شناسه حدیث :  ۴۳۹۹۳۴

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۶۰  

عنوان باب :   المجلس السابع و الخمسون

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، حديث قدسی

حَدَّثَنَا أَبِي رَحِمَهُ اَللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحَكَمِ عَنْ دَاوُدَ بْنِ اَلنُّعْمَانِ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنِ اَلصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ: إِذَا كَانَ وَقَفَ عَبْدَانِ مُؤْمِنَانِ لِلْحِسَابِ كِلاَهُمَا مِنْ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ فَقِيرٌ فِي اَلدُّنْيَا وَ غَنِيٌّ فِي اَلدُّنْيَا فَيَقُولُ اَلْفَقِيرُ يَا رَبِّ عَلَى مَا أُوقَفُ فَوَ عِزَّتِكَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ أَنَّكَ لَمْ تُوَلِّنِي وِلاَيَةً فَأَعْدِلَ فِيهَا أَوْ أَجُورَ وَ لَمْ تَرْزُقْنِي مَالاً فَأُؤَدِّيَ مِنْهُ حَقّاً أَوْ أَمْنَعَ وَ لاَ كَانَ رِزْقِي يَأْتِينِي مِنْهَا إِلاَّ كَفَافاً عَلَى مَا عَلِمْتَ وَ قَدَّرْتَ لِي فَيَقُولُ اَللَّهُ جَلَّ جَلاَلُهُ صَدَقَ عَبْدِي خَلُّوا عَنْهُ يَدْخُلِ اَلْجَنَّةَ وَ يَبْقَى اَلْآخَرُ حَتَّى يَسِيلَ مِنْهُ مِنَ اَلْعَرَقِ مَا لَوْ شَرِبَهُ أَرْبَعُونَ بَعِيراً لَكَفَاهَا ثُمَّ يَدْخُلُ اَلْجَنَّةَ فَيَقُولُ لَهُ اَلْفَقِيرُ مَا حَبَسَكَ فَيَقُولُ طُولُ اَلْحِسَابِ مَا زَالَ اَلشَّيْءُ يَجِيئُنِي بَعْدَ اَلشَّيْءِ يَغْفِرُ لِي ثُمَّ أُسْأَلُ عَنْ شَيْءٍ آخَرَ حَتَّى تَغَمَّدَنِيَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْهُ بِرَحْمَتِهِ وَ أَلْحَقَنِي بِالتَّائِبِينَ فَمَنْ أَنْتَ فَيَقُولُ أَنَا اَلْفَقِيرُ اَلَّذِي كُنْتُ مَعَكَ آنِفاً فَيَقُولُ لَقَدْ غَيَّرَكَ اَلنَّعِيمُ بَعْدِي.
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۳۶۰

11 - امام صادق (عليه السّلام) فرمود روز قيامت دو بنده بپاى حساب ايستند كه اهل بهشتند ولى يكى در دنيا فقير بوده و ديگرى توانگر آن فقير گويد خدايا براى چه من بايستم بعزتت سوگند تو ميدانى نه متصدى مقامى بودم كه مسئول عدل و ظلم آن باشم نه مالى بمن دادى كه از اداى حق آن بپرسى و روزيم باندازه كفايت بوده چنانچه خود دانى و مقدر كرده بودى، خداى جل جلاله فرمايد بنده‌ام راست ميگويد او را رها كنيد ببهشت رود، ديگرى ميماند تا آنقدر عرق ميريزد كه اگر چهل شتر بنوشد بس آنها است سپس ببهشت ميرود آن فقير از او پرسد چه تو را بازداشت‌؟ گويد طول حساب هر چيزى كه پيش مى‌آوردند مرا نوميد ميكرد و مرا مى‌آمرزيدند و از چيز ديگر پرسش ميشدم تا خدا مرا برحمت خود فرا گرفت و بپايان رسانيد، تو كيستى‌؟ گويد من همان فقير بودم كه تا پاى حساب با تو بودم گويد از نعمت در اين مدت مفارقت تو را چنان تغيير داده است كه نشناختمت.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۴۷

11.امام صادق عليه السّلام فرمود:در روز رستاخيز هركس را براى حساب خواهند آورد كه هردو بهشتى‌اند.اما يك تن در دنيا بينوا بوده و ديگرى توانگر و ثروتمند بوده است.بينوا مى‌گويد: خدايا!من براى چه در جايگاه حساب بايستم‌؟به عزت تو سوگند خودآگاهى كه من نه مسئوليتى داشتم كه براى دادوبيداد در آن بازخواست شوم،و نه ثروتى به من ارزانى داشتى كه از پرداخت حق آن سؤال كنى و رزق من در حد نيازم بود كه خودآگاهى و آن را برايم تعيين كرده بودى. خداوند مى‌فرمايد:بندۀ من حقيقت را مى‌گويد.او را رها كنيد كه وارد بهشت شود.
آنگاه بينوا از مؤمن ثروتمند سؤال مى‌كند كه چه‌چيز سبب بازداشت تو شد؟او مى‌گويد:درازى حساب هرچيز كه نزديك مى‌آورند،مرا مأيوس مى‌ساخت،اما بعد گناهم را آمرزيدند و باز از حساب چيز ديگرى سؤال مى‌كردند تا اينكه خداوند مرا به لطف خود نوازش داد و حساب را پايان بخشيد.بعد رو به بينوا كرده و مى‌گويد:تو كيستى‌؟بينوا مى‌گويد:من همان بينوايى بودم كه تا هنگام حساب همراه تو بودم.توانگر مى‌گويد:كه نعمت الهى تو را چنان دگرگون ساخته كه در اين فاصله جدايى،تو را نشناختم.

divider