شناسه حدیث :  ۳۵۷۸۱۸

  |  

نشانی :  کنز الفوائد  ,  جلد۱  ,  صفحه۳۵۲  

عنوان باب :   الجزء الأول فصل من كلام رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امام باقر (علیه السلام)

حَدَّثَنِي اَلشَّيْخُ أَبُو اَلْمَرْجَى مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ اَلْبَلَدِيُّ بِالْقَاهِرَةِ قَالَ حَدَّثَنَا أُسْتَاذِي أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ جَعْفَرٍ اَلنُّعْمَانِيُّ رَحِمَهُ اَللَّهُ عَنْ أَبِي اَلْعَبَّاسِ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدِ بْنِ عُقْدَةَ اَلْكُوفِيُّ عَنْ شُيُوخِهِ اَلْأَرْبَعِينَ عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ اَلنُّعْمَانِ اَلْأَحْوَلِ عَنْ سَلاَّمِ بْنِ اَلْمُسْتَنِيرِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ اَلْإِمَامِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ قَالَ جَدِّي رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : أَيُّهَا اَلنَّاسُ حَلاَلِي حَلاَلٌ إِلَى وَ حَرَامِي حَرَامٌ إِلَى أَلاَ وَ قَدْ بَيَّنَهَا اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِي اَلْكِتَابِ وَ بَيَّنْتُهُمَا لَكُمْ فِي سِيرَتِي وَ سُنَّتِي وَ بَيْنَهُمَا شُبُهَاتٌ مِنَ اَلشَّيْطَانِ وَ بِدَعٌ بَعْدِي مَنْ تَرَكَهَا صَلَحَ لَهُ أَمْرُ دِينِهِ وَ صَلَحَتْ لَهُ مُرُوءَتُهُ وَ عِرْضُهُ وَ مَنْ تَلَبَّسَ بِهَا وَ وَقَعَ فِيهَا وَ اِتَّبَعَهَا كَانَ كَمَنْ رَعَى غَنَماً قُرْبَ اَلْحِمَى وَ مَنْ رَعَى مَاشِيَتَهُ قُرْبَ اَلْحِمَى نَازَعَتْهُ إِلَى أَنْ يَرْعَاهَا فِي اَلْحِمَى أَلاَ وَ إِنَّ لِكُلِّ مَلِكٍ حِمًى أَلاَ وَ إِنَّ حِمَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَحَارِمُهُ فَتَوَقَّوْا حِمَى اَللَّهِ وَ مَحَارِمَهُ أَلاَ وَ إِنَّ أَذَى اَلْمُؤْمِنِ مِنْ أَعْظَمِ سَبَبِ سَلْبِ اَلْإِيمَانِ أَلاَ وَ مَنْ أَحَبَّ فِي اَللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ وَ أَبْغَضَ فِي اَللَّهِ وَ أَعْطَى فِي اَللَّهِ وَ مَنَعَ فِي اَللَّهِ فَهُوَ مِنْ أَصْفِيَاءِ اَلْمُؤْمِنِينَ عِنْدَ اَللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَلاَ وَ إِنَّ اَلْمُؤْمِنَيْنِ إِذَا تَحَابَّا فِي اَللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ وَ تَصَافَيَا فِي اَللَّهِ كَانَا كَالْجَسَدِ اَلْوَاحِدِ إِذَا اِشْتَكَى أَحَدُهُمَا مِنْ جَسَدِهِ مَوْضِعاً وَجَدَ اَلْآخَرُ أَلَمَ ذَلِكَ اَلْمَوْضِعِ .
زبان ترجمه:

گنجینه معارف شیعۀ امامیه ;  ج ۱  ص ۴۰۷

159-بمن باز گفت:شيخ ابو رجاء محمد بن على بن ابى طالب بلدى در قاهره بسندش تا سلام بن مستنير از ابى جعفر امام باقر(عليه السّلام)كه جدم رسول خدا(صلّى الله عليه و آله) فرمود: اى مردمان حلال من حلال است تا روز قيامت و حرام من حرام است تا قيامت آگاه باشيد كه خداوند عز و جل آن دو را در قرآنش بيان كرده و من در روش خود و در سنت خودم آن دو را روشن كردم و در اين ميانه شبهه‌ها است از شيطان و پس از من هم بدعتها است كه هر كه آنها را وانهد كار دينش به شود و مروت و آبرويش بجا مانند و ببهى گرايند و هر كه بدانها آلوده گردد و در افتد و پيرو آنها باشد چون شبانى است كه رمه خود را نزديك غرقگاه چراند و نفسش او را بكشاند تا رمه را بغرقگاه كشاند. هلاكه هر پادشاهى را غرقگاه باشد آگاه باشيد كه غرقگاه خدا عز و جل محرمات او است از غرقگاه خدا خوددارى كنيد و از آنچه حرام كرده،آگاه كه آزردن مؤمن بزرگتر بى‌ايمانيست. آگاه باشيد:هر كه در راه خدا عز و جل دوست دارد و در راه او دشمن دارد و براى خدا بخشد و براى خدا دريغ كند از مؤمنان برگزيده نزد خدا عز و جل باشد. هلاكه چون دو مؤمن در راه خدا عز و جل دوستى كنند و يك دل شوند چون يك پيكر گردند كه چون عضوى از آن بدرد آيد عضو ديگر دردش يابد

divider