شناسه حدیث :  ۴۳۹۵۱۷

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۰۲  

عنوان باب :   المجلس الثاني و العشرون

معصوم :   امام صادق (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

حَدَّثَنَا أَبِي رَحِمَهُ اَللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ قُتَيْبَةَ عَنْ حَمْدَانَ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ نُوحِ بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ عَنْ صَالِحٍ عَنْ عَلْقَمَةَ قَالَ: قَالَ اَلصَّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ قَدْ قُلْتُ لَهُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ أَخْبِرْنِي عَمَّنْ تُقْبَلُ شَهَادَتُهُ وَ مَنْ لاَ تُقْبَلُ فَقَالَ يَا عَلْقَمَةُ كُلُّ مَنْ كَانَ عَلَى فِطْرَةِ اَلْإِسْلاَمِ جَازَتْ شَهَادَتُهُ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ تُقْبَلُ شَهَادَةُ مُقْتَرِفٍ لِلذُّنُوبِ فَقَالَ يَا عَلْقَمَةُ لَوْ لَمْ تُقْبَلْ شَهَادَةُ اَلْمُقْتَرِفِينَ لِلذُّنُوبِ لَمَا قُبِلَتْ إِلاَّ شَهَادَاتُ اَلْأَنْبِيَاءِ وَ اَلْأَوْصِيَاءِ لِأَنَّهُمْ هُمُ اَلْمَعْصُومُونَ دُونَ سَائِرِ اَلْخَلْقِ فَمَنْ لَمْ تَرَهُ بِعَيْنِكَ يَرْتَكِبُ ذَنْباً أَوْ لَمْ يَشْهَدْ عَلَيْهِ بِذَلِكَ شَاهِدَانِ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ اَلْعَدَالَةِ وَ اَلسَّتْرِ - وَ شَهَادَتُهُ مَقْبُولَةٌ وَ إِنْ كَانَ فِي نَفْسِهِ مُذْنِباً وَ مَنِ اِغْتَابَهُ بِمَا فِيهِ فَهُوَ خَارِجٌ عَنْ وَلاَيَةِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ دَاخِلٌ فِي وَلاَيَةِ اَلشَّيْطَانِ وَ لَقَدْ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ مَنِ اِغْتَابَ مُؤْمِناً بِمَا فِيهِ لَمْ يَجْمَعِ اَللَّهُ بَيْنَهُمَا فِي اَلْجَنَّةِ أَبَداً وَ مَنِ اِغْتَابَ مُؤْمِناً بِمَا لَيْسَ فِيهِ اِنْقَطَعَتِ اَلْعِصْمَةُ بَيْنَهُمَا وَ كَانَ اَلْمُغْتَابُ فِي اَلنَّارِ « خٰالِداً فِيهٰا » « وَ بِئْسَ اَلْمَصِيرُ » قَالَ عَلْقَمَةُ فَقُلْتُ لِلصَّادِقِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ إِنَّ اَلنَّاسَ يَنْسُبُونَنَا إِلَى عَظَائِمِ اَلْأُمُورِ وَ قَدْ ضَاقَتْ بِذَلِكَ صُدُورُنَا فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا عَلْقَمَةُ إِنَّ رِضَا اَلنَّاسِ لاَ يُمْلَكُ وَ أَلْسِنَتَهُمْ لاَ تُضْبَطُ وَ كَيْفَ تَسْلَمُونَ مِمَّا لَمْ يَسْلَمْ مِنْهُ أَنْبِيَاءُ اَللَّهِ وَ رُسُلُهُ وَ حُجَجُ اَللَّهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ أَ لَمْ يَنْسُبُوا يُوسُفَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلَى أَنَّهُ هَمَّ بِالزِّنَا أَ لَمْ يَنْسُبُوا أَيُّوبَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلَى أَنَّهُ اُبْتُلِيَ بِذُنُوبِهِ أَ لَمْ يَنْسُبُوا دَاوُدَ إِلَى أَنَّهُ تَبِعَ اَلطَّيْرَ حَتَّى نَظَرَ إِلَى اِمْرَأَةِ أُورِيَاءَ فَهَوِيَهَا وَ أَنَّهُ قَدَّمَ زَوْجَهَا أَمَامَ اَلتَّابُوتِ حَتَّى قُتِلَ ثُمَّ تَزَوَّجَ بِهَا أَ لَمْ يَنْسُبُوا مُوسَى إِلَى أَنَّهُ عِنِّينٌ وَ آذَوْهُ حَتَّى بَرَّأَهُ « اَللّٰهُ مِمّٰا قٰالُوا وَ كٰانَ عِنْدَ اَللّٰهِ وَجِيهاً » أَ لَمْ يَنْسُبُوا جَمِيعَ أَنْبِيَاءِ اَللَّهِ إِلَى أَنَّهُمْ سَحَرَةٌ طَلَبَةُ اَلدُّنْيَا أَ لَمْ يَنْسُبُوا مَرْيَمَ بِنْتَ عِمْرَانَ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ إِلَى أَنَّهَا حَمَلَتْ بِعِيسَى مِنْ رَجُلٍ نَجَّارٍ اِسْمُهُ يُوسُفُ أَ لَمْ يَنْسُبُوا نَبِيَّنَا محمد [مُحَمَّداً] صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِلَى أَنَّهُ شَاعِرٌ مَجْنُونٌ أَ لَمْ يَنْسُبُوهُ إِلَى أَنَّهُ هَوِيَ اِمْرَأَةَ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ فَلَمْ يَزَلْ بِهَا حَتَّى اِسْتَخْلَصَهَا لِنَفْسِهِ أَ لَمْ يَنْسُبُوهُ يَوْمَ بَدْرٍ إِلَى أَنَّهُ أَخَذَ لِنَفْسِهِ مِنَ اَلْمَغْنَمِ قَطِيفَةً حَمْرَاءَ حَتَّى أَظْهَرَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى اَلْقَطِيفَةِ وَ بَرَّأَ نَبِيَّهُ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مِنَ اَلْخِيَانَةِ وَ أَنْزَلَ بِذَلِكَ فِي كِتَابِهِ - « وَ مٰا كٰانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَ مَنْ يَغْلُلْ » « يَأْتِ بِمٰا غَلَّ » أَ لَمْ يَنْسُبُوهُ إِلَى أَنَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَنْطِقُ عَنِ اَلْهَوَى فِي اِبْنِ عَمِّهِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ حَتَّى كَذَّبَهُمُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ سُبْحَانَهُ « وَ مٰا يَنْطِقُ عَنِ اَلْهَوىٰ. `إِنْ هُوَ إِلاّٰ وَحْيٌ يُوحىٰ » أَ لَمْ يَنْسُبُوهُ إِلَى اَلْكَذِبِ فِي قَوْلِهِ إِنَّهُ رَسُولٌ مِنَ اَللَّهِ عَلَيْهِمْ حَتَّى أَنْزَلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَيْهِ - « وَ لَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ فَصَبَرُوا عَلىٰ مٰا كُذِّبُوا وَ أُوذُوا حَتّٰى أَتٰاهُمْ نَصْرُنٰا » وَ لَقَدْ قَالَ يَوْماً عُرِجَ بِيَ اَلْبَارِحَةَ إِلَى اَلسَّمَاءِ فَقِيلَ وَ اَللَّهِ مَا فَارَقَ فِرَاشَهُ طُولَ لَيْلَتِهِ وَ مَا قَالُوا فِي اَلْأَوْصِيَاءِ أَكْثَرُ مِنْ ذَلِكَ أَ لَمْ يَنْسُبُوا سَيِّدَ اَلْأَوْصِيَاءِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِلَى أَنَّهُ كَانَ يَطْلُبُ اَلدُّنْيَا وَ اَلْمُلْكَ وَ أَنَّهُ كَانَ يُؤْثِرُ اَلْفِتْنَةَ عَلَى اَلسُّكُونِ وَ أَنَّهُ يَسْفِكُ دِمَاءَ اَلْمُسْلِمِينَ بِغَيْرِ حِلِّهَا وَ أَنَّهُ لَوْ كَانَ فِيهِ خَيْرٌ مَا أُمِرَ خَالِدُ بْنُ اَلْوَلِيدِ بِضَرْبِ عُنُقِهِ أَ لَمْ يَنْسُبُوهُ إِلَى أَنَّهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَرَادَ أَنْ يَتَزَوَّجَ اِبْنَةَ أَبِي جَهْلٍ عَلَى فَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ وَ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ شَكَاهُ عَلَى اَلْمِنْبَرِ إِلَى اَلْمُسْلِمِينَ فَقَالَ إِنَّ عَلِيّاً عَلَيْهِ السَّلاَمُ يُرِيدُ أَنْ يَتَزَوَّجَ اِبْنَةَ عَدُوِّ اَللَّهِ عَلَى اِبْنَةِ نَبِيِّ اَللَّهِ أَلاَ إِنَّ فَاطِمَةَ بَضْعَةٌ مِنِّي فَمَنْ آذَاهَا فَقَدْ آذَانِي وَ مَنْ سَرَّهَا فَقَدْ سَرَّنِي وَ مَنْ غَاظَهَا فَقَدْ غَاظَنِي ثُمَّ قَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا عَلْقَمَةُ مَا أَعْجَبَ أَقَاوِيلَ اَلنَّاسِ فِي عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَمْ بَيْنَ مَنْ يَقُولُ إِنَّهُ رَبٌّ مَعْبُودٌ وَ بَيْنَ مَنْ يَقُولُ إِنَّهُ عَبْدٌ عَاصٍ لِلْمَعْبُودِ وَ لَقَدْ كَانَ قَوْلُ مَنْ يَنْسُبُهُ إِلَى اَلْعِصْيَانِ أَهْوَنَ عَلَيْهِ مِنْ قَوْلِ مَنْ يَنْسُبُهُ إِلَى اَلرُّبُوبِيَّةِ يَا عَلْقَمَةُ أَ لَمْ يَقُولُوا اَللَّهُ [لِلَّهِ] عَزَّ وَ جَلَّ أَنَّهُ « ثٰالِثُ ثَلاٰثَةٍ » أَ لَمْ يُشَبِّهُوهُ بِخَلْقِهِ أَ لَمْ يَقُولُوا إِنَّهُ اَلدَّهْرُ أَ لَمْ يَقُولُوا إِنَّهُ اَلْفَلَكُ أَ لَمْ يَقُولُوا إِنَّهُ جِسْمٌ أَ لَمْ يَقُولُوا إِنَّهُ صُورَةٌ تَعَالَى اَللَّهُ عَنْ ذَلِكَ عُلُوّاً كَبِيراً يَا عَلْقَمَةُ إِنَّ اَلْأَلْسِنَةَ اَلَّتِي تَتَنَاوَلُ ذَاتَ اَللَّهِ تَعَالَى ذِكْرُهُ بِمَا لاَ يَلِيقُ بِذَاتِهِ كَيْفَ تُحْبَسُ عَنْ تَنَاوُلِكُمْ بِمَا تَكْرَهُونَهُ فَ‍ « اِسْتَعِينُوا بِاللّٰهِ وَ اِصْبِرُوا إِنَّ اَلْأَرْضَ لِلّٰهِ يُورِثُهٰا مَنْ يَشٰاءُ مِنْ عِبٰادِهِ وَ اَلْعٰاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ » فَإِنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَالُوا لِمُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ « أُوذِينٰا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِيَنٰا وَ مِنْ بَعْدِ مٰا جِئْتَنٰا » فَقَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ قُلْ لَهُمْ يَا مُوسَى « عَسىٰ رَبُّكُمْ أَنْ يُهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَ يَسْتَخْلِفَكُمْ فِي اَلْأَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ » .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۱۰۴

3 - علقمه گويد از امام ششم راجع بكسى كه گواهيش پذيرفته شود يا پذيرفته نشود پرسيدم فرمود اى علقمه هر كس بر فطرت اسلام ما شد گواهيش پذيرفته است، گفتم گواهى گنه‌كاران پذيرفته است فرمود اگر گواهى گنه‌كار پذيرفته نباشد بايد جز گواهى انبياء و اوصياء كه معصومند نپذيرند هر كه بديده خود نديدى گناه كند يا دو تن بگناه او گواهى داده باشند از اهل عدالت و آبرومنديست و گواهيش پذيرفته است و گرچه پيش خود گنهكار باشد و هر كه او را غيبت كند بگناهى كه دارد از خدا بريده و با شيطان پيوسته است پدرم از پدرانش براى من باز گفت كه رسول خدا «صلّى اللّه عليه و آله» فرمود هر كه مؤمنى را بدان چه در او است غيبت كند خدا ميان آن دو در بهشت جمع نكند هرگز و هر كه بدى بمؤمنى بندد كه در او نباشد عصمت ميان آنها بريده شود و آن غيبت كن در دوزخ مخلد گردد كه چه بد انجامى است، علقمه گفت يا ابن رسول اللّٰه مردم ما را بگناهان بزرگى نسبت دهند و ما از اين دلتنگ هستيم فرمود اى علقمه پسند مردم را نتوان بدست آورد و زبانشان را نتوان ضبط‍‌ كرد شما چطور سالم مانيد از آنچه پيغمبران خدا سالم نماندند و نه رسولان او و نه حجتهاى او، يوسف را بزنا متهم نكردند، ايوب را بگرفتارى گناه خود متهم نكردند، داود را متهم نكردند كه دنبال پرنده‌اى رفت تا زن اوريا را ديد و عاشق او شد و شوهرش را جلو تابوت فرستاد تا كشته شد و آن زن را گرفت، موسى را متهم نكردند كه عنين است (مردى ندارد) و او را آزردند تا خدا تبرئه‌اش كرد از آنچه گفتند و نزد خداوند آبرومند بود همه انبياء را متهم نكردند كه جادوگرند و دنيا طلب، مريم دختر عمران را متهم نكردند كه از مرد نجارى بنام يوسف آبستن شده پيغمبر ما را متهم نكردند كه شاعر و ديوانه است متهمش نكردند كه عاشق زن زيد بن حارثه شده و كوشيد تا او را بدست آورد، در روز بدر متهمش نكردند كه يك پتوى سرخ براى خود از غنيمت برگرفت تا خدا آن قطيفه را عيان كرد و او را تبرئه نمود از خيانت و در قرآن نازل كرد (آل عمران 161) پيغمبرى نباشد كه از غنيمت بدزدد، هر كه از غنيمت بدزدد روز قيامت در بند وى باشد متهمش نكردند كه در باره پسر عمش على از روى هوى سخن ميگويد تا خداى عز و جل آنها را تكذيب كرد و فرمود (نجم) از هوى سخن نكند همانا وحى است كه به وى رسد، او را متهم نكردند كه بدروغ خود را رسول خدا ميداند تا خدا باو فرستاد (انعام 24) پيش از تو رسولانى تكذيب شدند و صبر كردند بر تكذيب خود و آزرده شدند تا يارى خدايشان آمد روزى فرمود مرا ديشب بآسمان بردند، گفته شد بخدا همه شب از بسترش جدا نشده و آنچه در باره اوصياء گفتند بيش از اينست، سيد اوصياء را متهم نكردند كه دنيا جو و سلطنت طلب است و آشوب را بر راحت برمى‌گزيند و خون مردم را مى‌ريزد و اگر مرد خوبى بود خالد بن وليد مامور نميشد گردنش را بزند، او را متهم نكردند كه ميخواست دختر ابى جهل را بر سر فاطمه «عليها السّلام» بگيرد و رسول خدا «صلّى اللّه عليه و آله» سر منبر از او بمسلمانان شكايت كرد و فرمود على ميخواهد دختر دشمن خدا را بر سر دختر پيغمبر خدا بزنى گيرد هلا فاطمه پاره تن منست و هر كه او را آزارد مرا آزرده و هر كه او را شاد كند مرا شاد كرده و هر كه او را خشمناك سازد مرا خشمناك ساخته سپس امام صادق فرمود اى علقمه چه گفتار عجيبى مردم در باره على «عليه السّلام» دارند يكى او را معبود داند و ديگرى عاصى معبود پندارد و آنكه او را متهم بمعصيت كند بر او سهل‌تر است از آنكه متهم به ربوبيت نمايد اى علقمه مگر نگفتند خداى عز و جل سومى سه تاست مگر او را مانند خلقش ندانستند مگر نگفتند كه او دهر است‌؟ نگفتند كه او چرخ است‌؟ مگر نگفتند كه جسم است نگفتند كه صورتست، تعالى اللّٰه عن ذلك علوا كبيرا اى علقمه آن زبانها كه خدا را بنالايق ستايند چگونه از نكوهش شما بدان چه بد داريد باز ايستند از خدا يارى خواهيد و شكيبا باشيد، به راستى زمين از آن خداست و او را بارث هر كه از بندگانش خواهد بسپارد و عاقبت از آن متقيانست بنى اسرائيل هم بموسى گفتند پيش از آنكه تو بيائى در آزار بوديم و پس از آنهم كه آمدى در آزاريم خداى عز و جل فرمود بگو اى موسى اميد است كه پروردگارتان دشمنان را نابود كند و شما را در زمين بجاى او نهد و بنگرد چه كار خواهيد كرد.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۱  ص ۱۸۱

3.علقمه مى‌گويد:از امام صادق عليه السّلام درباره كسى كه شهادت او قبول مى‌شود،يا نمى‌شود،پرسيدم.امام فرمود:اى علقمه!هركه بر فطرت اسلام باشد،شهادت دادن او پذيرفته مى‌شود.گفتم آيا شهادت گناه‌پيشه‌گان هم پذيرفته مى‌شود؟امام فرمود:اگر شهادت گناهكارى قبول نشود،بايد جز شهادت پيامبران و جانشينان آنان كه عصمت دارند،پذيرفته نشود.هركسى را كه با چشم خود نديده‌اى كه خدا را معصيت كند يا اين كه دو تن به گناه او شهادت داده باشند،عدالت دارد و شهادت او قبول است،هرچند كه خود را گناه‌كار بداند.بدان‌كه هركس به سبب گناهى كه او دارد،از او بدگويى و غيبت كند، با خدا پيوند خود را بريده و به شيطان پيوسته است.پدرم از پدران خود برايم روايت كرد كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود:اگر كسى،مؤمنى را به خاطر گناهى كه دارد،غيبت كند،خداوند او بهشت را گرد هم نياورد و هركس به مؤمنى نسبت ناروا دهد،عصمت ميان آنان قطع مى‌شود و غيبت‌كننده در دوزخ خواهد بود كه چه بد سرانجامى است.علقمه مى‌گويد: گفتم اى پسر پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله!مردم ما را به گناهان بزرگ متهم مى‌كنند و ما دلتنگ مى‌شويم. فرمود:اى علقمه!نمى‌توان به ميل و پسند مردم رفتار كرد و زبانشان را در به سوى تقوا هدايت كرد.اى علقمه!شما چگونه از شر آنان در امان باشيد كه پيامبران از آن در امان نبوده‌اند؟مگر يوسف عليه السّلام را به زنا متهم نساختند؟مگر ايوب را به گرفتارى گناه نسبت ندادند؟مگر داود را متهم نكردند كه به دنبال پرنده‌اى رفت تا اين‌كه زن«اوريا»را ديد و عاشق او شد و همسرش را پيكايش تابوت فرستاد تا كشته شد و زن او را گرفت‌؟مگر موسى را به خواجگى متهم نكردند و آزارش ندادند؟تا اينكه خداوند او را از(نسبت‌ها پاك شناساند و نزد او وجاهت داشت.آيا پيامبران را به سحر و دنياطلبى متهم نكردند؟مگر مريم را نسبت ناروا ندادند كه از يوسف نجار آبستن شده است‌؟مگر پيامبر ما را متهم نكردند كه شاعر و ديوانه است‌؟و او را به عشق زن زيد بن حارثه متهم نكردند؟در جنگ بدر به آن حضرت نسبت دروغ ندادند كه يك پتوى سرخ از غنايم جنگى برداشته است‌؟خدا آن را آشكار كرد تا پيامبرش را از اين كه به مسلمانان خيانت كرده است،مبرّا شود،و در قرآن نازل كرد: وَ مٰا كٰانَ‌ لِنَبِيٍّ‌ أَنْ‌ يَغُلَّ‌ وَ مَنْ‌ يَغْلُلْ‌ يَأْتِ‌ بِمٰا غَلَّ‌ يَوْمَ‌ اَلْقِيٰامَةِ‌ «پيامبرى وجود ندارد كه از غنيمت بربايد.