شناسه حدیث :  ۴۳۹۵۹۶

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۶۵  

عنوان باب :   المجلس الحادي و الثلاثون

معصوم :   امام سجاد (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ إِسْحَاقَ رَحِمَهُ اَللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اَلْعَزِيزِ بْنُ يَحْيَى اَلْبَصْرِيُّ قَالَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ زَكَرِيَّا قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ قَالَ حَدَّثَنِي حَاجِبُ عُبَيْدِ اَللَّهِ بْنِ زِيَادٍ : أَنَّهُ لَمَّا جِيءَ بِرَأْسِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَمَرَ فَوُضِعَ بَيْنَ يَدَيْهِ فِي طَسْتٍ مِنْ ذَهَبٍ وَ جَعَلَ يَضْرِبُ بِقَضِيبٍ فِي يَدِهِ عَلَى ثَنَايَاهُ وَ يَقُولُ لَقَدْ أَسْرَعَ اَلشَّيْبُ إِلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ اَلْقَوْمِ مَهْ فَإِنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اَللَّهِ يَلْثِمُ حَيْثُ تَضَعُ قَضِيبَكَ فَقَالَ يَوْمٌ بِيَوْمِ بَدْرٍ ثُمَّ أَمَرَ بِعَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَغُلَّ وَ حُمِلَ مَعَ اَلنِّسْوَةِ وَ اَلسَّبَايَا إِلَى اَلسِّجْنِ وَ كُنْتُ مَعَهُمْ فَمَا مَرَرْنَا بِزُقَاقٍ إِلاَّ وَجَدْنَاهُ مَلاَءً رِجَالاً وَ نِسَاءً يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَ يَبْكُونَ فَحُبِسُوا فِي سِجْنٍ وَ طُبِّقَ عَلَيْهِمْ ثُمَّ إِنَّ اِبْنَ زِيَادٍ لَعَنَهُ اَللَّهُ دَعَا بِعَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ اَلنِّسْوَةِ وَ أَحْضَرَ رَأْسَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ كَانَتْ زَيْنَبُ اِبْنَةُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِيهِمْ فَقَالَ اِبْنُ زِيَادٍ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلَّذِي فَضَحَكُمْ وَ قَتَلَكُمْ وَ أَكْذَبَ أَحَادِيثَكُمْ فَقَالَتْ زَيْنَبُ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلَّذِي أَكْرَمَنَا بِمُحَمَّدٍ وَ طَهَّرَنَا تَطْهِيراً إِنَّمَا يَفْضَحُ اَللَّهُ اَلْفَاسِقَ وَ يُكَذِّبُ اَلْفَاجِرَ قَالَ كَيْفَ رَأَيْتِ صُنْعَ اَللَّهِ بِكُمْ أَهْلَ اَلْبَيْتِ قَالَتْ كَتَبَ إِلَيْهِمُ اَلْقَتْلَ فَبَرَزُوا إِلَى مَضَاجِعِهِمْ وَ سَيَجْمَعُ اَللَّهُ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُمْ فَتَتَحَاكَمُونَ عِنْدَهُ فَغَضِبَ اِبْنُ زِيَادٍ لَعَنَهُ اَللَّهُ عَلَيْهَا وَ هَمَّ بِهَا فَسَكَّنَ مِنْهُ عَمْرُو بْنُ حُرَيْثٍ فَقَالَتْ زَيْنَبُ يَا اِبْنَ زِيَادٍ حَسْبُكَ مَا اِرْتَكَبْتَ مِنَّا فَلَقَدْ قَتَلْتَ رِجَالَنَا وَ قَطَعْتَ أَصْلَنَا وَ أَبَحْتَ حَرِيمَنَا وَ سَبَيْتَ نِسَاءَنَا وَ ذَرَارِيَّنَا فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ لِلاِشْتِفَاءِ فَقَدِ اِشْتَفَيْتَ فَأَمَرَ اِبْنُ زِيَادٍ بِرَدِّهِمْ إِلَى اَلسِّجْنِ وَ بَعَثَ اَلْبَشَائِرَ إِلَى اَلنَّوَاحِي بِقَتْلِ اَلْحُسَيْنِ ثُمَّ أَمَرَ بِالسَّبَايَا وَ رَأْسِ اَلْحُسَيْنِ فَحُمِلُوا إِلَى اَلشَّامِ فَلَقَدْ حَدَّثَنِي جَمَاعَةٌ كَانُوا خَرَجُوا فِي تِلْكَ اَلصُّحْبَةِ أَنَّهُمْ كَانُوا يَسْمَعُونَ بِاللَّيَالِي نَوْحَ اَلْجِنِّ عَلَى اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلَى اَلصَّبَاحِ وَ قَالُوا فَلَمَّا دَخَلْنَا دِمَشْقَ أُدْخِلَ بِالنِّسَاءِ وَ اَلسَّبَايَا بِالنَّهَارِ مُكَشَّفَاتِ اَلْوُجُوهِ فَقَالَ أَهْلُ اَلشَّامِ اَلْجُفَاةُ مَا رَأَيْنَا سَبَايَا أَحْسَنَ مِنْ هَؤُلاَءِ فَمَنْ أَنْتُمْ فَقَالَتْ سُكَيْنَةُ اِبْنَةُ اَلْحُسَيْنِ نَحْنُ سَبَايَا آلِ مُحَمَّدٍ فَأُقِيمُوا عَلَى دَرَجِ اَلْمَسْجِدِ حَيْثُ يُقَامُ اَلسَّبَايَا وَ فِيهِمْ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ وَ هُوَ يَوْمَئِذٍ فَتًى شَابٌّ فَأَتَاهُمْ شَيْخٌ مِنْ أَشْيَاخِ أَهْلِ اَلشَّامِ فَقَالَ لَهُمُ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلَّذِي قَتَلَكُمْ وَ أَهْلَكَكُمْ وَ قَطَعَ قَرْنَ اَلْفِتْنَةِ فَلَمْ يَأْلُوا عَنْ شَتْمِهِمْ فَلَمَّا اِنْقَضَى كَلاَمُهُ قَالَ لَهُ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ أَ مَا قَرَأْتَ كِتَابَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ قَالَ نَعَمْ قَالَ أَ مَا قَرَأْتَ هَذِهِ اَلْآيَةَ - « قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ اَلْمَوَدَّةَ فِي اَلْقُرْبىٰ » قَالَ بَلَى قَالَ فَنَحْنُ أُولَئِكَ ثُمَّ قَالَ أَ مَا قَرَأْتَ - « وَ آتِ ذَا اَلْقُرْبىٰ حَقَّهُ » قَالَ بَلَى قَالَ فَنَحْنُ هُمْ قَالَ فَهَلْ قَرَأْتَ هَذِهِ اَلْآيَةَ - « إِنَّمٰا يُرِيدُ اَللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ اَلرِّجْسَ أَهْلَ اَلْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً » قَالَ بَلَى قَالَ فَنَحْنُ هُمْ فَرَفَعَ اَلشَّامِيُّ يَدَهُ إِلَى اَلسَّمَاءِ ثُمَّ قَالَ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَتُوبُ إِلَيْكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَبْرَأُ إِلَيْكَ مِنْ عَدُوِّ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مِنْ قَتَلَةِ أَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ لَقَدْ قَرَأْتُ اَلْقُرْآنَ فَمَا شَعَرْتُ بِهَذَا قَبْلَ اَلْيَوْمِ ثُمَّ أُدْخِلَ نِسَاءُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَلَى يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ فَصِحْنَ نِسَاءُ آلِ يَزِيدَ وَ بَنَاتُ مُعَاوِيَةَ وَ أَهْلُهُ وَ وَلْوَلْنَ وَ أَقَمْنَ اَلْمَأْتَمَ وَ وُضِعَ رَأْسُ اَلْحُسَيْنِ بَيْنَ يَدَيْهِ - فَقَالَتْ سُكَيْنَةُ وَ اَللَّهِ مَا رَأَيْتُ أَقْسَى قَلْباً مِنْ يَزِيدَ وَ لاَ رَأَيْتُ كَافِراً وَ لاَ مُشْرِكاً شَرّاً مِنْهُ وَ لاَ أَجْفَى مِنْهُ وَ أَقْبَلَ يَقُولُ وَ يَنْظُرُ إِلَى اَلرَّأْسِ - لَيْتَ أَشْيَاخِي بِبَدْرٍ شَهِدُواجَزَعَ اَلْخَزْرَجِ مِنْ وَقْعِ اَلْأَسَلِ ثُمَّ أَمَرَ بِرَأْسِ اَلْحُسَيْنِ فَنُصِبَ عَلَى بَابِ مَسْجِدِ دِمَشْقَ فَرُوِيَ عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهَا قَالَتْ لَمَّا أُجْلِسْنَا بَيْنَ يَدَيْ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ رَقَّ لَنَا أَوَّلَ شَيْءٍ وَ أَلْطَفَنَا ثُمَّ إِنَّ رَجُلاً مِنْ أَهْلِ اَلشَّامِ أَحْمَرَ قَامَ إِلَيْهِ فَقَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ هَبْ لِي هَذِهِ اَلْجَارِيَةَ تُعِينُنِي وَ كُنْتُ جَارِيَةً وَضِيئَةً فَأُرْعِبْتُ وَ فَرِقْتُ [فَزِعْتُ] وَ ظَنَنْتُ أَنَّهُ يَفْعَلُ ذَلِكَ فَأَخَذْتُ بِثِيَابِ أُخْتِي وَ هِيَ أَكْبَرُ مِنِّي وَ أَعْقَلُ فَقَالَتْ كَذَبْتَ وَ اَللَّهِ وَ لُعِنْتَ مَا ذَاكَ لَكَ وَ لاَ لَهُ فَغَضِبَ يَزِيدُ فَقَالَ بَلْ كَذَبْتِ وَ اَللَّهِ لَوْ شِئْتُ لَفَعَلْتُهُ قَالَتْ لاَ وَ اَللَّهِ مَا جَعَلَ اَللَّهُ ذَلِكَ لَكَ إِلاَّ أَنْ تَخْرُجَ مِنْ مِلَّتِنَا وَ تَدِينَ بِغَيْرِ دِينِنَا فَغَضِبَ يَزِيدُ ثُمَّ قَالَ إِيَّايَ تَسْتَقْبِلِينَ بِهَذَا إِنَّمَا خَرَجَ مِنَ اَلدِّينِ أَبُوكِ وَ أَخُوكِ فَقَالَتْ بِدِينِ اَللَّهِ وَ دِينِ أَبِي وَ أَخِي وَ جَدِّي اِهْتَدَيْتَ أَنْتَ وَ جَدُّكَ وَ أَبُوكَ قَالَ كَذَبْتِ يَا عَدُوَّةَ اَللَّهِ قَالَتْ أَمِيرٌ يَشْتِمُ ظَالِماً وَ يَقْهَرُ بِسُلْطَانِهِ قَالَتْ فَكَأَنَّهُ لَعَنَهُ اَللَّهُ اِسْتَحْيَا فَسَكَتَ فَأَعَادَ اَلشَّامِيُّ لَعَنَهُ اَللَّهُ فَقَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ هَبْ لِي هَذِهِ اَلْجَارِيَةَ فَقَالَ لَهُ اُعْزُبْ وَهَبَ اَللَّهُ لَكَ حَتْفاً قَاضِياً .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۱۶۷

3 - حاجب عبيد اللّٰه زياد گفته چون سر حسين (عليه السّلام) را براى ابن زياد آوردند دستور داد آن را در طشتى طلا برابرش نهادند و با چوب دستى بدندانهايش ميكوفت و ميگفت زود پير شدى اى ابا عبد اللّٰه مردى از حاضران گفت من رسول خدا را ديدم كه جاى چوب دستى تو را ميبوسيد جواب گفت امروز عوض روز بدر است سپس دستور داد على را بزنجير كشيدند و با زنها و اسيران بزندان بردند و من همراهشان بودم بهر كوچه رسيديم از زن و مرد پر بود و همه سيلى به رخ ميزدند و ميگريستند، آن‌ها را بزندان افكندند و در به روى آنها بستند. سپس ابن زياد (لع) على بن الحسين و زنان را با سر حسين احضار كرد و زينب دختر على با آنها بود ابن زياد گفت حمد خدا را كه شما را رسوا كرد و احاديث شما را دروغ در آورد زينب فرمود حمد خدا را كه ما را بمحمد گرامى داشت و بخوبى پاكيزه كرد همانا فاسق رسوا شود و فاجر دروغ گويد، گفت خدا با شما خاندان چه كرد؟ گفت سرنوشت آنها شهادت بود و بآرامگاه خود برآمدند و محققا خدا تو را با آنها جمع كند و نزد او محاكمه شويد، ابن زياد خشم كرد و قصد كشتن زينب نمود و عمرو بن حريث او را آرام ساخت، زينب فرمود آنچه از ما كشتى تو را بس است مردان ما را كشتى و ريشه ما را كندى و حريم ما را مباح شمردى و زنان ما را اسير كردى با كودكان ما اگر مقصودت شفا دادن دل بود تو را كافى است ابن زياد دستور داد آنها را بزندان باز بردند و مژده كشتن حسين را باطراف نوشت و دستور داد اسيران را با سر حسين بشام برند جمعى كه با آن سر رفته بودند باز گفتند كه شبها نوحه جن را تا صبح بر حسين ميشنيدند گفته‌اند چون بشام رسيديم روز روشن زنان و اسيران را روى باز وارد كردند و اهل شام ميگفتند ما اسيرانى بدين زيبائى نديديم شما كيانيد؟ سكينه دختر حسين فرمود ما اسيران خاندان محمديم آنها را بر پلكان مسجد كه توقفگاه اسيران بود بازداشتند و على بن الحسين كه جوانكى بود با آنها بود شيخى از شاميان آمد و گفت حمد خدا را كه مردان شما را كشت و آشوب را خاموش كرد و هر چه توانست به آنها بد گفت چون سخن خود تمام كرد على بن الحسين (عليه السّلام) باو فرمود تو قرآن نخواندى‌؟ گفت چرا گفت اين آيه خواندى (شورى 23) بگو از شما مزدى نخواهم جز دوستى خويشان - گفت آرى فرمود ما آنهائيم، فرمود اين آيه خواندى كه بذى القربى حقش را بده‌؟ گفت آرى فرمود ما آنهائيم فرمود اين آيه خواندى (احزاب) همانا خدا خواسته پليدى را از شما خاندان ببرد و شما را بى‌نهايت پاكيزه كند؟ گفت آرى فرمود ما آنهائيم آن شامى دست به آسمان برداشت و گفت خدايا من بدرگاهت توبه كردم تا سه بار خدايا من بتو بيزارم از دشمن آل محمد و از قاتلان اهل بيت، من قرآن را خواندم و تا كنون متوجه اين آيات نشدم سپس زنان حسين را نزد يزيد بن معاويه بردند و زنان آل يزيد و دختران معاويه و خاندانش شيون و وا ويلا كردند و ماتم برپا نمودند و سر حسين را برابر يزيد گذاشتند سكينه گفت سختدل‌تر و كافرتر و مشرك‌تر از يزيد نديدم و جفاكارتر، بآن سر نگاه كرد و مى‌گفت: كاش اشياخ بدر مى‌ديدند#ناله خزرج از دم شمشير سپس دستور داد سر حسين را بر در مسجد دمشق آويختند از فاطمه بنت الحسين نقل شده كه چون ما را در برابر يزيد نشانيدند اول بار بر ما رقت كرد و با ما ملاطفت نمود يك شامى سرخگون برخاست و گفت يا امير المؤمنين اين دخترك را بمن ببخش مقصودش من بودم كه دختركى خوشرخسار بودم من ترسيدم و بهراس افتادم و گمان كردم اين كار ميكند دامن خواهر بزرگتر و فهميده‌تر خود را گرفتم او بشامى گفت دروغ گفتى و ملعون شدى اين حق را نه تو دارى و نه او، يزيد خشم كرد و گفت تو دروغ گفتى بخدا اگر بخواهم ميكنم فرمود نه بخدا خدايت اين حق را نداده مگر آنكه از ملت و دين ما بيرون روى يزيد خشم كرد و گفت با من چنين گوئى همانا پدر و برادرت از دين بيرون شدند در جوابش گفت به دين خدا و دين پدر و برادر و جد من تو و جد و پدرت هدايت شديد گفت اى دشمن خدا دروغ گفتى فرمود امير را ببين كه ستمكارانه دشنام مى‌دهد و بسلطنت خود طرف را مقهور ميكند گفت گويا شرم كرد و خاموش شد و شامى در خواست خود را باز گفت كه اين دخترك را بمن ببخش يزيد گفت گم شو خدا يك مرگ قطعى بتو بخشد.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۱  ص ۲۷۹

