شناسه حدیث :  ۳۵۷۸۲۵

  |  

نشانی :  کنز الفوائد  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۶۴  

عنوان باب :   الجزء الأول فصل من القول في القضاء و القدر الحجاج يسأل عن القضاء و القدر

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

وَ ذُكِرَ أَنَّ اَلْحَجَّاجَ بْنَ يُوسُفَ اَلثَّقَفِيَّ كَتَبَ إِلَى اَلْحَسَنِ اَلْبَصْرِيِّ وَ إِلَى وَاصِلِ بْنِ عَطَاءٍ وَ عَمْرِو بْنِ عُبَيْدٍ وَ عَامِرٍ اَلشَّعْبِيِّ فَقَالَ لَهُمْ أَخْبِرُونِي بِقَوْلِكُمْ فِي اَلْقَضَاءِ وَ اَلْقَدَرِ فَكَتَبَ إِلَيْهِ اَلْحَسَنُ اَلْبَصْرِيُّ مَا أَعْرِفُ فِيهِ إِلاَّ مَا قَالَهُ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَإِنَّهُ قَالَ يَا اِبْنَ آدَمَ أَ زَعَمْتَ أَنَّ اَلَّذِي نَهَاكَ دَهَاكَ وَ إِنَّمَا دَهَاكَ أَسْفَلُكَ وَ أَعْلاَكَ وَ رَبُّكَ بَرِيءٌ مِنْ ذَاكَ وَ كَتَبَ إِلَيْهِ وَاصِلُ بْنُ عَطَاءٍ مَا أَعْرِفُ فِيهِ إِلاَّ مَا قَالَهُ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَإِنَّهُ قَالَ مَا تَحْمَدُ اَللَّهَ عَلَيْهِ فَإِنَّهُ مِنْهُ وَ مَا تَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ عَنْهُ فَهُوَ مِنْكَ وَ كَتَبَ إِلَيْهِ عَمْرُو بْنُ عُبَيْدٍ مَا أَعْرِفُ فِيهِ إِلاَّ مَا قَالَهُ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَإِنَّهُ قَالَ إِنْ كَانَ الرزق [اَلْوِزْرُ] فِي اَلْأَصْلِ مَحْتُوماً فَالْوَازِرُ فِي اَلْقِصَاصِ مَظْلُومٌ وَ كَتَبَ إِلَيْهِ عَامِرٌ اَلشَّعْبِيُّ مَا أَعْرِفُ فِيهِ إِلاَّ مَا قَالَهُ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ مَنْ وَسَّعَ عَلَيْكَ اَلطَّرِيقَ لَمْ يَأْخُذْ عَلَيْكَ اَلْمَضِيقَ فَلَمَّا قَرَأَ اَلْحَجَّاجُ أَجْوِبَتَهُمْ قَالَ قَاتَلَهُمُ اَللَّهُ لَقَدْ أَخَذُوهَا مِنْ غير [عَيْنٍ] صَافِيَةٍ .
زبان ترجمه:

گنجینه معارف شیعۀ امامیه ;  ج ۱  ص ۴۲۴

گفتند:حجاج بن يوسف ثقفى به حسن بصرى و واصل بن عطار و عمرو بن عبيد و عامر شعبى نامه نوشت و پرسيد بمن بگوئيد در باره قضاء و قدر چه ميفرمائيد؟ حسن بصرى در پاسخ او نوشت ما در آن شناختى نداريم جز آنچه على بن ابى طالب (عليه السّلام)فرموده: اى آدميزاده پندارى آنكه تو را نهى كرده گرفتارت كرده،جز آن نيست كه گرفتارت كردند پائين تنه و بالا تنه‌ات و پروردگارت از آن بيزار و بر كنار است،و اصل بن عطا در پاسخش نوشت:من در باره آن چيزى ندانم جز آنچه على بن ابى طالب(عليه السّلام)فرموده:كه هر چه خدا را در باره آن ستايش كنى و از آن خشنودى از خدا است و آنچه بايدت از ان از خدا آمرزش خواهى از خود تو است . و عمرو بن عبيد باو نوشت چيزى در اين باره شناخته نشده جز آنچه على بن ابى طالب عليه السلام فرموده:اگر گناه از پايه حتمى باشد گنهكار در كيفرش مظلوم است. عامر شعبى باو نوشت:من در اين باره ندانم جز آنچه على بن ابى طالب(عليه السّلام) فرموده:كه راه را جلوت باز كرده و تو را در تنگنا نگذاشته،و چون حجاج پاسخ آنان را خواند گفت:خدا همه را بكشد،اين مسأله را از چشمه زلالى دريافتند«و جام معرفت را از دست ساقى كوثر نوشيدند»

divider