شناسه حدیث :  ۴۳۹۵۰۶

  |  

نشانی :  الأمالی (للصدوق)  ,  جلد۱  ,  صفحه۹۷  

عنوان باب :   المجلس الحادي و العشرون

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ اَلْحَسَنِ اَلْقَطَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا اَلْعَبَّاسُ بْنُ اَلْفَضْلِ اَلْمُقْرِي قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ اَلْفُرَاتِ اَلْأَصْبَهَانِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ اَلْبَصْرِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا جَنْدَلُ بْنُ وَالِقٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَمَّادٍ عَنْ سَعِيدٍ عَنِ اِبْنِ عَبَّاسٍ : أَنَّهُ مَرَّ بِمَجْلِسٍ مِنْ مَجَالِسِ قُرَيْشٍ وَ هُمْ يَسُبُّونَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ لِقَائِدِهِ مَا يَقُولُ هَؤُلاَءِ قَالَ يَسُبُّونَ عَلِيّاً قَالَ قَرِّبْنِي إِلَيْهِمْ فَلَمَّا أَنْ وَقَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ أَيُّكُمُ اَلسَّابُّ اَللَّهَ قَالُوا سُبْحَانَ اَللَّهِ وَ مَنْ يَسُبَّ اَللَّهَ فَقَدْ أَشْرَكَ بِاللَّهِ قَالَ فَأَيُّكُمُ اَلسَّابُّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالُوا وَ مَنْ يَسُبَّ رَسُولَ اَللَّهِ فَقَدْ كَفَرَ قَالَ فَأَيُّكُمُ اَلسَّابُّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ صَلَوَاتُ اَللَّهِ وَ سَلاَمُهُ عَلَيْهِ قَالُوا قَدْ كَانَ ذَلِكَ قَالَ فَأَشْهَدُ بِاللَّهِ وَ أَشْهَدُ لِلَّهِ لَقَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ مَنْ سَبَّ عَلِيّاً فَقَدْ سَبَّنِي وَ مَنْ سَبَّنِي فَقَدْ سَبَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ ثُمَّ مَضَى فَقَالَ لِقَائِدِهِ فَهَلْ قَالُوا شَيْئاً حِينَ قُلْتُ لَهُمْ مَا قُلْتُ قَالَ مَا قَالُوا شَيْئاً قَالَ كَيْفَ رَأَيْتَ وُجُوهَهُمْ قَالَ نَظَرُوا إِلَيْكَ بِأَعْيُنٍ مُحْمَرَّةٍ نَظَرَ اَلتُّيُوسِ إِلَى شِفَارِ اَلْجَازِرِ قَالَ زِدْنِي فِدَاكَ أَبُوكَ قَالَ خُزْرُ اَلْحَوَاجِبِ نَاكِسُو رِقَابِهِمْ [أَذْقَانِهِمْ] نَظَرَ اَلذَّلِيلِ إِلَى اَلْعَزِيزِ اَلْقَاهِرِ - قَالَ زِدْنِي فِدَاكَ أَبُوكَ قَالَ مَا عِنْدِي غَيْرُ هَذَا قَالَ لَكِنَّ عِنْدِي أَحْيَاؤُهُمْ خِزْيٌ عَلَى أَمْوَاتِهِمْ وَ اَلْمَيِّتُونَ فَضِيحَةٌ لِلْغَابِرِ .
زبان ترجمه:

الأمالی (للصدوق) / ترجمه کمره ای ;  ج ۱  ص ۹۷

2 - ابن عباس بيكى از مجالس قريش ميگذشت كه بعلى «عليه السّلام» دشنام ميدادند بقائد خود گفت آنان چه ميگويند، گفت بعلى دشنام ميدهند گفت مرا نزد آنها ببر چون بر سر آنها ايستاد گفت كدام شما بخدا دشنام دهد؟ گفتند سبحان اللّٰه هر كه بخدا دشنام دهد شرك بخدا آورده، گفت كدام شما برسول خدا «صلّى اللّه عليه و آله» دشنام دهد؟ گفتند هر كه برسول خدا «صلّى اللّه عليه و آله» دشنام دهد كافر است گفت كدام شما بعلى بن ابى طالب دشنام دهد گفتند بسا باشد گفت خدا را گواه گيرم و براى او اداى شهادت كنم كه محققا از رسول خدا «صلّى اللّه عليه و آله» شنيدم ميفرمود هر كه على را دشنام دهد مرا دشنام داده و هر كه مرا دشنام دهد خدا را دشنام داده و بقائد خود گفت وقتى بآنها چنين گفتم چيزى گفتند؟ گفت چيزى نگفتند گفت چهره آنها را چگونه ديدى‌؟ گفت با چشمانى سرخ بتو نگاه كردند چون نظر نره بزها بكارد قصاب گفت ديگر بگو، گفت ابرو درهم و گردن بزير چون نگاه خوار بعزيز قاهر گفت پدرم قربانت باز هم بگو گفت جز اين چيزى ندارم گفت ولى من خود ميگويم كه زنده‌هاى آنان ننگ مرده‌هاشان باشند و مرده‌هاشان رسوائى بازماندگانشان.

divider

الأمالی (للصدوق) / ترجمه هدایتی ;  ج ۱  ص ۱۷۱

2.ابن عباس از كنار گروهى از قوم قريش عبور مى‌كرد كه آنان به على عليه السّلام جسارت مى‌كردند.از غلامش پرسيد:آنان چه مى‌گويند؟گفت:به على عليه السّلام دشنام مى‌دهند.ابن عباس گفت:مرا نزد آنان ببر.آنگاه كه برابر آنان ايستاد،گفت:كدام يك از شما مى‌تواند به خدا دشنام دهد؟گفتند:سبحان اللّه.هركس چنين كند،مشرك شده است.ابن عباس گفت:كدام يك از شما مى‌تواند به پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله دشنام دهد؟گفتند:هركس چنين كند، كافر شده است.سپس گفت:كدام يك از شما مى‌تواند به على عليه السّلام دشنام دهد؟گفتند بسيارند كسانى كه چنين كنند.ابن عباس گفت:خداوند را شاهد مى‌گيرم و شهادت مى‌دهم كه از پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله چنين شنيدم:هركس به على عليه السّلام دشنام دهد،مرا دشنام داده است و هركس مرا دشنام دهد،خدا را دشنام داده است.
آنگاه به غلامش گفت آيا پس از اين گفتار چيزى گفتند؟گفت:نه.ابن عباس پرسيد: سيماى آنان را چگونه ديدى‌؟گفت:با ديدگان سرخ مثل خون به تو نگاه مى‌كردند.گويى بزهاى نر به كارد قصاب مى‌نگرند.ابن عباس گفت:باز هم بگو.گفت:ابرو درهم كشيدند و سر پايين انداختند.گويى خوارشدگان به شخص قدرتمندى مى‌نگرند.ابن عباس گفت: پدرت فدايت باز هم بگو.پاسخ داد جز اين نديدم.ابن عباس گفت:حال من مى‌گويم: زنده‌هاى اين گروه مايه ننگ مردگانشان‌اند و مردگان آنان سبب رسوايى بازماندگان.

divider