شناسه حدیث :  ۳۷۵۳۴۹

  |  

نشانی :  مکارم الأخلاق  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۷۰  

عنوان باب :   الباب العاشر في الأدعية و ما يتعلق بها و هو خمسة فصول الفصل الأول في فضل الدعاء و كيفيته فيما جاء في فضل الدعاء

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

قَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَ أَرْزَاقَ اَلْمُؤْمِنِينَ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا وَ ذَلِكَ أَنَّ اَلْعَبْدَ إِذَا لَمْ يَعْرِفْ وَجْهَ رِزْقِهِ كَثُرَ دُعَاؤُهُ.
زبان ترجمه:

مکارم الأخلاق / ترجمه میرباقری ;  ج ۲  ص ۶

از امام ششم(عليه السّلام):خداوند روزى مردم مؤمن را از جاى بيگمان قرار داده،زيرا وقتى بنده ممرّى معيّن براى روزى خود در نظر نداشته باشد بسيار دعا ميكند.

divider

مکارم الأخلاق / ترجمه احمدزاده ;  ج ۱  ص ۵۷۸

امام صادق عليه السّلام:خداوند عز و جل روزى مؤمنان را از جايى مى‌رساند كه گمان نمى‌كنند.به اين خاطر كه هرگاه بنده نداند روزى‌اش از كجا مى‌رسد بسيار دعا مى‌كند.

divider