شناسه حدیث :  ۴۳۹۲۴۹

  |  

نشانی :  وقعة الجمل  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۳۸  

عنوان باب :   [الوقائع حين الحرب] مناشدة أمير المؤمنين عليه السّلام طلحة بن عبيد اللّه

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام)

ثُمَّ إِنَّ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اِسْتَدْعَى طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اَللَّهِ، فَقَالَ لَهُ: إِنَّمَا دَعَوْتُكَ يَا أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ لِأُذَكِّرَكَ مَا قَالَهُ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ، أَ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ: «اَللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاَهُ، وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ، وَ اُنْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ، وَ اُخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ؟» وَ أَنْتَ أَوَّلُ مَنْ بَايَعَنِي، ثُمَّ نَكَثْتَ بَيْعَتَكَ لِي، وَ قَدْ قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّمٰا يَنْكُثُ عَلىٰ نَفْسِهِ فَقَالَ: أَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ، وَ كَانَ أَمْرُ اَللَّهِ قَدْراً مَقْدُوراً. فَرَجَعَ وَ هُوَ يَقُولُ هَذِهِ اَلْأَبْيَاتَ : نَدِمْتُ وَ ظَلَّ لَحْمِيوَ لَهْفِي مِثْلَ لَهْفِ أَبِي وَ أُمِّي نَدِمْتُ نَدَامَةَ اَلْكُسَعِيِّطَلَبْتُ رِضَا بَنِي جَرْمٍ بِزَعْمِي
زبان ترجمه:

نبرد جمل ;  ج ۱  ص ۱۲۳

امير المؤمنين عليه السّلام پس از گفتگو با زبير، طلحه بن عبيد اللّه را طلبيد و به او فرمود:«ابا عبد اللّه! تو را فرا خواندم تا سخنى از رسول خدا را به يادت بياورم آيا نشنيدى كه فرمود:«بار خدايا هر كس ولايت او را پذيرفت دوست بدار و هر كس با او دشمنى كرد دشمن بدار هر كس او را يارى كرد ياريش كن و هر كس از يارى او دست كشيد ياريش مكن»؟طلحه تو اولين كسى هستى كه با من بيعت كرد امّا بيعت را شكستى و خداوند فرموده است:« فَمَنْ‌ نَكَثَ‌ فَإِنَّمٰا يَنْكُثُ‌ عَلىٰ‌ نَفْسِهِ‌ » طلحه گفت: از خدا طلب آمرزش مى‌كنم و امور الهى مقدر و معين است. و در حالى كه اين ابيات را مى‌خواند بازگشت. ندمت و ظلّ‌ لحمى#و لهفى مثل لهف ابى و امى «پشيمان شدم و غم و اندوهم مانند اندوه پدر و مادرم است». ندمت ندامة الكسعىّ‌#طلبت رضا بنى جرم بزعمى «پشيمان شدم همچون بردگان و به گمان خودم رضايت بنى جرم را مى‌طلبم». وقتى جنگ آغاز شد طلحه به نبرد پرداخت اما مروان بن حكم غافلگيرانه او را كشت. امام عليه السّلام وقتى از اين خبر آگاه شد فرمود:« إِنّٰا لِلّٰهِ‌ وَ إِنّٰا إِلَيْهِ‌ رٰاجِعُونَ‌ ». به خدا دوست نداشتم او را ببينم كه زير نور ستارگان بر زمين افتاده است. او همان گونه بود كه شاعر گفته است: فتى كان يدنيه من صديقه#اذا ما هو استغنى و يبعد الفقر كان الثريا علقت بجبينه#و فى خدّه الشعر او فى جبينه البدر

divider