شناسه حدیث :  ۳۳۸۳۰۸

  |  

نشانی :  علل الشرایع  ,  جلد۲  ,  صفحه۴۰۹  

عنوان باب :   الجزء الثاني 147 باب العلة التي من أجلها لا يستحب الهدي إلى الكعبة و ما يجب أن يعمل بما قد جعل هديا للكعبة

معصوم :   امام باقر (علیه السلام)

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ مَاجِيلَوَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ حَرِيزٍ قَالَ أَخْبَرَنِي يَاسِينُ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَقُولُ: إِنَّ قَوْماً أَقْبَلُوا مِنْ مِصْرَ فَمَاتَ رَجُلٌ فَأَوْصَى إِلَى رَجُلٍ بِأَلْفِ دِرْهَمٍ لِلْكَعْبَةِ فَلَمَّا قَدِمَ مَكَّةَ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فَدَلُّوهُ عَلَى بَنِي شَيْبَةَ فَأَتَاهُمْ فَأَخْبَرَهُمُ اَلْخَبَرَ فَقَالُوا قَدْ بَرِئَتْ ذِمَّتُكَ اِدْفَعْهَا إِلَيْنَا فَقَامَ اَلرَّجُلُ فَسَأَلَ اَلنَّاسَ فَدَلُّوهُ عَلَى أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَأَتَانِي فَسَأَلَنِي فَقُلْتُ لَهُ إِنَّ اَلْكَعْبَةَ غَنِيَّةٌ عَنْ هَذَا اُنْظُرْ إِلَى مَنْ أَمَّ هَذَا اَلْبَيْتَ وَ قُطِعَ أَوْ ذَهَبَتْ نَفَقَتُهُ أَوْ ضَلَّتْ رَاحِلَتُهُ أَوْ عَجَزَ أَنْ يَرْجِعَ إِلَى أَهْلِهِ فَادْفَعْهَا إِلَى هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ سَمَّيْتُ لَكَ قَالَ فَأَتَى اَلرَّجُلُ بَنِي شَيْبَةَ فَأَخْبَرَهُمْ بِقَوْلِ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالُوا هَذَا ضَالٌّ مُبْتَدِعٌ لَيْسَ يُؤْخَذُ عَنْهُ وَ لاَ عِلْمَ لَهُ وَ نَحْنُ نَسْأَلُكَ بِحَقِّ هَذَا اَلْبَيْتِ وَ بِحَقِّ كَذَا وَ كَذَا لَمَّا أَبْلَغْتَهُ عَنَّا هَذَا اَلْكَلاَمَ قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقُلْتُ لَهُ لَقِيتُ بَنِي شَيْبَةَ فَأَخْبَرْتُهُمْ فَزَعَمُوا أَنَّكَ كَذَا وَ كَذَا وَ أَنَّكَ لاَ عِلْمَ لَكَ ثُمَّ سَأَلُونِي بِاللَّهِ اَلْعَظِيمِ لَمَّا أُبْلِغُكَ مَا قَالُوا قَالَ وَ أَنَا أَسْأَلُكَ بِمَا سَأَلُوكَ لَمَّا أَتَيْتَهُمْ فَقُلْتَ لَهُمْ إِنَّ مِنْ عِلْمِي لَوْ وُلِّيتُ شَيْئاً مِنْ أُمُورِ اَلْمُسْلِمِينَ لَقَطَعْتُ أَيْدِيَهُمْ ثُمَّ عَلَّقْتُهَا فِي أَسْتَارِ اَلْكَعْبَةِ ثُمَّ أَقَمْتُهُمْ عَلَى اَلْمِصْطَبَّةِ ثُمَّ أَمَرْتُ مُنَادِياً يُنَادِي أَلاَ إِنَّ هَؤُلاَءِ سُرَّاقُ اَللَّهِ فَاعْرِفُوهُمْ .
زبان ترجمه:

علل الشرایع / ترجمه ذهنى تهرانى ;  ج ۲  ص ۳۲۱

محمّد بن على ماجيلويه از على بن ابراهيم،از حمّاد بن عيسى،از حريز،وى مى‌گويد:ياسين برايم نقل كرد و گفت:از حضرت ابا جعفر عليه السّلام شنيدم كه مى‌فرمودند:جماعتى از مصر آمده مردى در بين ايشان فوت كرد،وى وصيّت به مردى نموده بود كه او هزار درهم از پولهاى وى را براى كعبه هديه بفرستد. وصىّ‌ وقتى به مكّه وارد شد از اهالى مكّه راهنمايى خواست،آنها وى را به قبيله بنى شيبه راهنمايى كردند،آن مرد نزد آنها آمد و حكايت را براى ايشان نقل كرد،آنها به او گفتند:پولها را به ما بده،ذمّه‌ات برى مى‌گردد. مرد از نزد آنها برخاست و پيش جمعى رفت و از آنها ارشاد خواست،آنها او را به محضر مبارك حضرت ابى جعفر محمّد بن على عليهما السّلام دلالت نمودند،حضرت فرمودند: آن مرد نزد من آمد و از وظيفه‌اش سؤال كرد؟ به او گفتم:كعبه از اين هدايا و تحفه‌ها مستغنى است بنگر به كسى كه به قصد زيارت اين بيت آمده و ابن السبيل گشته يا نفقه‌اش تمام شده يا مركبش را گم نموده و از برگشتن به نزد اهلش ناتوان و عاجز مى‌باشد،پس اين پول را به اين افرادى كه نام بردم بده. سپس ياسين مى‌گويد:آن مرد نزد بنى شيبه رفت و فرموده حضرت ابى جعفر عليه السّلام را براى آنها بازگو كرد. آنها گفتند:اين مرد گمراه است و بدعت گذار،نبايد از او مطلبى اخذ كرد و اساسا صاحب علم و دانش نيست و ما از تو مى‌خواهيم بحق اين بيت و بحق فلان و فلان آنچه را كه به تو گفتيم به او نگويى. آن مرد گفت:محضر امام عليه السّلام مشرّف شدم و به او عرض كردم:با بنى شيبه ملاقات كردم و فرموده شما را به ايشان گفتم،آنها پنداشتند كه شما فلان...و فلان...بوده و علم و دانشى نداريد سپس از من خواستند و به خداى عظيم سوگند دادند كه گفته آنها را نزد شما بازگو نكنم. حضرت فرمودند:من نيز تو را به خدا سوگند مى‌دهم وقتى نزد ايشان رفتى به آنها بگو: توجّه داشته باش از علائم علم من اين است كه اگر امور مسلمين به من واگذار شود و ولايت ظاهرى بر آنها به دست من افتد قطعا و جزما دستهاى ايشان را قطع نموده و سپس آنها را به پرده‌هاى كعبه مى‌آويزم و بعد خودشان را بر زمين بر آمده و مرتفعى مى‌ايستانم آنگاه به منادى مى‌گويم با صداى بلند بگو:مردم آگاه باشيد اين جماعت دزدان دين خدا بوده پس آنها را بشناسيد.

divider