شناسه حدیث :  ۳۵۴۷۵۹

  |  

نشانی :  کشف الغمة في معرفة الأئمة  ,  جلد۲  ,  صفحه۶۶  

عنوان باب :   الجزء الثاني ذكر الإمام الثالث أبي عبد الله الحسين الزكي عليه السلام نذكر هنا أمورا وقعت بعد قتله عليه السلام

معصوم :   امام سجاد (علیه السلام) ، امام حسین (علیه السلام)

وَ عَرَضَ عَلَيْهِ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ فَقَالَ لَهُ مَنْ أَنْتَ فَقَالَ أَنَا عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ فَقَالَ أَ لَيْسَ اَللَّهُ قَدْ قَتَلَ عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَدْ كَانَ لِي أَخٌ يُسَمَّى عَلِيّاً قَتَلَهُ اَلنَّاسُ فَقَالَ لَهُ اِبْنُ زِيَادٍ بَلْ اَللَّهُ قَتَلَهُ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ اَللّٰهُ يَتَوَفَّى اَلْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِهٰا فَغَضِبَ اِبْنُ زِيَادٍ لَعَنَهُ اَللَّهُ فَقَالَ لَهُ وَ بِكَ جُرْأَةٌ عَلَى جَوَابِي وَ بِكَ بَقِيَّةٌ لِلرَّدِّ عَلَيَّ اِذْهَبُوا بِهِ وَ اِضْرِبُوا عُنُقَهُ فَتَعَلَّقَتْ بِهِ زَيْنَبُ عَمَّتُهُ وَ قَالَتْ لَهُ يَا اِبْنَ زِيَادٍ حَسْبُكَ مِنْ دِمَائِنَا وَ اِعْتَنَقَتْهُ وَ قَالَتْ وَ اَللَّهِ لاَ أُفَارِقُهُ فَإِنْ قَتَلْتَهُ فَاقْتُلْنِي مَعَهُ فَنَظَرَ اِبْنُ زِيَادٍ إِلَيْهِ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ عَجَباً لِلرَّحِمِ وَ اَللَّهِ وَ إِنِّي لَأَظُنُّهَا وَدَّتْ أَنِّي قَتَلْتُهَا مَعَهُ دَعُوهُ فَإِنِّي أَرَاهُ لِمَا بِهِ. ثُمَّ قَامَ مِنْ مَجْلِسِهِ حَتَّى خَرَجَ مِنَ اَلْقَصْرِ وَ دَخَلَ اَلْمَسْجِدَ فَصَعِدَ اَلْمِنْبَرَ فَقَالَ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلَّذِي أَظْهَرَ اَلْحَقَّ وَ أَهْلَهُ وَ نَصَرَ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ يَزِيدَ وَ حِزْبَهُ وَ قَتَلَ اَلْكَذَّابَ بْنَ اَلْكَذَّابِ وَ شِيعَتَهُ فَقَامَ إِلَيْهِ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ عَفِيفٍ اَلْأَزْدِيُّ وَ كَانَ مِنْ شِيعَةِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ يَا عَدُوَّ اَللَّهِ إِنَّ اَلْكَاذِبَ أَنْتَ وَ أَبُوكَ وَ اَلَّذِي وَلاَّكَ وَ أَبُوهُ يَا اِبْنَ مَرْجَانَةَ تَقْتُلُ أَوْلاَدَ اَلنَّبِيِّينَ وَ تَقُومُ عَلَى اَلْمَنَابِرِ مَقَامَ اَلصِّدِّيقِينَ فَقَالَ اِبْنُ زِيَادٍ عَلَيَّ بِهِ فَأَخَذَتْهُ اَلْجَلاَوِزَةُ فَنَادَى بِشِعَارِ اَلْأَزْدِ فَاجْتَمَعَ مِنْهُمْ سَبْعُمِائَةِ رَجُلٍ فَانْتَزَعُوهُ مِنَ اَلْجَلاَوِزَةِ فَلَمَّا كَانَ اَللَّيْلُ أَرْسَلَ إِلَيْهِ اِبْنُ زِيَادٍ مَنْ أَخْرَجَهُ مِنْ بَيْتِهِ فَضَرَبَ عُنُقَهُ وَ صَلَبَهُ فِي اَلسَّبَخَةِ رَحِمَهُ اَللَّهُ عَلَيْهِ. وَ لَمَّا أَصْبَحَ اِبْنُ زِيَادٍ لَعَنَهُ اَللَّهُ بَعَثَ بِرَأْسِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَدِيرَ بِهِ فِي سِكَكِ اَلْكُوفَةِ كُلِّهَا وَ قَبَائِلِهَا فَرُوِيَ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ أَنَّهُ قَالَ مُرَّ بِهِ عَلَيَّ وَ هُوَ عَلَى رُمْحٍ وَ أَنَا فِي غُرْفَةٍ لِي فَلَمَّا حَاذَانِي سَمِعْتُهُ يَقْرَأُ أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحٰابَ اَلْكَهْفِ وَ اَلرَّقِيمِ كٰانُوا مِنْ آيٰاتِنٰا عَجَباً فَقَفَّ وَ اَللَّهِ شَعْرِي وَ نَادَيْتُ رَأْسَكَ وَ اَللَّهِ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ وَ أَمْرُكَ أَعْجَبُ وَ أَعْجَبُ .
زبان ترجمه:

