شناسه حدیث :  ۴۳۹۷۲۷

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۵۲  

عنوان باب :   المجلس الثالث و الأربعون

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

حَدَّثَنَا اَلشَّيْخُ اَلْفَقِيهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ مُوسَى بْنِ بَابَوَيْهِ اَلْقُمِّيُّ رَحِمَهُ اَللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي رَحِمَهُ اَللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ اَلْحَسَنِ اَلْمُؤَدِّبُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عَلِيٍّ اَلْأَصْبَهَانِيِّ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدٍ اَلثَّقَفِيِّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ اَلنَّهْدِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ عَنِ اَلْمُسَيَّبِ بْنِ نَجِيَّةَ عَنْ عَلِيٍّ : أَنَّهُ قِيلَ لَهُ حَدِّثْنَا عَنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ حَدِّثْنَا عَنْ أَبِي ذَرٍّ اَلْغِفَارِيِّ قَالَ عَلِمَ اَلْعِلْمَ ثُمَّ أَوْكَاهُ وَ رَبَطَ عَلَيْهِ رِبَاطاً شَدِيداً قَالُوا فَعَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ تَعَلَّمَ أَسْمَاءَ اَلْمُنَافِقِينَ قَالُوا فَعَنْ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ قَالَ مُؤْمِنٌ مَلِيءٌ مُشَاشُهُ إِيمَاناً نَسِيٌّ إِذَا ذَكَرَ قِيلَ فَعَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ قَرَأَ اَلْقُرْآنَ فَنَزَلَ عِنْدَهُ قَالُوا فَحَدِّثْنَا عَنْ سَلْمَانَ اَلْفَارِسِيِّ قَالَ أَدْرَكَ عِلْمَ اَلْأَوَّلِ وَ اَلْآخِرِ وَ هُوَ بَحْرٌ لاَ يُنْزَحُ وَ هُوَ مِنَّا أَهْلَ اَلْبَيْتِ قَالُوا فَحَدِّثْنَا عَنْكَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ قَالَ كُنْتُ إِذَا سَأَلْتُ أُعْطِيتُ وَ إِذَا سَكَتُّ أبديت [اُبْتُدِيتُ] .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۱  ص ۴۲۵

در حديثى از امام صادق عليه السّلام آمده است كه يوسف آنگاه كه به زندان افتاد،نوجوانى دوازده‌ساله بود و هجده سال در حبس ماند و پس از آزادى هشتاد سال از خدا عمر گرفت.وفات يوسف عليه السّلام در سن صد و ده سالگى بود.
مسيب بن نجبه مى‌گويد:به على عليه السّلام گفته شد كه احوال ياران پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را براى ما وصف كن.بگو كه ابو ذر چگونه بود و چگونه زندگى كرد؟على عليه السّلام فرمود:ابو ذر دانش فرا گرفت و اندوخت و سر آن را همچون انبانى بست.گفتند:«حذيفه»چطور؟فرمود:او رسم نفاق‌ورزان را ياد گرفت.
گفتند:عمار ياسر چطور؟فرمود:او تا استخوان گردن خويش آكنده از ايمان بود. گفتند:عبد اللّه بن مسعود چطور؟فرمود:او قرآن را نيك خواند و در محضر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بود كه قرآن فرود آمد.گفتند:سلمان فارسى چطور؟فرمود:او علم نخستين و واپسين را فراگرفت و نيز دريايى سرشار بود كه هرگز پايانى نداشت و او از خاندان ما است.گفتند:از خويشتن بگوى.فرمود:من هرگاه از چيزى جويا مى‌شدم به من عطا مى‌كردند و هرگاه ساكت مى‌ماندم،با من سخن مى‌آغازيدند.

divider