شناسه حدیث :  ۳۶۷۰۲۸

  |  

نشانی :  مشکاة الأنوار في غرر الأخبار  ,  جلد۱  ,  صفحه۵۶  

عنوان باب :   الباب الأول في الإيمان و الإسلام و ما يتعلق بهما الفصل الخامس عشر في الذكر

معصوم :   امام باقر (علیه السلام)

قَالَ جَابِرٌ : قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِنَّ قَوْماً إِذَا ذُكِّرُوا بِشَيْءٍ مِنَ اَلْقُرْآنِ أَوْ حُدِّثُوا بِهِ صَعِقَ أَحَدُهُمْ حَتَّى تُرَى أَنَّهُ لَوْ قُطِعَتْ يَدَاهُ وَ رِجْلاَهُ لَمْ يَشْعُرْ بِذَلِكَ فَقَالَ سُبْحَانَ اَللَّهِ ذَاكَ مِنَ اَلشَّيْطَانِ مَا أُمِرُوا بِهَذَا إِنَّمَا هُوَ اَللِّينُ وَ اَلرِّقَّةُ وَ اَلدَّمْعَةُ وَ اَلْوَجَلُ .
زبان ترجمه:

مشکاة الأنوار / ترجمه محمدی و هوشمند ;  ج ۱  ص ۱۰۱

17-جابر گويد:به امام باقر عليه السّلام عرض كردم:قومى هستند كه هر گاه چيزى از قرآن به يادشان آيد يا برايشان خوانده شود؛يكى از آنها بى‌هوش مى‌شود به صورتى كه اگر هر دو دست و هر دو پايش را قطع كنى متوجه نمى‌شود. امام فرمود:سبحان اللّٰه،اين كارى شيطانى است،اينها امر به اين كار نشده‌اند،تأثير قرآن فقط‍‌ به نرمش و رقّت قلب و اشك ريختن و ترس از خداست.

divider