شناسه حدیث :  ۴۳۹۹۲۳

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۵۴  

عنوان باب :   المجلس السادس و الخمسون

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام) ، حديث قدسی

حَدَّثَنَا أَبِي رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْبَرْقِيُّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ خَلَفِ بْنِ حَمَّادٍ اَلْأَسَدِيِّ عَنْ أَبِي اَلْحَسَنِ اَلْعَبْدِيِّ عَنِ اَلْأَعْمَشِ عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِبْعِيٍّ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ لَمَّا أُسْرِيَ بِهِ إِلَى اَلسَّمَاءِ اِنْتَهَى بِهِ جَبْرَئِيلُ إِلَى نَهَرٍ يُقَالُ لَهُ اَلنُّورُ وَ هُوَ قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ - « جَعَلَ اَلظُّلُمٰاتِ وَ اَلنُّورَ » فَلَمَّا اِنْتَهَى بِهِ إِلَى ذَلِكَ اَلنَّهَرِ قَالَ لَهُ جَبْرَئِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا مُحَمَّدُ اُعْبُرْ عَلَى بَرَكَةِ اَللَّهِ فَقَدْ نَوَّرَ اَللَّهُ لَكَ بَصَرَكَ وَ مَدَّ لَكَ أَمَامَكَ فَإِنَّ هَذَا اَلنَّهَرَ لَمْ يَعْبُرْهُ أَحَدٌ لاَ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لاَ نَبِيٌّ مُرْسَلٌ غَيْرَ أَنَّ لِي فِي كُلِّ يَوْمٍ اِغْتِمَاسَةً فِيهِ ثُمَّ أَخْرُجُ مِنْهُ فَأَنْقُضُ أَجْنِحَتِي فَلَيْسَ مِنْ قَطْرَةٍ تَقْطُرُ مِنْ أَجْنِحَتِي إِلاَّ خَلَقَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مِنْهَا مَلَكاً مُقَرَّباً لَهُ عِشْرُونَ أَلْفَ وَجْهٍ وَ أَرْبَعُونَ أَلْفَ لِسَانٍ كُلُّ لِسَانٍ يَلْفِظُ بِلُغَةٍ لاَ يَفْقَهُهَا اَللِّسَانُ اَلْآخَرُ فَعَبَرَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ حَتَّى اِنْتَهَى إِلَى اَلْحُجُبِ وَ اَلْحُجُبُ خَمْسُمِائَةِ حِجَابٍ مِنَ اَلْحِجَابِ إِلَى اَلْحِجَابِ مَسِيرَةُ خَمْسِمِائَةِ عَامٍ ثُمَّ قَالَ تَقَدَّمْ يَا مُحَمَّدُ فَقَالَ لَهُ يَا جَبْرَئِيلُ وَ لِمَ لاَ تَكُونُ مَعِي قَالَ لَيْسَ لِي أَنْ أَجُوزَ هَذَا اَلْمَكَانَ فَتَقَدَّمَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَا شَاءَ اَللَّهُ أَنْ يَتَقَدَّمَ حَتَّى سَمِعَ مَا قَالَ اَلرَّبُّ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَنَا اَلْمَحْمُودُ وَ أَنْتَ مُحَمَّدٌ شَقَقْتُ اِسْمَكَ مِنِ اِسْمِي فَمَنْ وَصَلَكَ وَصَلْتُهُ وَ مَنْ قَطَعَكَ بَتَكْتُهُ اِنْزِلْ إِلَى عِبَادِي فَأَخْبِرْهُمْ بِكَرَامَتِي إِيَّاكَ وَ أَنِّي لَمْ أَبْعَثْ نَبِيّاً إِلاَّ جَعَلْتُ لَهُ وَزِيراً وَ أَنَّكَ رَسُولِي وَ أَنَّ عَلِيّاً وَزِيرُكَ فَهَبَطَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَكَرِهَ أَنْ يُحَدِّثَ اَلنَّاسَ بِشَيْءٍ - كَرَاهِيَةَ أَنْ يَتَّهِمُوهُ لِأَنَّهُمْ كَانُوا حَدِيثِي عَهْدٍ حَتَّى مَضَى لِذَلِكَ سِتَّةُ أَيَّامٍ فَأَنْزَلَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى - « فَلَعَلَّكَ تٰارِكٌ بَعْضَ مٰا يُوحىٰ إِلَيْكَ وَ ضٰائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ » فَاحْتَمَلَ رَسُولُ اَللَّهِ ذَلِكَ حَتَّى كَانَ يَوْمُ اَلثَّامِنِ فَأَنْزَلَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى عَلَيْهِ - « يٰا أَيُّهَا اَلرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ وَ اَللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ اَلنّٰاسِ » فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ تَهْدِيدٌ بَعْدَ وَعِيدٍ لَأَمْضِيَنَّ أَمْرَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَأَنْ يَتَّهِمُونِي وَ يُكَذِّبُونِي فَهُوَ أَهْوَنُ عَلَيَّ مِنْ أَنْ يُعَاقِبَنِي اَلْعُقُوبَةَ اَلْمُوجِعَةَ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ قَالَ وَ سَلَّمَ جَبْرَئِيلُ عَلَى عَلِيٍّ بِإِمْرَةِ اَلْمُؤْمِنِينَ فَقَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ أَسْمَعُ اَلْكَلاَمَ وَ لاَ أَحُسُّ اَلرُّؤْيَةَ فَقَالَ يَا عَلِيُّ هَذَا جَبْرَئِيلُ أَتَانِي مِنْ قِبَلِ رَبِّي بِتَصْدِيقِ مَا وَعَدَنِي ثُمَّ أَمَرَ رَسُولُ اَللَّهِ عَلَيهِ وَ آلِهِ السَّلامُ رَجُلاً فَرَجُلاً مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّى سَلَّمُوا عَلَيْهِ بِإِمْرَةِ اَلْمُؤْمِنِينَ ثُمَّ قَالَ يَا بِلاَلُ نَادِ فِي اَلنَّاسِ أَنْ لاَ يَبْقَى غَداً أَحَدٌ إِلاَّ عَلِيلٌ إِلاَّ خَرَجَ إِلَى غَدِيرِ خُمٍّ فَلَمَّا كَانَ مِنَ اَلْغَدِ خَرَجَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِجَمَاعَةِ أَصْحَابِهِ فَحَمِدَ اَللَّهَ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَرْسَلَنِي عَلَيْكُمْ بِرِسَالَةٍ وَ إِنِّي ضِقْتُ بِهَا ذَرْعاً مَخَافَةَ أَنْ تَتَّهِمُونِي وَ تُكَذِّبُونِي حَتَّى أَنْزَلَ اَللَّهُ عَلَيَّ وَعِيداً بَعْدَ وَعِيدٍ فَكَانَ تَكْذِيبُكُمْ إِيَّايَ أَيْسَرَ عَلَيَّ مِنْ عُقُوبَةِ اَللَّهِ إِيَّايَ إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَسْرَى بِي وَ أَسْمَعَنِي وَ قَالَ يَا مُحَمَّدُ أَنَا اَلْمَحْمُودُ وَ أَنْتَ مُحَمَّدٌ شَقَقْتُ اِسْمَكَ مِنِ اِسْمِي فَمَنْ وَصَلَكَ وَصَلْتُهُ وَ مَنْ قَطَعَكَ بَتَكْتُهُ اِنْزِلْ إِلَى عِبَادِي فَأَخْبِرْهُمْ بِكَرَامَتِي إِيَّاكَ وَ أَنِّي لَمْ أَبْعَثْ نَبِيّاً إِلاَّ جَعَلْتُ لَهُ وَزِيراً وَ أَنَّكَ رَسُولِي وَ أَنَّ عَلِيّاً وَزِيرُكَ ثُمَّ أَخَذَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِيَدَيْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَرَفَعَهُمَا حَتَّى نَظَرَ اَلنَّاسُ إِلَى بَيَاضِ إِبْطَيْهِمَا وَ لَمْ يُرَ قَبْلَ ذَلِكَ ثُمَّ قَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مَوْلاَيَ وَ أَنَا مَوْلَى اَلْمُؤْمِنِينَ فَمَنْ كُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِيٌّ مَوْلاَهُ اَللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاَهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ اُنْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اُخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَقَالَ اَلشُّكَّاكُ وَ « اَلْمُنٰافِقُونَ وَ اَلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ » وَ زَيْغٌ نَبْرَأُ إِلَى اَللَّهِ مِنْ مَقَالَتِهِ لَيْسَ بِحَتْمٍ وَ لاَ نَرْضَى أَنْ يَكُونَ عَلِيٌّ وَزِيرَهُ هَذِهِ مِنْهُ عَصَبِيَّةٌ فَقَالَ سَلْمَانُ وَ اَلْمِقْدَادُ وَ أَبُو ذَرٍّ وَ عَمَّارُ بْنُ يَاسِرٍ وَ اَللَّهِ مَا بَرِحْنَا اَلْعَرْصَةَ حَتَّى نَزَلَتْ هَذِهِ اَلْآيَةُ - « اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ اَلْإِسْلاٰمَ دِيناً » فَكَرَّرَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ذَلِكَ ثَلاَثاً ثُمَّ قَالَ إِنَّ كَمَالَ اَلدِّينِ وَ تَمَامَ اَلنِّعْمَةِ وَ رِضَى اَلرَّبِّ بِإِرْسَالِي إِلَيْكُمْ بِالْوَلاَيَةِ بَعْدِي لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلصَّلاَةُ وَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۳۵۵

