شناسه حدیث :  ۳۶۰۲۰۱

  |  

نشانی :  تنبيه الخواطر و نزهة النواظر (مجموعة ورّام)  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۳۸  

عنوان باب :   الجزء الأول باب ذم الدنيا

معصوم :   غير معصوم

وَ قَالَ رَجُلٌ لِلْحَسَنِ مَا تَقُولُ فِي رَجُلٍ آتَاهُ اَللَّهُ مَالاً فَهُوَ يَتَصَدَّقُ مِنْهُ وَ يَصِلُ مِنْهُ وَ يُحْسِنُ فِيهِ أَ لَهُ أَنْ يَعِيشَ فِيهِ يَعْنِي اَلتَّنَعُّمَ فَقَالَ لاَ لَوْ كَانَتِ اَلدُّنْيَا لَهُ كُلُّهَا مَا كَانَ لَهُ فِيهَا إِلاَّ اَلْكَفَافُ وَ يُقَدِّمُ ذَلِكَ لِيَوْمِ فَقْرِهِ .
زبان ترجمه:

مجموعه ورّام / ترجمه عطائی ;  ج ۱  ص ۲۶۴

مردى به حسن گفت:چه مى‌گويى در بارۀ مردى كه خداوند مالى به او داده است و او از آن مال صدقه مى‌دهد،و صلۀ رحم مى‌كند و احسان مى‌كند،آيا او حق زندگى يعنى برخوردارى از آن مال را دارد؟گفت:نه،اگر تمام دنيا مال او بود،بيش از مقدار نياز حق نداشت،و بقيّه را براى روز تنگدستى و نيازش مى‌فرستاد.

divider