شناسه حدیث :  ۴۳۹۶۰۶

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۷۴  

عنوان باب :   المجلس الثالث و الثلاثون

معصوم :   امام حسن عسکری (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حديث قدسی

حَدَّثَنَا اَلشَّيْخُ اَلْفَقِيهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ مُوسَى بْنِ بَابَوَيْهِ اَلْقُمِّيُّ رَحِمَهُ اَللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ اَلْأَسْتَرْآبَادِيُّ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ وَ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَيَّارٍ عَنْ أَبَوَيْهِمَا عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ عَنْ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى : قَسَمْتُ فَاتِحَةَ اَلْكِتَابِ بَيْنِي وَ بَيْنَ عَبْدِي فَنِصْفُهَا لِي وَ نِصْفُهَا لِعَبْدِي وَ لِعَبْدِي مَا سَأَلَ إِذَا قَالَ اَلْعَبْدُ « بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ » قَالَ اَللَّهُ جَلَّ جَلاَلُهُ بَدَأَ عَبْدِي بِاسْمِي وَ حَقٌّ عَلَيَّ أَنْ أُتَمِّمَ لَهُ أُمُورَهُ وَ أُبَارِكَ لَهُ فِي أَحْوَالِهِ فَإِذَا قَالَ « اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ اَلْعٰالَمِينَ » قَالَ اَللَّهُ جَلَّ جَلاَلُهُ حَمِدَنِي عَبْدِي وَ عَلِمَ أَنَّ اَلنِّعَمَ اَلَّتِي لَهُ مِنْ عِنْدِي وَ أَنَّ اَلْبَلاَيَا اَلَّتِي إِنْ دُفِعَتْ عَنْهُ فَبِتَطَوُّلِي أُشْهِدُكُمْ أَنِّي أُضِيفُ لَهُ إِلَى نِعَمِ اَلدُّنْيَا نِعَمَ اَلْآخِرَةِ وَ أَرْفَعُ عَنْهُ بَلاَيَا اَلْآخِرَةِ كَمَا دَفَعْتُ عَنْهُ بَلاَيَا اَلدُّنْيَا فَإِذَا قَالَ « اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ » قَالَ اَللَّهُ جَلَّ جَلاَلُهُ شَهِدَ لِي بِأَنِّي اَلرَّحْمَنُ اَلرَّحِيمُ أُشْهِدُكُمْ لَأُوَفِّرَنَّ مِنْ رَحْمَتِي حَظَّهُ وَ لَأُجْزِلَنَّ مِنْ عَطَائِي نَصِيبَهُ فَإِذَا قَالَ « مٰالِكِ يَوْمِ اَلدِّينِ » قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أُشْهِدُكُمْ كَمَا اِعْتَرَفَ أَنِّي أَنَا مَالِكُ يَوْمِ اَلدِّينِ لَأُسَهِّلَنَّ يَوْمَ اَلْحِسَابِ حِسَابَهُ وَ لَأَتَقَبَّلَنَّ حَسَنَاتِهِ وَ لَأَتَجَاوَزَنَّ عَنْ سَيِّئَاتِهِ فَإِذَا قَالَ « إِيّٰاكَ نَعْبُدُ » قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ صَدَقَ عَبْدِي إِيَّايَ يَعْبُدُ أُشْهِدُكُمْ لَأُثِيبَنَّهُ عَلَى عِبَادَتِهِ ثَوَاباً يَغْبِطُهُ كُلُّ مَنْ خَالَفَهُ فِي عِبَادَتِهِ لِي فَإِذَا قَالَ « وَ إِيّٰاكَ نَسْتَعِينُ » قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِيَ اِسْتَعَانَ وَ اِلْتَجَأَ أُشْهِدُكُمْ لَأُعِينَنَّهُ عَلَى أَمْرِهِ وَ لَأُغِيثَنَّهُ فِي شَدَائِدِهِ وَ لَآخُذَنَّ بِيَدِهِ يَوْمَ نَوَائِبِهِ فَإِذَا قَالَ « اِهْدِنَا اَلصِّرٰاطَ اَلْمُسْتَقِيمَ » إِلَى آخِرِ اَلسُّورَةِ قَالَ اَللَّهُ جَلَّ جَلاَلُهُ هَذَا لِعَبْدِي وَ لِعَبْدِي مَا سَأَلَ قَدِ اِسْتَجَبْتُ لِعَبْدِي وَ أَعْطَيْتُهُ مَا أَمَّلَ وَ آمَنْتُهُ مِمَّا مِنْهُ وَجِلَ.
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۱۷۴

