شناسه حدیث :  ۳۵۰۸۵۲

  |  

نشانی :  النور المبين في قصص الأنبياء و المرسلين  ,  جلد۱  ,  صفحه۶۴  

عنوان باب :   الباب الثاني في قصص إدريس عليه السلام

معصوم :   مضمر

وَ فِي اَلْكِتَابِ أَيْضاً بِإِسْنَادِهِ إِلَى اِبْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: كَانَ إِدْرِيسُ اَلنَّبِيُّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يُسَبِّحُ اَلنَّهَارَ وَ يَصُومُهُ وَ يَبِيتُ حَيْثُ مَا جَنَّهُ اَللَّيْلُ وَ يَأْتِيهِ رِزْقُهُ حَيْثُ مَا أَفْطَرَ وَ كَانَ يَصْعَدُ لَهُ مِنَ اَلْعَمَلِ اَلصَّالِحِ مِثْلُ مَا يَصْعَدُ لِأَهْلِ اَلْأَرْضِ كُلِّهِمْ فَسَأَلَ مَلَكُ اَلْمَوْتِ رَبَّهُ فِي زِيَارَةِ إِدْرِيسَ وَ أَنْ يُسَلِّمَ عَلَيْهِ فَأَذِنَ لَهُ فَنَزَلَ وَ أَتَاهُ فَقَالَ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَصْحَبَكَ فَأَكُونَ مَعَكَ فَصَحِبَهُ وَ كَانَا يُسَبِّحَانِ اَلنَّهَارَ وَ يَصُومَانِهِ فَإِذَا جَنَّهُمَا اَللَّيْلُ أُتِيَ إِدْرِيسُ فُطُورَهُ فَيَأْكُلُ وَ يَدْعُو مَلَكَ اَلْمَوْتِ إِلَيْهِ فَيَقُولُ لاَ حَاجَةَ لِي فِيهِ ثُمَّ يَقُومَانِ يُصَلِّيَانِ وَ إِدْرِيسُ يُصَلِّي وَ يَفْتُرُ وَ يَنَامُ وَ مَلَكُ اَلْمَوْتِ يُصَلِّي وَ لاَ يَنَامُ وَ لاَ يَفْتُرُ فَمَكَثَا بِذَلِكَ أَيَّاماً ثُمَّ إِنَّهُمَا مَرَّا بِقَطِيعِ غَنَمٍ وَ كَرْمٍ قَدْ أَيْنَعَ فَقَالَ مَلَكُ اَلْمَوْتِ هَلْ لَكَ أَنْ تَأْخُذَ مِنْ ذَلِكَ حَمْلاً أَوْ مِنْ هَذَا عَنَاقِيدَ فَتُفْطِرَ عَلَيْهِ فَقَالَ سُبْحَانَ اَللَّهِ أَدْعُوكَ إِلَى مَالِي فَتَأْبَى فَكَيْفَ تَدْعُونِي إِلَى مَالِ اَلْغَيْرِ ثُمَّ قَالَ إِدْرِيسُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ قَدْ صَحِبْتَنِي وَ أَحْسَنْتَ فِيمَا بَيْنِي وَ بَيْنَكَ مَنْ أَنْتَ قَالَ أَنَا مَلَكُ اَلْمَوْتِ قَالَ إِدْرِيسُ لِي إِلَيْكَ حَاجَةٌ فَقَالَ وَ مَا هِيَ قَالَ تَصْعَدُ بِي إِلَى اَلسَّمَاءِ فَاسْتَأْذَنَ مَلَكُ اَلْمَوْتِ رَبَّهُ فِي ذَلِكَ فَأَذِنَ لَهُ فَحَمَلَهُ عَلَى جَنَاحِهِ فَصَعِدَ بِهِ إِلَى اَلسَّمَاءِ ثُمَّ قَالَ لَهُ إِدْرِيسُ إِنَّ لِي إِلَيْكَ حَاجَةً أُخْرَى قَالَ وَ مَا هِيَ قَالَ بَلَغَنِي مِنَ اَلْمَوْتِ شِدَّةٌ فَأُحِبُّ أَنْ تُذِيقَنِي مِنْهُ طَرَفاً فَأَنْظُرَ هُوَ كَمَا بَلَغَنِي فَاسْتَأْذَنَ رَبَّهُ فَأَذِنَ لَهُ فَأَخَذَ بِنَفْسِهِ سَاعَةً ثُمَّ خَلَّى عَنْهُ فَقَالَ لَهُ كَيْفَ رَأَيْتَ قَالَ بَلَغَنِي عَنْهُ شِدَّةٌ وَ إِنَّهُ لَأَشَدُّ مِمَّا بَلَغَنِي وَ لِي إِلَيْكَ حَاجَةٌ أُخْرَى تُرِينِي اَلنَّارَ فَاسْتَأْذَنَ مَلَكُ اَلْمَوْتِ صَاحِبَ اَلنَّارِ فَفَتَحَ لَهُ فَلَمَّا رَآهَا إِدْرِيسُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ سَقَطَ مَغْشِيّاً عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ لِي إِلَيْكَ حَاجَةٌ أُخْرَى تُرِينِي اَلْجَنَّةَ فَاسْتَأْذَنَ مَلَكُ اَلْمَوْتِ خَازِنَ اَلْجَنَّةِ فَدَخَلَهَا فَلَمَّا نَظَرَ إِلَيْهَا قَالَ يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ مَا كُنْتُ لِأَخْرُجَ مِنْهَا إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ كُلُّ نَفْسٍ ذٰائِقَةُ اَلْمَوْتِ وَ قَدْ ذُقْتُهُ وَ يَقُولُ وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلاّٰ وٰارِدُهٰا وَ قَدْ وَرَدْتُهَا وَ يَقُولُ فِي اَلْجَنَّةِ وَ مٰا هُمْ بِخَارِجِينَ [مِنْهٰا بِمُخْرَجِينَ] .
زبان ترجمه:

