شناسه حدیث :  ۴۳۹۲۳۵

  |  

نشانی :  وقعة الجمل  ,  جلد۱  ,  صفحه۹۹  

عنوان باب :   [الخروج إلى البصرة] و من كلامه عليه السّلام

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

: فَخَرَجَا يَجُرَّانِ حُرْمَةَ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ، كَمَا تُجَرُّ اَلْأَمَةُ عِنْدَ شِرَائِهَا مُتَوَجِّهَيْنِ بِهَا إِلَى اَلْبَصْرَةِ، [فَحَبَسَا نِسَاءَهُمْ فِي بُيُوتِهِمْ] ، وَ أَبْرَزَا حَبِيسَ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ لَهُمَا وَ لِغَيْرِهِمَا فِي جَيْشٍ، فَمَا مِنْهُمْ رَجُلٌ إِلاَّ وَ قَدْ أَعْطَانِيَ اَلطَّاعَةَ، وَ سَمَحَ لِي بِالْبَيْعَةِ طَائِعاً غَيْرَ مُكْرَهٍ . فَقَدِمُوا عَلَى عَامِلِي بِهَا وَ خُزَّانِ بَيْتِ مَالِ اَلْمُسْلِمِينَ اَلَّذِي فِي يَدِي، وَ عَلَى أَهْلِ مِصْرٍ كُلُّهُمْ فِي طَاعَتِي وَ عَلَى بَيْعَتِي، فَشَتَّتُوا شَمْلَهُمْ وَ فَرَّقُوا كَلِمَتَهُمْ، وَ أَفْسَدُوا جَمَاعَتَهُمْ، وَ وَثَبُوا عَلَى شِيعَتِي فَقَتَلُوا طَاِئفَةً منْهُمْ غَدْراً، [وَ طَائِفَةً عَضُّوا عَلَى أَسْيَافِهِمْ فَضَارَبُوا بِهَا حَتَّى لَقُوا اَللَّهَ صَادِقِينَ] . فَوَ اَللَّهِ لَوْ لَمْ يُصِيبُوا مِنَ اَلْمُسْلِمِينَ إِلاَّ رَجُلاً وَاحِداً مُتَعَمِّدِينَ لِقَتْلِهِ، بِلاَ جُرْمٍ لَحَلَّ قَتْلُ ذَلِكَ اَلْجَيْشِ كُلِّهِ، إِذْ حَضَرُوهُ، فَلَمْ يُنْكِرُوا وَ لَمْ يَدْفَعُوا عَنْهُ بِلِسَانٍ وَ لاَ بِيَدٍ، دَعْ مَا أَنَّهُمْ قَدْ قَتَلُوا مِنَ اَلْمُسْلِمِينَ مِثْلَ اَلْعِدَّةِ اَلَّتِي دَخَلُوا عَلَيْهِمْ، [وَ قَتَلُوا مِنَ اَلسَّبَابِجَةِ أَرْبَعَمِائَةِ رَجُلٍ، وَ عَزَّرُوا بِوُلاَتِهَا] .
زبان ترجمه:

نبرد جمل ;  ج ۱  ص ۹۱

امير المؤمنين عليه السّلام همچنين درباره آنها فرمود: «خروج كردند در حالى كه حرم رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم را دنبال خود مى‌كشيدند همانند كنيزكى كه براى فروش مى‌برند و همراه او رو به سوى بصره كردند. زنان خودشان را در خانه‌هايشان محبوس كردند ولى پرده‌نشين رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم را براى خود و ديگران در ميان لشكر آشكار ساختند. مردى از آنان نبود مگر اين كه دست اطاعت به من داده بود و با رغبت و بدون اكراه بيعتش را به من ارزانى كرده بود. پس از آن بر كارگزار من در بصره و خزانه بيت المال مسلمانان كه در دست من بود و بر مردم اين شهر كه همگى در اطاعت و بيعت من بودند، وارد شدند و اتحاد آنان را گسيختند و در وحدتشان جدايى انداختند و جماعت آنها را به تباهى كشيدند. بر شيعيان من هجوم بردند وعده‌اى را به مكر و نيرنگ كشتند گروهى بر شمشيرهايشان چنگ زدند و آن قدر نبرد كردند تا با ايمانى راستين به ديدار خدايشان شتافتند. به خدا سوگند اگر چنين گزندى را فقط‍‌ به يكى از مسلمانان وارد كرده بودند و در قتل او تعمد داشتند، كشتن تمام اين لشكر [به قصاص او] جايز بود زيرا همگى در اين كار حضور داشتند و هيچ يك با دست و زبانش از آن باز نداشته و جلوگيرى نكرده بود چه رسد به اين كه آنها عده‌اى از مسلمانان را كشتند كه شمارشان همانند مهاجمان بر آنها بود و نيز چهارصد تن از سبابجه را به قتل رسانند و واليان شهر را به شدت كتك زدند» .

divider