3.دربان عبيد اللّه بن زياد مى‌گويد:آنگاه كه سر حسين عليه السّلام را نزد ابن زياد آوردند،او فرمان داد كه آن را در طشت زرين روبروى او بگذارند و بعد با چوب دستى به دندان‌هاى مبارك آن حضرت مى‌زد و مى‌گفت چه زود پير شدى،اى ابا عبد اللّه.شخصى كه آنجا بود مى‌گفت:من پيامبر خدا را مشاهده كردم كه جاى ضربه‌هاى تو را بوسه مى‌زد.عبيد اللّه بن زياد گفت:امروز عوض روز«بدر»است.آنگاه فرمان داد كه على بن حسين عليه السّلام را به غل و زنجير كشند و همراه زنان و كودكان به زندان ببرند.من همراه آنان بودم.از هركوى و برزن كه عبور مى‌كرديم.زن و مرد بسيارى بودند،درحالى‌كه به صورت خود سيلى مى‌زدند و اشك مى‌ريختند.سپس آنان را وارد زندان كردند و در را بروى آنان بستند.
عبيد اللّه بن زياد على بن حسين عليه السّلام و زنان را همراه سر حسين عليه السّلام خواست. زينب عليها السّلام دختر على عليه السّلام نيز در ميان آنان بود.عبيد اللّه گفت:خداوند را سپاس كه شما را به رسوايى كشيد و سخنانتان را بيهوده ساخت.زينب عليها السّلام فرمود:خدا را سپاس كه ما را به وجود محمد صلّى اللّه عليه و آله ارج نهاد و به نيكى پاكيزه ساخت.بى‌گمان اين بدكار است كه رسوا مى‌شود و اين بى‌پرواست كه بيهوده دروغ مى‌گويد.عبيد اللّه گفت:خدا با شما خاندان چه كرد؟زينب فرمود:شهادت سرنوشت آنان بود و آنان به سراى ابدى خود بازگشتند و بى‌گمان تو را با آنان براى داورى گرد خواهد آورد.ابن زياد خشمگين شد؛به‌گونه‌اى كه قصد كشتن زينب كرد.اما عمرو بن حريث او را برجاى خود نشاند.زينب فرمود:آنچه از ما گرفتى،همان براى تو كافى است.مردان ما را كشتى و ريشه ما را از جاى درآوردى و حريم ما را بر خود مباح كردى و زنان و كودكان ما را به اسارت كشاندى.اگر مراد تو اين بود كه شفاى دل باشى،تو را بس است.
آنگاه عبيد اللّه بن زياد فرمان داد تا آنان را به زندان بازگردانند.بعد خبر قتل حسين عليه السّلام را در همه‌جا پراكنده و پس از مدتى حكم كرد كه اسيران را همراه با سر حسين به شام ببرند.گروهى كه سر حسين عليه السّلام را حمل مى‌كردند،گفته‌اند كه شب‌ها تا بامداد نوحه جنيان به گوش مى‌رسيد و آنگاه كه به شام وارد شديم،زنان و كودكان و اسيران را آشكارا در كوى‌وبرزن مى‌چرخاندند.مردم شام مى‌گفتند ما هرگز اسيرانى با اين جمال و زيبايى نديده‌ايم.شما چه كسانى هستيد؟سكينه دختر حسين عليه السّلام فرمود:ما اسراى خاندان پيامبريم.آنان را كنار پلكان مسجد كه محل توقف اسيران بود،نگاه داشتند.على بن حسين عليه السّلام كه در آن ايام جوانى كم سن‌وسال بود،همراه اسيران بود.