کشف الغمة / ترجمه زواره ای ;  ج ۲  ص ۲۵۲

آورده‌اند كه بعد از آن على بن حسين (عليه السّلام) داخل شد بر ابن زياد ملعون گفت كه: چه كسى تو؟ فرمود كه: منم على بن حسين، گفت: گفتند كه: خداى كشت على بن حسين را، فرمود كه: آن برادر من بود على نام كه آن مردم او را كشتند، گفت: بلكه خداى تعالى كشت او را، على ابن حسين (عليه السّلام) فرمود كه« اَللّٰهُ‌ يَتَوَفَّى اَلْأَنْفُسَ‌ حِينَ‌ مَوْتِهٰا »يعنى خداى تعالى ميميراند أجساد نفوس را در هنگام موت ايشان، و اين از فعل بد شما بود ابن زياد ملعون ميخواست كه در اين أفعال قبيحه رفع اختيار از خود كند و بحق رجوع نمايد آن حضرت اين آيت را در جواب فرمود آنگاه ابن زياد لعين بغضب رفت و گفت: ترا اين چنين جرأت باقيست در جواب من ببريد و گردن او را بزنيد، در حال زينب عمه وى در او آويخت و گفت: أى پسر زياد بس است ترا از خون ما آنچه ريختى و او را در آغوش خود در آورد و گفت: و اللّٰه كه من از وى جدا نميشوم كه اگر ميكشى مرا با وى بهم بكشيد، ابن زياد ملعون بر اين و آن پاره نگاه كرد بعد از آن گفت كه: عجب چيزيست قرابت رحم و اللّٰه ميخواست كه با او كشته شود، بگذاريد او را دست از او بداريد كه آنچه بوى شده او را بس است. آنگاه از مجلس برخاست و از قصر بيرون رفته بمسجد درآمد و بر بالاى منبر رفت و گفت: حمد خداى را كه اظهار كرد حق و اهل او را، نصرت داد يزيد و حزب او را، و بكشت دروغ زن پسر دروغ زن و شيعه او رادر اين حال عبد الله بن عفيف ازدى بر پاى خواست و از شيعيان أمير المؤمنين (عليه السّلام) بود و گفت اى دشمن خداى دروغ زن پسر دروغ زن توئى و پدرت و آنكه ترا حكومت داده و پدر او، أى پسر مرجانه كشتى اولاد پيغمبران را و ايستاده بر منابر كه مقام صديقان است، ملازمان او را گرفتند عبد اللّٰه آواز داد في الفور هفتصد مرد از شعار أزد جمع شدند و او را از شر طيان انتزاع كردند و فتنه تسكين يافت، چون شب درآمد ابن زياد لعين جمعى را فرستاد كه ناگهان او را از خانه بيرون آوردند و گردن آن اهل دين را زدند و در سبخۀ بردار كردند رحمة اللّٰه عليه چون صباح شد ابن زياد لعنه اللّٰه سر مبارك امام حسين را (عليه السّلام) فرستاد تا در همه كوچهاى كوفه و قبايل گردانيدند مرويست از زيد بن ارقم كه او گفت: وقتى كه آن سر مبارك را ميگردانيدند بر نيزه من در غرفۀ كه مرا بود بودم چون در گذر بمحاذى غرفۀ من گذرانيدند شنيدم از آن سر كه اين آيت ميخواند كه« أَمْ‌ حَسِبْتَ‌ أَنَّ‌ أَصْحٰابَ‌ اَلْكَهْفِ‌ وَ اَلرَّقِيمِ‌ كٰانُوا مِنْ‌ آيٰاتِنٰا عَجَباً »پس تمام مويها بر پشت من راست بايستاد و گفتم، سر مبارك تو يا ابن رسول اللّٰه (صلّى اللّه عليه و آله) و امر تو عجبتر از هر عجب است بعد از آن سر مبارك را با حرم محترمات بدمشق بردند سوى يزيد پليد عليه اللعنه بر اين هيئت منكره و أحوال شاقه

divider