شناسه حدیث :  ۳۷۵۸۳۶

  |  

نشانی :  مکارم الأخلاق  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۶۳  

عنوان باب :   الباب الحادي عشر في آداب المريض و علاجه و ما يتعلق بهما الفصل الأول في آداب المريض و العائد و علاجه في الوصية

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : مَنْ أَوْصَى وَ لَمْ يَحِفْ وَ لَمْ يُضَارَّ كَانَ كَمَنْ تَصَدَّقَ بِهِ فِي حَيَاتِهِ وَ قَالَ مَا أُبَالِي أَضْرَرْتُ بِوَرَثَتِي أَوْ سَرَقْتُهُمْ ذَلِكَ اَلْمَالَ.
زبان ترجمه:

مکارم الأخلاق / ترجمه میرباقری ;  ج ۲  ص ۲۱۰

و امير مؤمنان(عليه السّلام)فرمود:هر كه وصيّت كند و در آن حقى را از بين نبرد و بكسى ضررى نرساند،(افراط‍‌ و تفريط‍‌ نكند)چنانست كه همان را در حيات خود صدقه داده،و فرمود:باك ندارم كه مال خود را صدقه دهم كه يا بورثه ضرر ميرسد،يا فرض ميكنم دزد برده است.

divider

مکارم الأخلاق / ترجمه احمدزاده ;  ج ۱  ص ۷۸۴

امير المؤمنين عليه السّلام:هركس وصيت كند و در(وصيت خود)به كسى ظلم نكند و ضرر نزند،مانند اين است كه همان را در زمان حياتش صدقه داده و فرمود: برايم فرق ندارد كه به ورثه‌ام ضرر بزنم يا آن مال را از آن‌ها بدزدم.

divider