هركس از غنيمت بربايد،روز رستاخيز دربند باشد»(آل عمران/161)آيا پيامبر را متهم نكردند كه درباره پسرعموى خود على عليه السّلام براساس هواوهوس سخن مى‌گويد؟خداوند آن همه را تكذيب كرد و فرمود: وَ مٰا يَنْطِقُ‌ عَنِ‌ اَلْهَوىٰ‌ `إِنْ‌ هُوَ إِلاّٰ وَحْيٌ‌ يُوحىٰ‌ «از هوا و هوس سخن نگويد.همانا وحى است كه به پيامبر مى‌رسد»(نجم 3-4).آيا او را به اين‌كه خود را به ناروا پيامبر خدا مى‌داند متهم نكردند تا اينكه خداوند وحى فرستاد: وَ لَقَدْ كُذِّبَتْ‌ رُسُلٌ‌ مِنْ‌ قَبْلِكَ‌ فَصَبَرُوا عَلىٰ‌ مٰا كُذِّبُوا وَ أُوذُوا حَتّٰى أَتٰاهُمْ‌ نَصْرُنٰا «پيش از تو پيامبرانى تكذيب شدند و شكيبايى ورزيدند و آزار ديدند تا نصرت الهى آمد» (انعام/24)پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله روزى فرمود:شب پيش مرا به آسمان بردند.بعد در اين‌باره گفتند كه او هيچ شبى از بسترش جدا نشده است.آنچه در جانشين‌هاى انبيا بر زبان راندند،بيش‌از آن چيزى است كه درباره پيامبران گفته‌اند.مگر على عليه السّلام سرور اوصيا را به دنياجويى و حكومت‌طلبى و آشوب انگيزى و خون‌ريزى ميان مسلمانان متهم نكردند؟اگر او را مى‌پسنديدند،خالد بن وليد مأمور نمى‌شد كه گردن آن حضرت را بزند.مگر او را متهم نكردند كه تمايل داشته دختر ابو جهل را بر فاطمه زهرا عليها السّلام بگيرد و آنگاه پيامبر را به شكايت از او بر منبر واداشته و فرموده:على مى‌خواهد دختر دشمن خدا را در زمان حيات فاطمه به همسرى بگيرد؟!فاطمه پاره تن من است و هركه او را بيازارد،مرا آزار داده است و هركس او را شادمان كند مرا شادمان ساخته است و هركس او را به خشم درآورد،مرا به خشم درآورده است.
آنگاه امام صادق عليه السّلام فرمود:اى علقمه چه سخن‌هاى شگفتى درباره على عليه السّلام گفته‌اند!يكى،او را معبود مى‌خواند و ديگرى او را گنهكار مى‌داند!آن كسى كه او را به نافرمانى حق نسبت مى‌دهد،بر او آسان‌تر است تا آن كسى كه به او نسبت ربوبيت مى‌دهد.اى علقمه!مگر برخى مانند نصارا نگفتند كه خداوند سومى سه گانه مى‌باشد؟مگر خدا را مانند خلق او ندانستند؟مگر به زبان نياوردند كه خدا همان روزگار و فلك است‌؟مگر نگفتند كه خدا جسم است يا صورت‌؟تعالى اللّه عن ذالك علوا كبيرا.«چه بزرگ است خداوند از آن»اى علقمه! آن زبان‌ها كه خداوند را به نادرستى مى‌ستايند،چه‌سان مى‌توانند از نكوهش شما شيعيان بازبمانند؟از او كمك بخواهيد و بر آن‌چه مى‌گويند،شكيبام باشيد.بى‌گمان زمين به خداوند تعلق دارد و آن را به هركه بخواهد ارث مى‌دهد و سرانجام براى بندگان باتقوا است.قوم بنى اسراييل هم به حضرت موسى عليه السّلام گفتند:پيش از آمدن تو ما گرفتار بوديم و اكنون كه تو آمدى،باز هم گرفتاريم.خداوند چنين فرمود:اى موسى بگو اميد است كه پروردگارتان دشمنانتان را هلاك سازد و شما را در زمين جانشينان آنان قرار دهد و آنگاه مى‌نگرد كه شما چگونه خواهيد بود؟

divider