شناسه حدیث :  ۴۳۹۵۵۲

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۲۶  

عنوان باب :   المجلس السابع و العشرون

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

حَدَّثَنَا اَلشَّيْخُ اَلْفَقِيهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ مُوسَى بْنِ بَابَوَيْهِ اَلْقُمِّيُّ رَحِمَهُ اَللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا اَلْحُسَيْنُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ إِدْرِيسَ رَحِمَهُ اَللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ أَبِي اَلْخَطَّابِ عَنْ نَصْرِ بْنِ مُزَاحِمٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ عَنْ أَرْطَاةَ بْنِ حَبِيبٍ عَنْ فُضَيْلٍ اَلرَّسَّانِ عَنْ جَبَلَةَ اَلْمَكِّيَّةِ قَالَتْ سَمِعْتُ اَلْمِيثَمَ اَلتَّمَّارَ قُدِّسَ سِرُّهُ يَقُولُ: وَ اَللَّهِ لَتَقْتُلَنَّ هَذِهِ اَلْأُمَّةُ اِبْنَ نَبِيِّهَا فِي وَ لَيَتَّخِذَنَّ أَعْدَاءُ اَللَّهِ ذَلِكَ اَلْيَوْمَ يَوْمَ بَرَكَةٍ وَ إِنَّ ذَلِكَ لَكَائِنٌ قَدْ سَبَقَ فِي عِلْمِ اَللَّهِ تَعَالَى ذِكْرُهُ أَعْلَمُ ذَلِكَ بِعَهْدٍ عَهِدَهُ إِلَيَّ مَوْلاَيَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ وَ لَقَدْ أَخْبَرَنِي أَنَّهُ يَبْكِي عَلَيْهِ كُلُّ شَيْءٍ حَتَّى اَلْوُحُوشُ فِي اَلْفَلَوَاتِ وَ اَلْحِيتَانُ فِي اَلْبِحَارِ وَ اَلطَّيْرُ فِي جَوِّ اَلسَّمَاءِ وَ تَبْكِي عَلَيْهِ اَلشَّمْسُ وَ اَلْقَمَرُ وَ اَلنُّجُومُ وَ اَلسَّمَاءُ وَ اَلْأَرْضُ وَ مُؤْمِنُو اَلْإِنْسِ وَ اَلْجِنِّ وَ جَمِيعُ مَلاَئِكَةِ اَلسَّمَاوَاتِ وَ رِضْوَانُ وَ مَالِكٌ وَ حَمَلَةُ اَلْعَرْشِ وَ تُمْطِرُ اَلسَّمَاءُ دَماً وَ رَمَاداً ثُمَّ قَالَ وَجَبَتْ لَعْنَةُ اَللَّهِ عَلَى قَتَلَةِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَمَا وَجَبَتْ عَلَى اَلْمُشْرِكِينَ - « اَلَّذِينَ يَجْعَلُونَ مَعَ اَللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ » وَ كَمَا وَجَبَتْ عَلَى اَلْيَهُودِ وَ اَلنَّصَارَى وَ اَلْمَجُوسِ قَالَتْ جَبَلَةُ فَقُلْتُ لَهُ يَا مِيثَمُ وَ كَيْفَ يَتَّخِذُ اَلنَّاسُ ذَلِكَ اَلْيَوْمَ اَلَّذِي يُقْتَلُ فِيهِ اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَوْمَ بَرَكَةٍ فَبَكَى مِيثَمٌ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ سَيَزْعُمُونَ بِحَدِيثٍ يَضَعُونَهُ أَنَّهُ اَلْيَوْمُ اَلَّذِي تَابَ اَللَّهُ فِيهِ عَلَى آدَمَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ إِنَّمَا تَابَ اَللَّهُ عَلَى آدَمَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي وَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُ اَلْيَوْمُ اَلَّذِي قَبِلَ اَللَّهُ فِيهِ تَوْبَةَ دَاوُدَ وَ إِنَّمَا قَبِلَ اَللَّهُ تَوْبَتَهُ فِي وَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُ اَلْيَوْمُ اَلَّذِي أَخْرَجَ اَللَّهُ فِيهِ يُونُسَ مِنْ بَطْنِ اَلْحُوتِ وَ إِنَّمَا أَخْرَجَهُ اَللَّهُ مِنْ بَطْنِ اَلْحُوتِ فِي وَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُ اَلْيَوْمُ اَلَّذِي اِسْتَوَتْ فِيهِ سَفِينَةُ نُوحٍ عَلَى اَلْجُودِيِّ وَ إِنَّمَا « اِسْتَوَتْ عَلَى اَلْجُودِيِّ » وَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُ اَلْيَوْمُ اَلَّذِي فَلَقَ اَللَّهُ فِيهِ اَلْبَحْرَ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ وَ إِنَّمَا كَانَ ذَلِكَ فِي ثُمَّ قَالَ مِيثَمٌ يَا جَبَلَةُ اِعْلَمِي أَنَّ اَلْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ سَيِّدُ اَلشُّهَدَاءِ وَ لِأَصْحَابِهِ عَلَى سَائِرِ اَلشُّهَدَاءِ دَرَجَةٌ يَا جَبَلَةُ إِذَا نَظَرْتِ إِلَى اَلشَّمْسِ حَمْرَاءَ - كَأَنَّهَا دَمٌ عَبِيطٌ فَاعْلَمِي أَنَّ سَيِّدَكِ اَلْحُسَيْنَ قَدْ قُتِلَ قَالَتْ جَبَلَةُ فَخَرَجْتُ ذَاتَ يَوْمٍ فَرَأَيْتُ اَلشَّمْسَ عَلَى اَلْحِيطَانِ كَأَنَّهُ اَلْمَلاَحِفُ اَلْمُعَصْفَرَةُ فَصِحْتُ حِينَئِذٍ وَ بَكَيْتُ وَ قُلْتُ قَدْ وَ اَللَّهِ قُتِلَ سَيِّدُنَا اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۱۲۶

