شناسه حدیث :  ۳۳۶۶۰۲

  |  

نشانی :  عدة الداعي و نجاح الساعي  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۰۰  

عنوان باب :   الباب الرابع في كيفية الدعاء القسم الثالث في الآداب المتأخرة عن الدعاء الأول معاودة الدعاء و ملازمته مع الإجابة و عدمها

معصوم :   امام باقر (علیه السلام)

وَ عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَنْبَغِي لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يَكُونَ دُعَاؤُهُ فِي اَلرَّخَاءِ نَحْواً مِنْ دُعَائِهِ فِي اَلشِّدَّةِ لَيْسَ إِذَا أُعْطِيَ فَتَرَ وَ لاَ يَمَلُّ مِنَ اَلدُّعَاءِ فَإِنَّهُ مِنَ اَللَّهِ بِمَكَانٍ .
زبان ترجمه:

آیین بندگی و نیایش ;  ج ۱  ص ۳۲۹

از حضرت امام باقر-عليه السّلام-روايت است كه فرمود: «بر مؤمن سزاوار است همان گونه كه در شدّت و سختى دعا مى‌كند،در روزگار آسايش و نعمت نيز دعا نمايد.و شايسته نيست كه چون حاجتش بر آورده شد،سست شود و از دعا خسته گردد،زيرا دعا نزد خداوند سبحان،منزلت دارد».

divider

آداب راز و نیاز به درگاه بی‌نیاز ;  ج ۱  ص ۱۶۵

و از امام باقر(عليه السّلام)آمده است كه فرمود:شايسته است دعاى در راحتى انسان مؤمن بسان دعاى انسان به هنگام سختى باشد نه آن كه وقتى خداى تعالى به او عطا كرد سست شود و از دعا خسته گردد،زيرا دعا مقام والايى دارد.

divider