روز جمعه نيمه محرم 3681 - رسول خدا فرمود خداى تبارك و تعالى فرمايد فاتحة الكتاب را ميان خودم و بندگانم دو نيمه كردم نيمه‌اى از من است و نيمه‌اى از بنده من و از آن بندۀ منست آنچه خواهش كند گاهى كك بنده گويد « بِسْمِ‌ اَللّٰهِ‌ اَلرَّحْمٰنِ‌ اَلرَّحِيمِ‌ » خداى جل جلاله فرمايد بنده‌ام بنامم آغاز كرد و بر من لازمست امورش را تمام كنم و احوالش را مبارك سازم چون گويد« اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ‌ رَبِّ‌ اَلْعٰالَمِينَ‌ » فرمايد بنده‌ام ستايشم كرد و دانست هر نعمتى دارد از منست و هر بلا از او بگردد بفضل من است شما گواه باشيد نعمت آخرت را بنعمت دنيايش افزودم و بلاهاى آخرت را از او گردانيدم چنانچه بلاى دنيا را، چون گويد« اَلرَّحْمٰنِ‌ اَلرَّحِيمِ‌ » فرمايد گواهى داد من رحمان و رحيمم شما گواه باشيد كه من بهره وافر رحمتم و عطاى شايانم باو دهم چون گويد« مٰالِكِ‌ يَوْمِ‌ اَلدِّينِ‌ » فرمايد گواه باشيد كه چون اعتراف كرد من مالك روز جزايم حسابش را آسان كنم و حسناتش را بپذيرم و از بد كرداريش درگذرم، چون گويد« إِيّٰاكَ‌ نَعْبُدُ » فرمايد بنده‌ام راست گفت تنها مرا پرستد گواه باشيد كه باو ثواب عبادتش را بدهم ثوابى كه هر كه مخالف عبادت او رفته بر او رشك برد، چون گويد« وَ إِيّٰاكَ‌ نَسْتَعِينُ‌ » فرمايد از من كمك خواست و بمن پناه برد گواه باشيد كه او را در كارش كمك كنم و در سختيها بفريادش رسم و روز گرفتارى دستش را بگيرم، چون گويد« اِهْدِنَا اَلصِّرٰاطَ‍‌ اَلْمُسْتَقِيمَ‌ » تا آخر سوره فرمايد اين از بنده منست و بنده من هر چه خواهد از آن او است و براى بنده‌ام اجابت كردم و آنچه آرزو داشت باو دادم و از آنچه ترسيد او را آسوده ساختم.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۱  ص ۲۹۵

1.پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود:خداوند فرمود سوره حمد را ميان خود و بندگانم تقسيم كردم.نيمى از من است و نيمى از بنده من.بنده مى‌تواند از من بخواهد.آنگاه كه او مى‌گويد«بسم الله الرحمن الرحيم »،خدا مى‌فرمايد:بنده‌ام با اسم من شروع كرد و بر من واجب است كه كارش را به كمال رسانده و به او بركت بخشم.آنگاه كه مى‌گويد: اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ‌ رَبِّ‌ اَلْعٰالَمِينَ‌ . خدا مى‌فرمايد:بنده‌ام را سپاس و ستايش گفت و باور كرد كه هرنعمتى از من است و به لطف من هرگرفتارى از او رانده مى‌شود.شما اى فرشتگان شاهد باشيد،نعمت آخرت را بر نعمت دنياى او افزون ساخته و گرفتاريهاى آخرت را از او دور كرده‌ام؛همان‌گونه كه گرفتاريهاى دنيا را.آنگاه كه او مى‌گويد: اَلرَّحْمٰنِ‌ اَلرَّحِيمِ‌ ، خدا مى‌فرمايد:بنده‌ام شهادت داد كه من رحمان و رحيم هستم و شما شاهد باشيد كه من از رحمت و عنايت خود،او را بهره سيار خواهم بخشيد.آنگاه كه مى‌گويد: مٰالِكِ‌ يَوْمِ‌ اَلدِّينِ‌ خداوند مى‌فرمايد:شاهد باشيد كه حساب روز قيامت را بر او آسان خواهم كرد.زيرا به مالكيت من بر آن‌روز اعتراف كرد. حسنات او را خواهم پذيرفت و از زشتى‌هاى او درخواهم گذشت.آنگاه كه مى‌گويد: إِيّٰاكَ‌ نَعْبُدُ خداوند مى‌فرمايد:بنده‌ام راست گفت،او فقط‍‌ مرا پرستش مى‌كند. شاهد باشيد كه پاداش عبادت او را خواهم داد؛پاداشى كه هركس مشرك شده،به حال او حسد ورزد.آنگاه كه مى‌گويد: وَ إِيّٰاكَ‌ نَسْتَعِينُ‌ ؛ خداوند مى‌فرمايد:بنده‌ام از من كمك طلبيد و به من پناهنده شد.شاهد باشيد كه او را در كارش يارى خواهم رساند و در دشواريها فريادرس او خواهم بود و هنگام بلا دستگير او خواهم شد. آنگاه كه مى‌گويد اِهْدِنَا اَلصِّرٰاطَ‍‌ اَلْمُسْتَقِيمَ‌ و تا پايان سوره حمد را تلاوت مى‌كند: خداوند مى‌فرمايد:اين از بنده من است و او هرخواسته‌اى داشته باشد،بدان دست مى‌يابد و براى آنچه آرزو داشت،پذيرفتم و از آنچه بيمناك بود،آسوده‌اش ساختم.

divider