روز جمعه غره محرم سال 368 پس از رجوع از مشهد1 - از جبله مكيه گويد شنيدم ميثم تمار قدس اللّٰه روحه ميگفت بخدا اين امت پسر پيغمبر خود را در دهم محرم بكشند و دشمنان خدا اين روز را روز بركت گيرند اين كار شد نيست و در علم خداى تعالى ذكره گذشته ميدانم آن را از سفارشى كه مولايم امير المؤمنين «عليه السّلام» بمن نموده و بمن خبر داده كه همه چيز بر آن حضرت بگريند تا وحشيان بيابان و ماهيان دريا و پرندگان هوا و خورشيد و ماه و ستارگان و آسمان و زمين و مؤمنان انس و جن و همه فرشته‌هاى آسمانها و رضوان و مالك و حاملان عرش بر او بگريند و آسمان خاكستر و خون گريد سپس فرمود لعنت بر قاتلان حسين «عليه السّلام» واجب است چنانچه بر مشركان واجب است كه با خدا معبودان ديگرى قرار دهند و چنانچه بر يهود و نصارى و مجوس واجب است، جبله گويد گفتم اى ميثم چطور مردم روزى كه حسين كشته شود روز بركت گيرند؟ ميثم (رضي الله عنه) گريست و گفت بگمان حديث مجعولى كه آن روز خدا توبه آدم را پذيرفته با آنكه خدا توبه او را در ذيحجه پذيرفته و گمان كنند آن روز خدا يونس را از شكم ماهى برآورده با آنكه خدا يونس را در ذى قعده از شكم ماهى برآورده و گمان كنند آن روزيست كه كشتى نوح در آن روز بر جودى استوار شده با اينكه روز هيجدهم ذيحجه بر جودى استوار شده و گمان كنند روزيست كه خدا دريا را براى بنى اسرائيل شكافته با اينكه در شهر ربيع الاول بوده سپس گفت اى جبله بدان كه حسين بن على روز قيامت سيد شهيدانست و يارانش يك درجه بر شهيدان ديگر دارند چون بينى خورشيد مانند خون تازه سرخ شده بدان كه آقايت حسين كشته شده جبله گويد روزى بيرون شدم و ديدم آفتاب بر ديوارها چون پارچه‌هاى زعفرانيست شيون كردم و گريستم و گفتم بخدا آقاى ما حسين «عليه السّلام» كشته شد.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۱  ص ۲۱۹

1.جبله مكيه مى‌گويد:ميثم تمار قدّس سرّه مى‌گفت:سوگند به خدا،اين امت،پسر پيامبر را در دهه محرم به قتل مى‌رسانند و دشمنان خدا اين‌روز را روز بركت مى‌خوانند.اين واقعه حتمى است و در علم پروردگار نهفته است.از خبرى كه سرورم امير مومنان عليه السّلام به من داد،اين خبر را فهميدم.در آن‌روز همه آفريدگان خدا بر حسين عليه السّلام خواهند گريست.از وحشيان صحرا گرفته تا ماهيان دريا و پرندگان هوا و خورشيد و ماه و ستارگان و آسمان و زمين و مؤمنان انس و جن و فرشتگان آسمانها و رضوان و مالك و حاملان عرش الهى. آسمان در آن‌روز خاكستر و خون مى‌گريد.آنگاه گفت:لعنت بر كشندگان حسين عليه السّلام واجب است،همانگونه كه لعنت بر شرك‌ورزان واجب است،چرا كه غير از خدا، خدايان ديگر را به پرستش گرفته‌اند.چنانچه واجب شده بر يهود و مسيحى و مجوس.
جبله مكيه مى‌گويد:گفتم:اى ميثم تمار!چگونه روز قتل حسين عليه السّلام را روز مبارك مى‌خوانند؟ميثم اشك ريخت و گفت:براساس حديث مجعولى كه مى‌گويد:خداوند توبه حضرت آدم را در دهه محرم قبول كرده است،حال آنكه آن اتفاق در ماه ذى الحجه بود.و نيز چنين مى‌پندارند كه خداوند در دهم محرم حضرت يونس را از حبس در شكم نهنگ رهانيد،حال آنكه نجات او در ماه ذى القعده بوده است.و همچنين گمان مى‌كنند كه كشتى حضرت نوح عليه السّلام در دهم محرم به كوه جودى كنار گرفت،حال آنكه آن واقعه در هجدهم ماه ذى الحجه بود.و نيز پندارند كه خداوند در دهم ماه محرم دريا را براى آزادى و نجات قوم بنى اسراييل شكافت،حال آنكه آن حادثه در ماه ربيع الاول بود.به جبله مكيه آنگاه رو كرد و گفت:اى جبله!آگاه باش و بدان‌كه حسين بن على عليه السّلام در روز رستاخيز سرور شهيدان است و همراهان او در مرتبه‌اى والاتر از مرتبه ديگر شهيدان اسلام خواهند بود.اى جبله!هرگاه خورشيد را چون خون تازه ديدى بدان‌كه مولاى تو، حسين عليه السّلام را به قتل رساندند.جبله مكيه مى‌گويد:روزى از خانه بيرون رفتم و آفتاب را همچون پارچه‌هاى زعفرانى ديدم.در همان حال فرياد زدم و اشك ريختم و گفتم: سوگند به خداوند كه مولاى ما حسين عليه السّلام به قتل رسيد.

divider