شناسه حدیث :  ۳۵۷۸۲۸

  |  

نشانی :  کنز الفوائد  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۶۷  

عنوان باب :   الجزء الأول فصل من القول في القضاء و القدر كلام الصادق لزرارة

معصوم :   امام صادق (علیه السلام)

وَ مِمَّا حُفِظَ عَنِ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي ذَلِكَ: قَوْلُهُ لِزُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ يَا زُرَارَةُ إِنِّي أُعْطِيكَ جُمْلَةً فِي اَلْقَضَاءِ وَ اَلْقَدَرِ قَالَ لَهُ زُرَارَةُ نَعَمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ إِذَا كَانَ وَ جَمَعَ اَللَّهُ اَلْخَلاَئِقَ سَأَلَهُمْ عَمَّا عَهِدَ إِلَيْهِمْ وَ لَمْ يَسْأَلْهُمْ عَمَّا قَضَى عَلَيْهِمْ .
زبان ترجمه:

گنجینه معارف شیعۀ امامیه ;  ج ۱  ص ۴۲۸

و از آنچه از امام صادق عليه السّلام در اين باره حفظ‍‌ شده فرموده آن حضرت بزرارة بن اعين است كه: 165-اى زراره بك گفتار كلى در باره قضا و قدر بتو بخشايم‌؟ زراره گفت:قربانت آرى(منت آن را دارم) فرمود:چون روز رستاخيز شود و همه آفريده‌ها در آن فراهم آيند و گرد شوند خداوند از آنان بازپرسى كند از آنچه بدان سفارش كرده و بدانها دستور داده و بازپرسى نكند آنان را از آنچه بحكم قضاء بر آنها گذشته

divider