شناسه حدیث :  ۳۴۶۹۸۳

  |  

نشانی :  الغيبة (للنعمانی)  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۸۰  

عنوان باب :   باب 10 ما روي في غيبة الإمام المنتظر الثاني عشر عليه السّلام و ذكر مولانا أمير المؤمنين و الأئمة عليهم السّلام بعده و إنذارهم بها فصل

معصوم :   امام رضا (علیه السلام)

وَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ هَمَّامٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَابُنْدَاذَ وَ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ اَلْحِمْيَرِيُّ قَالاَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ هِلاَلٍ قَالَ حَدَّثَنَا اَلْحَسَنُ بْنُ مَحْبُوبٍ اَلزَّرَّادُ قَالَ: قَالَ لِيَ اَلرِّضَا عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِنَّهُ يَا حَسَنُ سَيَكُونُ فِتْنَةٌ صَمَّاءُ صَيْلَمٌ يَذْهَبُ فِيهَا كُلُّ وَلِيجَةٍ وَ بِطَانَةٍ وَ فِي رِوَايَةٍ يَسْقُطُ فِيهَا كُلُّ وَلِيجَةٍ وَ بِطَانَةٍ وَ ذَلِكَ عِنْدَ فِقْدَانِ اَلشِّيعَةِ اَلثَّالِثَ مِنْ وُلْدِي يَحْزَنُ لِفَقْدِهِ أَهْلُ اَلْأَرْضِ وَ اَلسَّمَاءِ كَمْ مِنْ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ مُتَأَسِّفٍ مُتَلَهِّفٍ حَيْرَانَ حَزِينٍ لِفَقْدِهِ ثُمَّ أَطْرَقَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَ قَالَ بِأَبِي وَ أُمِّي سَمِيُّ جَدِّي وَ شَبِيهِي وَ شَبِيهُ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ عَلَيْهِ جُيُوبُ اَلنُّورِ يَتَوَقَّدُ مِنْ شُعَاعِ ضِيَاءِ اَلْقُدْسِ كَأَنِّي بِهِ آيَسَ مَا كَانُوا قَدْ نُودُوا نِدَاءً يَسْمَعُهُ مَنْ بِالْبُعْدِ كَمَا يَسْمَعُهُ مَنْ بِالْقُرْبِ يَكُونُ رَحْمَةً عَلَى اَلْمُؤْمِنِينَ وَ عَذَاباً عَلَى اَلْكَافِرِينَ فَقُلْتُ بِأَبِي وَ أُمِّي أَنْتَ وَ مَا ذَلِكَ اَلنِّدَاءُ قَالَ ثَلاَثَةُ أَصْوَاتٍ فِي أَوَّلُهَا أَلاٰ لَعْنَةُ اَللّٰهِ عَلَى اَلظّٰالِمِينَ وَ اَلثَّانِي أَزِفَتِ اَلْآزِفَةُ يَا مَعْشَرَ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلثَّالِثُ يَرَوْنَ يَداً بَارِزاً مَعَ قَرْنِ اَلشَّمْسِ يُنَادِي أَلاَ إِنَّ اَللَّهَ قَدْ بَعَثَ فُلاَناً عَلَى هَلاَكِ اَلظَّالِمِينَ فَعِنْدَ ذَلِكَ يَأْتِي اَلْمُؤْمِنِينَ اَلْفَرَجُ وَ يَشْفِي اَللَّهُ صُدُورَهُمْ- وَ يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ .
زبان ترجمه:

الغیبة (للنعمانی) / ترجمه غفاری ;  ج ۱  ص ۲۵۸

28-حسن بن محبوب زرّاد گويد:امام رضا عليه السّلام به من فرمود:«اى حسن در آينده‌اى نه چندان دور گرفتارى شديد و مصيبت بارى كه گوش از شنيدن فرياد كر و تيغش برنده است واقع خواهد شد كه دوستيها و همرازيها از ميان خواهد رفت-و در روايت ديگر«همۀ دوستيها و همرازيها و همدليها فرو خواهد ريخت»-و آن زمانى است كه شيعه سومين فرزندم را از دست بدهد،كه براى ناپديد شدن او اهل آسمان و زمين جملگى اندوهگين شوند،چه بسيار مرد و زن با ايمان كه به خاطر ناپديدشدنش متأسّف و غمناك و سرگردان و دلتنگ شوند،سپس آن حضرت سر به زير افكند و بعد سر برداشت و فرمود:پدر و مادرم فداى آن همنام جدّم كه شبيه من و شبيه موسى بن عمران است،پيرامونش هاله‌هائى از نور است كه از پرتو فروغ قدسى،پر تلألؤ و درخشنده است،چنان كه گوئى او را مى‌بينم كه در نهايت نوميدى مردم ندائى به گوش ايشان مى‌رسد كه كسى كه دور است آن را چنان مى‌شنود كه نزديك مى‌شنود(دور و نزديك يكسان مى‌شنوند)آن آواز براى مؤمنان رحمت و براى كافران عذابى خواهد بود،عرض كردم:پدر و مادرم فدايت،آن آواز چيست‌؟فرمود:سه آواز در ماه رجب برآيد،نخستين آن عبارت است از:«هان كه لعنت خداوند بر ستمگران»و دومين:«اى گروه مؤمنان گرفتارى هولناك فرا رسيد»و سومين دستى را آشكار پيشاپيش آفتاب مى‌بينند كه آواز مى‌دهد:«هان كه خداوند فلان را براى از بين بردن ستمگران برانگيخت»در آن هنگام فرج مؤمنان فرا مى‌رسد،و خداوند سينه‌هاى دردمندشان را شفا مى‌بخشد،و خشم دلهايشان را فرو مى‌نشاند».