قصص الأنبیاء (للجزائری) / ترجمه حسن زاده ;  ج ۱  ص ۱۲۸

قطب راوندى در «قصص الانبياء» در سلسله سندش از ابن عباس چنين نقل مى‌كند: ادريس روزها را به مراقبت از نفس و عبادت و روزه مى‌پرداخت و شب‌ها را به بيدارى سپرى مى‌كرد و روزى او از سوى خداوند فرود مى‌آمد.
كردارهاى صالح او به اندازۀ اعمال نيك همۀ مردم روزگارش بود. عزرائيل بر اثر عبادت بسيار ادريس، از خداوند خواست تا وى را همنشين او سازد. دعاى او برآورده گشت و آن‌دو، روزها را به روزه‌دارى و شب‌ها را به نماز و شب‌زنده‌دارى مى‌پرداختند و آنگاه كه خوراك بهشتى براى ادريس فراهم
مى‌شد ادريس عزرائيل را به غذا دعوت مى‌كرد ولى او مى‌گفت: من به غذا نيازى ندارم. گاهى نيز ادريس بر اثر خستگى اندكى استراحت مى‌كرد ولى فرشتۀ مرگ پيوسته به عبادت مى‌پرداخت. روزى آن‌دو از كنار گله‌اى از گوسفندان و باغ انگورى سرسبز مى‌گذشتند. فرشتۀ مرگ به ادريس گفت: آيا مى‌خواهى از آنها بهره‌اى جويى‌؟ ادريس گفت: به خدا پناه مى‌برم. چگونه است كه هنگامى كه من تو را به مال خويش مى‌خوانم تو نمى‌پذيرى و اينك مرا به خوردن مال ديگران فرا مى‌خوانى‌؟ اينك بهتر است خود را معرفى نمايى. هنگامى كه ادريس فهميد كه همنشينش همان فرشتۀ مرگ است از او خواست تا او را به آسمان ببرد. خواستۀ او برآورده شد و ادريس خود را در آسمان ديد. آنگاه به فرشتۀ مرگ گفت: شنيده‌ام كه مرگ بسيار سخت است. بهتر است جلوه‌اى از آن را آنگونه كه شايسته است بر من بچشانى.
ملك الموت به فرمان خداوند جان ادريس را ساعتى ستاند و سپس دوباره جانش را باز گرداند، آنگاه ادريس گفت: آنچه كه حس كردم بسيار سخت‌تر از چيزى بود كه دربارۀ مرگ شنيده بودم.ادريس ديگربار از ملك الموت خواست كه آتش دوزخ را به او بنماياند. لحظه‌اى پرده‌ها كنار رفت و هنگامى كه چشم ادريس بر شعله‌هاى آتش افتاد از هوش رفت و بر زمين افتاد.
ادريس دوباره خواسته‌اى ديگر را از ملك الموت خواست و به او گفت كه بهشت را به او بنماياند. در اين هنگام دربان بهشت در باغ سرسبز بهشت را بر روى او گشود. در اين هنگام ادريس به عزرائيل روى نمود و گفت: من ديگر نمى‌خواهم از بهشت بيرون آيم؛ زيرا خداوند فرموده است: «كُلُّ‌ نَفْسٍ‌ ذٰائِقَةُ‌ اَلْمَوْتِ‌» و من نيز ساعتى پيش، آن را چشيده‌ام.
همچنين خداوند مى‌فرمايد: «وَ إِنْ‌ مِنْكُمْ‌ إِلاّٰ وٰارِدُهٰا؛ .هيچ‌كس از شما
نيست مگر اينكه در آتش دوزخ وارد خواهد شد» و من اينك وارد دوزخ شدم و همچنين خداوند مى‌فرمايد:«و ما هم بخارجين؛ آنان از بهشت خارج نخواهند شد»

divider