10 - رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) فرمود چون مرا بآسمان بردند جبرئيل مرا بنهر نور رسانيد كه خدا فرموده (انعام-1) خدا ظلمات و نور را ساخته است - و گفت اى محمد ببركت خدا از آن بگذر كه خدا ديده آن را منور كرد و جلوتر باز كرد اين نهريست كه كسى از آن نگذشته نه فرشته مقربى و نه پيغمبر مرسلى تنها من روزى يك بار در آن غوطه‌ور شوم و برآيم و پرهايم را بتكانم و از آن قطره‌اى نريزد جز آنكه خدا از آن فرشته مقربى بيافريند كه بيست هزار و دويست هزار زبان دارد و با هر زبانى بلغتى سخن گويد كه زبان ديگر آن را نفهمد رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) از آن درگذشت تا بحجابها رسيد كه پانصد بودند و ميان هر دو حجابى مسافت پانصد سال بود. سپس جبرئيل گفت يا محمد پيش رو فرمود اى جبرئيل چرا تو با من همراه نيستى گفت حق ندارم از اينجا پيش روم رسول خدا آنچه را خدا ميخواست پيش رفت تا آنجا كه شنيد خداى تبارك و تعالى ميفرمود منم محمود و توئى محمد نامت را از نام خود بازگرفتم هر كه با تو پيوندد با او پيوندم و هر كه از تو ببرد سركوب كنم فرود شو نزد بندگانم و بآنها از پذيرائى خود كه از تو كردم خبر ده من پيغمبرى مبعوث نكردم جز آنكه برايش وزيرى مقرر كردم تو رسول منى و على وزير تو است رسول خدا فرمود آمد و نخواست آنچه شنيده بمردم باز گويد از ترس آنكه او را متهم كنند چون تازه از جاهليت در آمده بودند تا شش سال گذشت خداى تبارك و تعالى اين آيه را فرستاد (سوره هود - 12) شايد تو ترك كنى پاره‌اى از آنچه بتو وحى شده و سينه‌ات از آن تنگست رسول خدا آن را بر خود هموار كرد تا روز هشتم اين آيه رسيد (مائده-67) ايا رسول برسان آنچه را از پروردگارت بتو نازل شده و اگر نرسانى تبليغ رسالت نكردى خدايت از مردم نگه مى‌دارد رسول خدا فرمود تهديديست پس از وعده عذاب بايد دستور خدا را اجرا كنم و اگر مردم مرا متهم كردند و تكذيب نمودند بر من آسان‌تر است از اينكه خدا مرا عقوبت سختى كند در دنيا و آخرت، گويد جبرئيل با لفظ‍‌ امير المؤمنين بعلى سلام داد و على عرضكرد يا رسول اللّٰه كلامى ميشنوم و كسى را نبينم‌؟ فرمود اين جبرئيل است از جانب خدا آمده براى تصديق آنچه خدا بمن وعده داده. سپس رسول خدا دستور داد مردها پى در هم بر على سلام امير المؤمنينى دادند و ببلال گفت جار زند كسى جز دردمندها نماند جز اينكه بغدير خم رود و چون فردا شد رسول خدا با اصحابش بيرون رفت و حمد و ثناى الهى بجا آورد و فرمود ايا مردم به راستى خداى تبارك و تعالى مرا به رسالتى نزد شما فرستاده كه بسيار نگرانم از آنكه مرا متهم كنيد و تكذيب نمائيد تا اينكه خدا پياپى مرا توعيد و تهديد نموده و تكذيب شما بر من آسانتر از عقوبت خدا است خدا مرا بمعراج برد و فرمود اى محمد من محمودم و تو محمد نامت را از نامم باز گرفتم هر كه با تو پيوندد با او پيوندم و هر كه از تو ببرد سركوبش كنم فرود شو و به بندگانم خبر ده چه احترامى از تو كردم، من هيچ پيغمبرى مبعوث نكردم جز آنكه وزيرى برايش مقرر كردم تو رسول منى