مردى از اهالى شام جلو آمد و گفت:خدا را سپاس كه مردانتان را كشتند و فتنه را خواباندند.و آنگاه هر چه خواست اهانت كرد.على بن حسين عليه السّلام فرمود:مگر تو قرآن نخوانده‌اى‌؟گفت:چرا. فرمود:آيا اين آيه شريفه را خوانده‌اى كه خداوند فرمود: قُلْ‌ لاٰ أَسْئَلُكُمْ‌ عَلَيْهِ‌ أَجْراً إِلاَّ اَلْمَوَدَّةَ‌ فِي اَلْقُرْبىٰ‌ «بگو از شما براى پيامبرى اجرتى نمى‌طلبم مگر دوست داشتن خاندانم»(شورى/23).گفت:آرى.امام سجاد فرمود:ما همان خاندان پيامبريم.و بعد فرمود:آيا اين آيه را خوانده‌اى كه خدا فرمود:«به خويشاوندان حق‌شان را ادا كن‌؟»گفت: آرى.فرمود:ما همان خويشاوندان پيامبريم.و بعد فرمود:آيا اين آيه را خوانده‌اى كه خداوند فرمود: إِنَّمٰا يُرِيدُ اَللّٰهُ‌ لِيُذْهِبَ‌ عَنْكُمُ‌ اَلرِّجْسَ‌ أَهْلَ‌ اَلْبَيْتِ‌ وَ يُطَهِّرَكُمْ‌ تَطْهِيراً «همانا خداوند اراده كرده است كه پليدى را از شما اهل بيت بزدايد و شما را پاكيزه گرداند؟»(احزاب)گفت:آرى.فرمود:ما همان كسان هستيم.مرد شامى دست سوى آسمان بالا برد و گفت:خدايا به درگاهت توبه مى‌كنم.تا سه نوبت دعاى خود را تكرار كرد. و بعد گفت:خدايا من از دشمن خاندان محمد صلّى اللّه عليه و آله و كشندگان آنان بيزارى مى‌جويم.تا حال قرآن خوانده بودم اما معناى اين آيات را نمى‌دانستم.
زنان اهل بيت حسين عليه السّلام را كه پيش يزيد بن معاويه بردند.زنان خاندان يزيد و دختران معاويه شيون‌كنان فرياد زدند.آنگاه سر حسين عليه السّلام را مقابل يزيد گذاشتند. سكينه مى‌گويد:سنگدل‌تر و كافركيش‌تر و مشرك‌تر و جفاپيشه‌تر از يزيد بن معاويه نديده‌ام.او نگاهى بر سر مبارك حضرت افكند و گفت:كاشكى بزرگان نبرد بدر سر تو را مى‌ديدند.قوم خزرج از دم تيغتان نالان بود.آنگاه فرمان داد كه سر حسين عليه السّلام بر درگاه مسجد بزرگ دمشق آويزند.از فاطمه دختر حسين عليه السّلام روايت شده است:آنگاه كه ما را مقابل يزيد نشاندند،نخست نگاهى رقت‌بار داشت و به نرمى برخورد كرد.وقتى يك مرد شامى كه صورتش به سرخى مى‌زد،بلند شد و گفت:اى امير مومنان!اين دخترك را به من عطا كن.هراس به دلم افتاد و پنداشتم كه يزيد مى‌پذيرد.دامن خواهر بزرگترم را گرفتم.خواهرم رو به مرد شامى گفت:دروغ گفتى و از رحمت الهى طرد شدى.نه تو اين حق دارى و نه يزيد.آنگاه يزيد خشمگين گشت و گفت:تو ياوه گفتى:به خدا سوگند اگر اراده كنم،چنين خواهم كرد.خواهرم گفت:نه به خدا سوگند.خداوند اين حق را به تو نداده است،مگر اينكه از آيين او خارج شوى.يزيد گفت:با من چنين سخن مى‌گويى‌؟بى گمان پدر و مادرت از دين خدا خارج شدند.خواهرم پاسخ داد:شما خاندان به سبب آيين خدا و پدر و برادر و نياى من هدايت شديد.يزيد گفت:اى دشمن خدا!بيهوده مى‌گويى. خواهرم گفت امير را بنگريد كه ستمگرانه ناسزا بر زبان مى‌راند و به قدرت خود مخاطب را مى‌خواهد شكست دهد.يزيد گويا شرم كرد و هيچ نگفت.شخص شامى باز درخواست خود را به زبان آورد:اين دخترك را به من عطا فرما.يزيد خشمگينانه گفت:دور شو.خدا تو را بى‌درنگ بكشد.

divider