شناسه حدیث :  ۳۶۰۰۸۴

  |  

نشانی :  تنبيه الخواطر و نزهة النواظر (مجموعة ورّام)  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۱۹  

عنوان باب :   الجزء الأول باب الغيبة

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

فَقَدْ رُوِيَ: أَنَّ أَبَا بَكْرٍ وَ عُمَرَ اِغْتَابَا بَعْضَ اَلنَّاسِ ثُمَّ طَلَبَا مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أُدْماً لِيَأْكُلاَ مَعَ اَلْخُبْزِ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَدِ اِئْتَدَمْتُمَا فَقَالاَ لاَ نَعْلَمُهُ فَقَالَ بَلَى مَا أَكَلْتُمَا لَحْمَ صَاحِبِكُمَا .
زبان ترجمه:

مجموعه ورّام / ترجمه عطائی ;  ج ۱  ص ۲۳۱

نقل كرده‌اند كه ابو بكر،و عمر غيبت بعضى از مردم را كرده بودند،از پيامبر(صلّى الله عليه و آله)درخواست خورشى داشتند تا با نان بخورند،رسول خدا(صلّى الله عليه و آله)فرمود: شما خورش تهيه كرديد.عرض كردند:نمى‌دانيم چه خورشى است‌؟فرمود:آرى شما گوشت رفيقتان را خورديد.پس شنونده از گناه غيبت بركنار نمى‌شود،مگر اين كه با زبان اعتراض كند،و اگر مى‌ترسد،به قلب ناراضى باشد،و اگر مى‌تواند از مجلس،برخيزد،و يا سخن طرف را قطع كند،و اگر هيچ كدام از اين كارها را نكرد او نيز گنهكار است.و اگر با زبان گفت:ساكت باش!امّا در دل مايل به غيبت بود،دورو و منافق است،و از غيبت و گناه آن-تا وقتى كه به دل ناخوشنود نباشد-بر كنار نخواهد بود.

divider