شناسه حدیث :  ۴۳۹۳۴۸

  |  

نشانی :  الآداب الدينية للخزانة المعينية  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۴۷  

عنوان باب :   [متن عربى] الفصل الرابع عشر في ذكر آداب يختم بها الكتاب

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

و قال الصادق عليه السّلام : «عجبت لمن فزع من أربع كيف لا يفزع إلى أربع، عجبت لمن خاف العدوّ كيف لا يفزع إلى قوله تعالى: « حَسْبُنَا اَللّٰهُ وَ نِعْمَ اَلْوَكِيلُ » ؟! فإني سمعت اللّٰه عزّ و جلّ يقول: « فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اَللّٰهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ » ، و عجبت لمن اغتمّ كيف لا يفزع الى قوله تعالى: « لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنْتَ سُبْحٰانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ اَلظّٰالِمِينَ » ؟! فإني سمعت اللّٰه عزّ و جلّ يقول بعقبها: « وَ نَجَّيْنٰاهُ مِنَ اَلْغَمِّ وَ كَذٰلِكَ نُنْجِي اَلْمُؤْمِنِينَ » . و عجبت لمن مكر به كيف لا يفزع إلى قوله عزّ و جلّ: « وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اَللّٰهِ إِنَّ اَللّٰهَ بَصِيرٌ بِالْعِبٰادِ » ؟! فإني سمعت اللّٰه عزّ و جلّ يقول بعقبها: « فَوَقٰاهُ اَللّٰهُ سَيِّئٰاتِ مٰا مَكَرُوا » ، و عجبت لمن أراد الدنيا و زينتها كيف لا يفزع إلى قوله تعالى: « مٰا شٰاءَ اَللّٰهُ لاٰ قُوَّةَ إِلاّٰ بِاللّٰهِ » ؟! فإنّي سمعت اللّٰه عزّ و جلّ يقول: « إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مٰالاً وَ وَلَداً `فَعَسىٰ رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْراً مِنْ جَنَّتِكَ » و عسى مرجية» - .
زبان ترجمه:

الآداب الدینیة / ترجمه عابدی ;  ج ۱  ص ۳۵۹

حضرت امام صادق عليه السّلام فرمود: در شگفتم از كسى كه از چهار چيز مى‌ترسد چرا به چهار چيز پناه نمى‌برد: تعجب مى‌كنم از كسى كه از دشمن مى‌ترسد چرا به ذكر:« حَسْبُنَا اَللّٰهُ‌ وَ نِعْمَ‌ اَلْوَكِيلُ‌ » يعنى: خدا ما را بس است و او بهترين پشتيبان است. پناه نمى‌برد، زيرا من شنيدم كه خداى بلند مرتبه مى‌فرمايد: «آنان با نعمت و بخشش الهى بازگشتند در حالى كه هيچ بدى به آنان نرسيد». تعجب مى‌كنم از كسى كه گرفتار است چگونه به ذكر:« لاٰ إِلٰهَ‌ إِلاّٰ أَنْتَ‌ سُبْحٰانَكَ‌ إِنِّي كُنْتُ‌ مِنَ‌ اَلظّٰالِمِينَ‌ » يعنى: خدايى جز تو نيست، تو منزهى و من از ستمگارانم. پناه نمى‌برد، زيرا من شنيدم كه خداى بلند مرتبه پس از اين ذكر مى‌فرمايد: «ما او را اجابت كرديم، و او را از اندوه رهانيديم، و مؤمنان را نيز مى‌رهانيم. و تعجب مى‌كنم از كسى كه حيله به او زده شده است چگونه به اين دعا پناه نمى‌برد:« وَ أُفَوِّضُ‌ أَمْرِي إِلَى اَللّٰهِ‌ إِنَّ‌ اَللّٰهَ‌ بَصِيرٌ بِالْعِبٰادِ » يعنى كار خود را به خداوند واگذار مى‌كنم كه او آگاه به بندگان است، زيرا من شنيدم كه خداوند در باره گوينده اين ذكر مى‌فرمايد: «خداوند او را از نيرنگهاى زشت آنان حفظ‍‌ نمود». و در تعجبم از كسى كه دنيا و زينت‌هاى آن را مى‌خواهد چگونه به اين ذكر پناه نمى‌برد:« مٰا شٰاءَ اَللّٰهُ‌ لاٰ قُوَّةَ‌ إِلاّٰ بِاللّٰهِ‌ » يعنى تنها آنچه را خدا بخواهد انجام مى‌شود، هيچ نيرويى جز از طرف خداوند نيست، زيرا من شنيدم خداوند بلند مرتبه در باره گوينده آن مى‌فرمايد: «اگر معتقد هستى كه من كمتر از تو مال و فرزند دارم پس اميدوارم پروردگارم بهتر از ثروت تو به من دهد». و كلمه «عسى» در اين آيه شريفه به معنى اميدوارى است.

divider