شناسه حدیث :  ۳۵۴۶۴۹

  |  

نشانی :  کشف الغمة في معرفة الأئمة  ,  جلد۲  ,  صفحه۸  

عنوان باب :   الجزء الثاني ذكر الإمام الثالث أبي عبد الله الحسين الزكي عليه السلام الخامس في إمامته و ما ورد في حقه من النّبيّ صلّى اللّه عليه و آله قولا و فعلا

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امام حسین (علیه السلام)

وَ رُوِيَ بِإِسْنَادٍ آخَرَ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: خَرَجَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مِنْ عِنْدِنَا ذَاتَ لَيْلَةٍ فَغَابَ عَنَّا طَوِيلاً وَ عَادَ وَ هُوَ أَشْعَثُ أَغْبَرُ وَ يَدُهُ مَضْمُومَةٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ مَا لِي أَرَاكَ أَشْعَثَ مُغْبَرّاً فَقَالَ أُسْرِيَ بِي فِي هَذَا اَلْوَقْتِ إِلَى مَوْضِعٍ مِنَ اَلْعِرَاقِ يُقَالُ لَهُ كَرْبَلاَءُ فَأُرِيتُ فِيهِ مَصْرَعَ اَلْحُسَيْنِ اِبْنِي وَ جَمَاعَةٍ مِنْ وُلْدِي وَ أَهْلِ بَيْتِي فَلَمْ أَزَلْ أَلْقِطُ دِمَاءَهُمْ فَهَا هِيَ فِي يَدِي وَ بَسَطَهَا لِي فَقَالَ لِي خُذِيهَا فَاحْتَفِظِي بِهَا فَأَخَذْتُهَا فَإِذَا هِيَ شِبْهُ تُرَابٍ أَحْمَرَ فَوَضَعْتُهُ فِي قَارُورَةٍ وَ سَدَدْتُ رَأْسَهَا وَ اِحْتَفَظْتُ بِهَا فَلَمَّا خَرَجَ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ مِنْ مَكَّةَ مُتَوَجِّهاً إِلَى اَلْعِرَاقِ كُنْتُ أُخْرِجُ تِلْكَ اَلْقَارُورَةَ فِي كُلِّ يَوْمٍ فَأَشَمُّهَا وَ أَنْظُرُ إِلَيْهَا وَ أَبْكِي لِمُصَابِهِ فَلَمَّا كَانَ وَ هُوَ اَلْيَوْمُ اَلَّذِي قُتِلَ فِيهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَخْرَجْتُهَا فِي أَوَّلِ اَلنَّهَارِ وَ هِيَ بِحَالِهَا ثُمَّ عُدْتُ إِلَيْهَا فِي آخِرِ اَلنَّهَارِ فَإِذَا هِيَ دَمٌ عَبِيطٌ فَصِحْتُ فِي بَيْتِي وَ بَكَيْتُ وَ كَظَمْتُ غَيْظِي مَخَافَةَ أَنْ تَسْمَعَ أَعْدَاؤُهُمْ بِالْمَدِينَةِ فَيُسْرِعُوا بِالشَّمَاتَةِ فَلَمْ أَزَلْ حَافِظَةً لِلْوَقْتِ وَ اَلْيَوْمِ حَتَّى جَاءَ اَلنَّاعِي يَنْعَاهُ فَحُقِّقَ مَا رَأَيْتُ .
زبان ترجمه:

کشف الغمة / ترجمه زواره ای ;  ج ۲  ص ۱۷۷

و روايت كنند باسناد ديگر از ام سلمه كه يك شبى رسول اللّٰه (صلّى اللّه عليه و آله) بيرون فرمود از نزد ما و غايب شد از ما زمانى دور و دراز، بعد از آن عود كرد سر و روى گرد آلود و دست را بر هم گرفته بود، گفتم: يا رسول اللّٰه چيست مرا كه ترا گردآلوده مى‌بينم، فرمود كه: مرا بردند در اين وقت بسوى موضعى از عراق كه آن را كربلا ميگويند، و بمن نمودند در آنجا مقتل فرزندم حسين و جماعتى را از ولد و اهل بيت من از زمين دماء ايشان پارۀ برداشتم اينك در دست من است، گشود دست راو گفت بستان اين را و نگاه‌دار من ستادم آن را خاك سرخ بود آن را در قارورۀ كردم و سر آن را بستم و نگاه داشتم. چون امام حسين (عليه السّلام) از مكه متوجه عراق شد هر روزه آن قاروره را بيرون مى‌آوردم و ميبوئيدم و نظر بسوى آن ميكردم و ميگريستم از جهت مصيبت مفارقت او، چون روز دهم محرم شد و آن روزى بود كه آن حضرت را در آن روز شهيد كرده بودند بيرون آوردم اول روز بحال خود بود، بعد از آن آن را در آخر روز بيرون آوردم ديدم كه تمام خون صاف خالص گشته، فرياد كردم در خانۀ خود گريستم و خشم فرو خوردم خوف آنكه مبادا بشنوند أعادى ايشان در مدينه و شتاب نمايند بشماتت آن را در وقت و روز محافظت ميكردم تا خبر شهادت آن حضرت رسيد، پس محقق گشت آنچه ديده بودم.

divider