شناسه حدیث :  ۳۶۰۲۲۸

  |  

نشانی :  تنبيه الخواطر و نزهة النواظر (مجموعة ورّام)  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۴۱  

عنوان باب :   الجزء الأول باب ذم الدنيا

معصوم :   غير معصوم

وَ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضِ اَلْمُلُوكِ أَحَقُّ اَلنَّاسِ بِذَمِّ اَلدُّنْيَا وَ قَلاَهَا مَنْ بُسِطَ لَهُ فِيهَا وَ أُعْطِيَ حَاجَتَهُ مِنْهَا لِأَنَّهُ يَتَوَقَّعُ آفَةً تَغْدُو عَلَى مَالِهِ فَتُحْوِجَهُ أَوْ عَلَى جَمْعِهِ فَتُفَرِّقَهُ أَوْ تَأْتِي عَلَى سُلْطَانِهِ فَتَهْدِمَهُ مِنَ اَلْقَوَاعِدِ أَوْ تَدِبُّ إِلَى جِسْمِهِ فَتُسْقِمَهُ أَوْ تَفْجَعَهُ بِشَيْءٍ هُوَ ضَنِينٌ بِهِ مِنْ أَحِبَّائِهِ فَالدُّنْيَا أَحَقُّ بِالذَّمِّ هِيَ اَلْآخِذَةُ مَا تُعْطِي، اَلرَّاجِعَةُ فِيمَا تَهَبُ بَيْنَا هِيَ تُضْحِكُ صَاحِبَهَا إِذَا ضَحِكَتْ مِنْهُ وَ بَيْنَا هِيَ تُبْكِي لَهُ إِذَا بَكَتْ عَلَيْهِ وَ بَيْنَا هِيَ تَبْسُطُ كَفَّهُ بِالْعَطَاءِ إِذَا بَسَطَتْهَا بِالاِسْتِرْدَادِ تَعْقِدُ اَلتَّاجَ عَلَى اَلرَّأْسِ اَلْيَوْمَ وَ تُعَفِّرُهُ غَداً فِي اَلتُّرَابِ سَوَاءٌ عَلَيْهَا ذَهَابُ مَا ذَهَبَ وَ بَقَاءُ مَا بَقِيَ تَجِدُ فِي اَلذَّاهِبِ مِنَ اَلْبَاقِي خَلَفاً وَ تَرْضَى بِكُلٍّ مِنْ كُلٍّ بَدَلاً.
زبان ترجمه:

مجموعه ورّام / ترجمه عطائی ;  ج ۱  ص ۲۶۹

يكى از بزرگان به پادشاهى گفت:سزاوارتر از همۀ مردم به نكوهش دنيا و دشمن‌ترين مردم نسبت به دنيا آن كسى است كه دستش به نعمت دنيا باز بوده و به خواسته‌هايش رسيده است،زيرا او منتظر آفتى است كه به مالش برسد،و او نيازمند شود،و يا بر جمعيّت او برسد،و پراكنده سازد،و يا به قدرت او برسد،و اركان قدرت او را از بيخ و بن بركند،و يا بر تن او برسد و بيمار سازد،و يا به مصيبت يكى از دوستانش گرفتار شود كه نمى‌خواست دچار شود،پس دنيا سزاوارتر از هر چيز به نكوهش است كه آنچه داده،پس مى‌گيرد،و به آنچه بخشيده،باز مى‌گردد،در آن بين كه دنيادار خندان است دنيا هم به او مى‌خندد، و آن وقت كه دنيا به حال او گريان است،ناگاه بر ماتم او مى‌گريد،و آنگاه كه دنيا دست شخص را به بخشندگى باز مى‌گذارد،ناگاه آهنگ بازگشت از او را مى‌كند،امروز افسرى بر سرش مى‌نهد،و فردا بينيش را به خاك مى‌سايد، بى‌تفاوت است كسى برود،يا بماند،مانده را جايگزين رفته مى‌بيند،و هر كدام را به جاى ديگرى مى‌پذيرد.

divider