنها هم در شب تار و تيره پر رعد و برقى كه آسمان بشدت مى‌باريد بيرون آمدند و نورى از آنها درخشيد و حسن در آن نور با دست راست خود دست چپ حسين را گرفت و رفتند و با هم صحبت كردند تا به باغ بنى نجار رسيدند و نميدانستند كجا ميروند حسن بحسين گفت ما سرگردانيم و نميدانيم كجا ميرويم و بايد در اين وقت بخوابيم تا صبح شود حسين گفت برادر اختيار با تو است و هر كارى خواهى بكن همديگر در آغوش كشيدند و خوابيدند پيغمبر از خواب خود برخاست و آنها را در منزل فاطمه خواست در آنجا نبودند و آنها را گم كرد و برپا خاست و گفت معبودا سيدا مولاى من اين دو فرزندم از گرسنگى بيرون رفتند تو وكيل منى براى آنها نورى در برابر پيغمبر تتق كشيد و در آن نور رفت تا بباغ بنى نجار رسيد و ديد در آغوش هم خوابيدند و آسمان بالاى سر آنها ابر دارد چون طبقى و بشدتى مى‌بارد كه هرگز مردم نديدند ولى خدا در آن محلى كه خوابيدند آنها را از باران حفظ‍‌ كرده و قطره‌اى بر آنها نميچكد و مارى گرد آنها است كه مويش چون نى است و دو پر دارد يكى را بر حسن روپوش كرده و يكى را بر حسين، چون چشم پيغمبر بآنها افتاد آن مار خود را كنارى كشيد و مى‌گفت خدايا من تو را گواه ميگيرم و فرشتگانت را كه اين دو فرزندان پيغمبر تواند و من آنها را براى تو حفظ‍‌ كردم و سالم بتو تحويل دادم پيغمبر بآن مار فرمود تو از چه كسانى‌؟ گفت من فرستاده جنم بسوى تو، فرمود كدام جن‌؟ گفت جنيان نصيبين عده‌اى از بنى مليح ما يك آيه از قرآن را فراموش كرديم و مرا خدمت شما فرستادند كه بياموزم و چون اينجا رسيدم شنيدم كسى ندا ميكند اى مار اين دو تن فرزندان رسول خدايند آنها را از آفات و از عاهات و از بديهاى شبانه روز حفظ‍‌ كن من آنها را حفظ‍‌ كردم و صحيح و سالم بشما تحويل دادم آن مار آيه را برگرفت و برگشت پيغمبر حسن را بر دوش راست نهاد و حسين را بر دوش چپ و مى‌آمد كه جمعى از اصحاب باو رسيدند و يكى از آنها گفت يا رسول اللّٰه پدر و مادرم قربانت يكى از دو فرزندت را بمن ده تا بارت سبك شود، فرمود برو خدا سخنت را شنيد و مقامت را شناخت على با آن حضرت بر خورد و گفت يا رسول اللّٰه پدر و مادرم قربانت يكى از دو فرزند خودم و خودت را بده تا بار شما را سبك كنم پيغمبر رو بحسن كرد و فرمود بشانه پدرت ميروى‌؟ عرضكرد يا جدا شانه شما بهتر است رو بحسين كرد و باو هم چنين فرمود و او هم همين جواب را داد آنها را بمنزل فاطمه آورد و او چند دانه خرما برايشان ذخيره كرده بود نزد آنها آورد خوردند و شاد شدند، پيغمبر فرمود اكنون برخيزيد و كشتى بگيريد بر خاستند كشتى گرفتند و فاطمه براى كارى بيرون رفت وقتى وارد شد شنيد پيغمبر ميفرمايد اى حسن بر حسين سخت بگير و او را بزمين بزن عرضكرد پدر جان وا عجبا او را بر اين تشجيع ميكنى‌؟ بزرگ را به كوچك تشجيع ميكنى‌؟ فرمود دختر جان نمى‌پسندى بگويم حسن بر حسين سخت بگير و او را بزمين بزن با اينكه اين حبيبم جبرئيل است كه ميگويد اى حسين بر حسن سخت بگير و او را بزمين بزن.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۱۸۳

8.امام باقر عليه السّلام فرمود:پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله بيمار شد و شفا يافت.فاطمه،سرور زنان جهان،همراه با حسن و حسين عليهم السّلام به‌قصد عيادت از حضرت بيرون آمدند.حسن را به دست راست گرفته و حسين را به‌دست چپ.آنگاه وارد خانه عايشه شدند.حسن جانب راست پيامبر نشست و حسين جانب چپ.و هركدام از سويى بدن حضرت را ويشگون گرفتند و او بيدار نشد.فاطمه گفت:اى عزيزان من پدر بزرگوارتان بى‌هوش است.حالا باز گرديم و او را آسوده گذاريم تا به‌هوش آيد و پيش او آييد.گفتند ما باز نمى‌گرديم. آنگاه حسن،سر روى بازوى راست پيامبر و حسين سر روى بازوى چپ حضرت گذاشتند و خوابيدند.آنان پيش‌از اينكه پيامبر از خواب بلند شود،بيدار شدند.مادرشان كه آنان را در خواب ديده بود،رهسپار خانه گشته بود.حسن و حسين به عايشه گفتند:مادرمان كجاست‌؟گفت:شما كه خوابيديد،او به خانه بازگشت.آنان درحالى‌كه شب تار بود و رعد و برق در آسمان مى‌زد،از خانه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خارج شدند.ناگهان نورى از وجود آنان فروزان شد و حسن و در پرتو آن دست حسين را گرفت و باهم در حال صحبت به باغ بنى نجار نزديك شدند.اما آگاه نبودند كه به‌كجا مى‌روند.حسن گفت:ما سرگردان شديم و اكنون نمى‌دانيم كه راه كجاست‌؟ناچار بايد تا بامداد بخوابيم.حسين گفت:هرچه تو مى‌گويى و مى‌خواهى انجام بده،يكديگر را بغل كردند و به‌خواب رفتند.
پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كه بيدار شد،به خانه فاطمه عليها السّلام رفت.اما آنان را در آن‌جا نيافت و گفت: خدايا،اى آقاى من،اى مولاى من فرزندان من درحالى‌كه گرسنه بودند،از خانه خارج شدند.تو وكيل من براى آنان هستى.ناگهان نور پيش روى حضرت پديدار شد و او در پرتو آن رفت تا اينكه به باغ بنى‌نجار نزديك شد.آنان را خفته در كنار هم پيدا كرد درحالى‌كه آسمان پاره ابرى بر سر آنان افكنده بود.باران در آن‌هنگام چنان باريدن داشت كه مردم تاكنون به‌ياد نداشتند.اما خداوند آنان را از باران محفوظ‍‌ نگاه داشته بود و حتى يك قطره باران بر سروصورت‌شان نچكيده بود.از قضا مارى پيرامون حسن و حسين بود كه موى او مانند نى بود.و دو بال داشت يك بال خويش را بر حسن افكنده بود و ديگرى را بر حسين.آنگاه كه نگاه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله به آنان افتاد، مار خود را به كنارى كشاند و گفت:خدايا تو را شاهد مى‌گيرم و نيز فرشتگان تو را كه اين دو تن فرزندان پيامبر بوده و من آنان را نگهبان بوده‌ام و اكنون در سلامت به تو بازگردانيده‌ام.پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خطاب به مار چنين گفت تو از كدام دسته‌اى‌؟گفت:من فرستاده جنيان هستم كه پيش تو آمده‌ام.فرمود:كدام دسته از جن‌؟گفت:جنيان «نصيبين».گروهى از«بنى مليح»ما آيه‌اى از قرآن را از ياد برده‌ايم.مرا نزد شما فرستاده‌اند كه آن آيه را فراگيرم.آنگاه كه به اين مكان وارد شدم،ندايى به‌گوشم خورد كه اى مار اين دو تن فرزندان پيامبرند.آنان را از هرگونه آسيب و نيز بدى‌هاى شب نگهبانى كن.من چنين كردم و اينك در سلامت به شما بازمى‌گردانم.مار آيه فراموش شده را كه از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله تعليم گرفت،به نزد جنيان بازگشت.
آنگاه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله حسن را به دوش راست و حسين را به دوش چپ گرفت و به راه افتاد.برخى از ياران با حضرت برخورد كردند و يكى از آنان گفت:اى پيامبر خدا!پدر و مادرم فدايت شوند،يكى از فرزندان را به من بده كه سنگينى بار شما كم شود.فرمود:برو كه خداوند سخن تو را شنيده و منزلت تو را شناخت.على عليه السّلام به حضرت رسيد و گفت:اى پيامبر خدا!پدر و مادرم فدايت باد.يكى از آنان را به من بده كه بارتان را سبك كنم.پيامبر به حسن گفت:آيا بر دوش پدر سوارى مى‌كنى‌؟گفت:اى نياى من!دوش شما نيكوتر است.آنگاه به حسين گفت:آيا بر دوش پدر سوارى مى‌كنى‌؟گفت:اى نياى من!دوش شما نيكوتر است.پيامبر آنان را به خانه فاطمه آورد.فاطمه چند دانه خرما كه كنار گذاشته بود،براى آنان آورد و خوردند و شادمان شدند.پيامبر فرمود:حالا بلند شويد و پيش روى من كشتى بگيريد.حسن و حسين عليهم السّلام مشغول كشتى گرفتن بودند كه فاطمه براى انجام كارى خارج شد.آنگاه كه بازگشت پيامبر فرمود:اى حسن بر حسين سخت نگير و پشت او را بر خاك بمال.فاطمه گفت:اى پدر شگفتا او را در اين‌باره تحريك مى‌كنى‌؟آنهم برادر بزرگ نسبت به برادر كوچك را؟فرمود:دخترم سخن مرا دوست نداشتى‌؟حال اين دوست من جبرئيل است كه مى‌گويد اى حسين!بر حسن سخت بگير و او را بر زمين بزن.

divider