و على وزير تو است سپس دو دست على را گرفت و بالا برد تا مردم بسفيدى زير بغل هر دو نظر كردند و پيش از آن ديده نشده بود سپس فرمود اى مردم به راستى خداى تبارك و تعالى مولاى منست و من مولاى مؤمنانم هر كه را من مولا و آقايم على مولا و آقا است بار خدايا دوست دار هر كه را دوستش دارد و دشمن دار هر كه را دشمنش دارد يارى كن هر كه را ياريش كند و وانه هر كه را وانهدش شكاكان و منافقان و بيمارهاى دل و كج دلان گفتند بخدا بيزاريم از اين گفتارش اين از راه عصبيت است. سلمان و مقداد و ابو ذر و عمار بن ياسر گويند بخدا از آن عرصه بيرون نشديم تا اين آيه نازل شد (مائده-3) امروز دين شما را كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام كردم و اسلام را دين شما پسنديدم سه بار آن را تكرار كرد رسول خدا سپس فرمود به راستى كمال دين و تمام نعمت و وصى از طرف پروردگار به رسالت مخصوص من نزد شما به ولايت على بن ابى طالب است بعد از من.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۲  ص ۴۱

10.پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود:آنگاه كه مرا به آسمان بردند،جبرئيل مرا به نهر نور نزديك كرد كه خداوند فرموده است: «جَعَلَ‌ اَلظُّلُمٰاتِ‌ وَ اَلنُّورَ» .و آنگاه گفت:اى محمد!همراه با بركت خداوند از اين نهر عبور كن كه او ديده‌ات را برايت گشود و مقابل روى تو را روشن ساخت.اى محمد!اين نهرى است كه كسى هنوز از آن عبور نكرده است.نه فرشته مقرب و نه پيامبر مرسل،به‌جز من كه روزانه يك نوبت در اين نهر آب‌تنى كرده و بيرون آمده و پرهايم را مى‌تكانم و از آن قطره‌اى نخواهد چكيد مگر آنكه از آن خداوند فرشته مقربى خلق كند كه بيست هزار رخسار دارد و چهل هزار زبان و با هرزبانى به لغت خاصى سخن مى‌گويد كه زبان ديگرش آن را نمى‌فهمند.آنگاه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله از نهر عبور كرد و به حجاب‌هايى نزديك شد كه به تعداد پانصد بود و فاصله بين هردو حجاب راهى به اندازه پانصد سال بود.آنگاه جبرييل گفت:اى محمد!گام بردار.پيامبر فرمود:اى جبرييل!چرا تو همراه من نمى‌آيى‌؟گفت:من اجازه ندارم كه از اينجا جلوتر روم.
پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از آن پس تا آنجا جلو رفت كه صداى خداوند را شنيد كه مى‌فرمود:من محمود هستم و تو محمد هستى.اسم تو را از اسم خويش گرفتم.هركس به تو بپيوندد،به او خواهم پيوست و هركس از تو جدا شود،نابودش مى‌سازم.اكنون از آسمان به‌سوى بندگانم برو و آنان را از ميزبانى‌ام كه نسبت به‌تو داشتم،آگاه كن.من پيامبرى برنگزيدم؛ مگر اينكه براى او وزيرى تعيين كردم و حال تو فرستاده من هستى و على وزير تو.
آنگاه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله از آسمان بازگشت.حضرت مايل نبود كه آنچه شنيده است به همگان بازگويد كه مبادا او را متهم كنند.زيرا آنان زمان چندان طولانى نبود كه از عصر جاهلى بيرون آمده بودند.ازاين‌رو پس از شش سال خداوند اين آيه را نازل فرمود:«شايد تو پاره‌اى از آنچه به تو وحى شده است،رهاسازى و سينه‌ات از تو تنگ شده است». (هود/12).پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دشوارى آن را بر خويشتن هموار ساخت تا اينكه روز هشتم اين آيه فرو فرستاده شد:اى پيامبر آنچه از پروردگارت به تو فرود آمده،به آنان ابلاغ كن وگرنه ابلاغ رسالت نكرده‌اى.بى‌گمان خداوند تو را از شر برخى مردم نگاه مى‌دارد.(مائده/67).