divider

الغیبة (للنعمانی) / ترجمه فهری ;  ج ۱  ص ۲۱۰

28-(و حديث كرد ما را محمّد بن همّام او گفت:حديث كرد ما را احمد بن مابنداذ و عبد اللّٰه بن جعفر حميرىّ‌ آن دو گفتند:حديث كرد ما را احمد بن هلال او گفت:حديث كرد ما را حسن بن محبوب زرّاد او گفت): امام رضا عليه السّلام مرا فرمود:اى حسن در آيندۀ نزديكى گرفتارى بى‌پايان و وحشتزايى روى خواهد داد كه همۀ دوستيها و صميميّتها از ميان برود و در روايتى است كه(همۀ دوستيها و صميميّتها ساقط‍‌ شود)و اين بهنگامى است كه شيعيان سوّمين فرزند مرا از دست بدهند كه اهل زمين و آسمان برفتن او اندوهگين خواهند شد چه بسيار مرد و زن مؤمن كه به از دست دادن او اسفناك و اندوهناك و حيران و غمگين خواهند بود. سپس سربزير افكند آنگاه سر برداشت و فرمود:پدر و مادرم بفداى همنام جدّم و كسى كه شبيه من و شبيه موسى بن عمران است نور افكن‌هائى كه از شعاع نورانيّت عالم قدس روشنى ميگيرد در گريبان دارد تو گوئى او را مى‌بينم هنگامى كه مردم در نهايت نوميدى هستند كه آوازى بگوششان ميرسد كه دور و نزديك يكسان ميشنوند و آن آواز براى مؤمنين رحمت و براى كافران عذاب است. عرض كردم:پدرم و مادرم بفدايت آن آواز چه خواهد بود؟فرمود:در ماه رجب سه آواز بر آيد نخستين آواز:(هان كه لعنت خدا بر ستمكاران)و دوّمين آواز (اى گروه مؤمنان گرفتارى هولناك فرا رسيد)و در آواز سوّم دستى را(و در بيشتر نسخه‌ها:پيكرى را)در پيشاپيش آفتاب مى‌بينند كه آواز ميدهد:(كه خداوند بمنظور برانداختن ستمگران،فلانى را برانگيخت)اين هنگام است كه گشايشى براى مؤمنان دست دهد و خداوند سينه‌هاى آنان را شفا بخشد و عقده‌هاى دلشان بر طرف ميگردد. [شرح از مجلسىّ‌:شايد معناى (عليه جيوب النور). آن باشد كه گريبانهاى نورانى افراد از مؤمنين كامل و فرشتگان مقرّب و ارواح مرسلين از اندوه غيبت آن حضرت و حيران ماندن مردم در بارۀ آن حضرت شعله‌ور مى‌شود و اين بخاطر نور ايمانى است كه براى آنان از آفتاب‌هاى عوالم قدس ميتابد. و احتمال ميرود كه مقصود از گريبانهاى نور،گريبانهاى منسوب بنور باشد يعنى گريبانهائى كه انوار فيض خداى تعالى از آن ميتابد و حاصل سخن آنكه بر قامت آن حضرت صلوات اللّٰه عليه لباسهاى قدسى و خلعت‌هاى ربّانى پوشانيده شده كه از گريبان آن جامه‌ها انوار فضل و هدايت خداى تعالى فروزان است. و مؤيّد اين معنى روايت ديگرى است از پيغمبر صلى اللّٰه عليه و آله كه فرمود: (جلابيب النور). جلابيب جمع جلباب بمعنى جامه‌اى است كه سرا پاى بدن را بپوشاند. و احتمال ميرود كه(على)در(عليه)تعليليّه باشد،يعنى ببركت هدايت و فيض آن حضرت از گريبانهاى اشخاصى كه پذيراى انوار قدسند،علوم و معارف ربّانى ساطع و درخشان است.پايان نقل از مجلسىّ‌. مترجم گويد:وجهى براى اين توجيهات نيست پس از آنكه امام رضا(عليه السّلام) آن حضرت را بموسى بن عمران تشبيه فرموده است و بدنبال تشبيه وجه شبه را بيان فرموده يعنى همان طور كه موسى بن عمران را جيب نور بود و بمضمون« أَدْخِلْ‌ يَدَكَ‌ فِي جَيْبِكَ‌ تَخْرُجْ‌ بَيْضٰاءَ مِنْ‌ غَيْرِ سُوءٍ »بآن حضرت همين كرامت از طرف خداوند تعالى اعطا شده است].

divider