در اين هنگام پيامبر اسلام فرمود:اين آيه تهديد پس از وعده عذاب الهى است و ناگزير از انجام آن مى‌باشم.اگر مردم مرا متهم ساخته و تكذيب كردند،برايم آسان‌تر است تا اينكه خداوند مرا دچار عذاب دردناك دنيا و آخرت سازد.در اين وقت بود كه جبرييل با كلمه امير المؤمنين به على عليه السّلام درود فرستاد و آنگاه على عليه السّلام گفت:اى پيامبر خدا اكنون چيزى مى‌شنوم،اما كسى را نمى‌بينم.پيامبر فرمود:اين صداى جبرييل است كه از جانب پروردگار آمده است تا چيزى را كه خداوند به من وعده‌اش را داده بود تصديق كند.از آن پس بود كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمان داد كه مردان مسلمان يكى پس از ديگرى آمده و بر على عليه السّلام به‌عنوان امير مؤمنان درود بفرستند.آنگاه پيامبر به بلال گفت:فرياد بزن كه غير از بيماران همگان به غدير خم بروند.
روز بعد كه فرا رسيد،رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله همراه با ياران خود بيرون رفت و سپاس و ستايش پروردگار كرد و بعد چنين فرمود:اى مردم!بى‌گمان خداوند مرا براى انجام رسالتى در ميان شما برانگيخته است كه نگران آن هستم كه مبادا مرا متهم كرده و تكذيب كنيد.خداوند بارها مرا وعده داده و از عذاب خود ترسانيده و اكنون تكذيب شما برايم بس آسان‌تر است تا عذاب پروردگارم.خداوند مرا به معراج برد و فرمود:اى محمد! من محمود هستم و تو محمد هستى.اسم تو را از اسم خويش گرفتم.هركس به تو بپيوندد به او خواهم پيوست و هركس از تو جدا شود،نابودش مى‌كنم.اكنون از آسمان پيش بندگانم برو و آنان را از ميزبانى‌ام كه نسبت به تو داشتم،آگاه كن.من پيامبرى برنگزيدم؛مگر اينكه براى او وزيرى تعيين كردم و حال تو فرستاده من هستى و على وزير تو.
در اين هنگام بود كه پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله دست على عليه السّلام را بلند كرد تا آنجا كه مسلمانان سفيدى زير بغل هردو را ديدند،كه هرگز پيش از آن زمان ديده نشده بود.آنگاه فرمود: اى مردم!بى‌گمان خداوند مولاى من است و من مولاى مؤمنان.هركس كه من مولاى او هستم،على مولاى اوست.خدايا دوست بدار هركه على را دوست دارد و دشمن بدار هر كس را كه على را دشمن بدارد.مدد رسان كسى را كه على را مدد مى‌رساند و رها كن كسى را كه على را رها مى‌سازد.در اين وقت آنان كه در ترديد و نفاق و بيماردلى و كج‌دلى بودند،چنين گفتند:سوگند به خداوند كه از اين سخن او بيزارى مى‌طلبيم،زيرا كلام او تعصب‌آلود است.اما سلمان فارسى و ابوذر غفارى و عمار ياسر مى‌گويند:سوگند به خداوند كه از آنجا خارج نشديم تا اين آيه نازل شد: «اَلْيَوْمَ‌ أَكْمَلْتُ‌ لَكُمْ‌ دِينَكُمْ‌ وَ أَتْمَمْتُ‌ عَلَيْكُمْ‌ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ‌ لَكُمُ‌ اَلْإِسْلاٰمَ‌ دِيناً» «امروز دين شما را به كمال رساندم و نعمت خويش را براى شما به اتمام رساندم و اسلام را آيين شما پسنديدم»(مائده/3).پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله سه نوبت اين آيه را تلاوت كرد و بعد فرمود:بى‌گمان كمال دين و تمام نعمت و خشنودى پروردگار در فرستادن من به‌سوى شما با ولايت على بن ابى طالب عليه السّلام پس از من همراه است.

divider