شناسه حدیث :  ۳۳۶۰۵۵

  |  

نشانی :  عدة الداعي و نجاح الساعي  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۶  

عنوان باب :   الباب الأول في الحث على الدعاء و يبعث عليه العقل و النقل أما العقل

معصوم :   امیرالمؤمنین (علیه السلام)

و قد نبه أمير المؤمنين و سيد الوصيين صلوات اللّه عليه على هذا المعنى حيث قال - مَا مِنْ أَحَدٍ اُبْتُلِيَ وَ إِنْ عَظُمَتْ بَلْوَاهُ بِأَحَقَّ بِالدُّعَاءِ مِنَ اَلْمُعَافَى اَلَّذِي لاَ يَأْمَنُ مِنَ اَلْبَلاَءِ
زبان ترجمه:

آیین بندگی و نیایش ;  ج ۱  ص ۲۴

همين معنا در كلام امير المؤمنين و سيد الوصيّين-عليه و على آله افضل صلوات المصلّين-آمده،آنجا كه مى‌فرمايد: «مبادا كسى كه فعلا بلايى به او روى نياورده و در عافيت زندگى مى‌كند ولى در آينده از آن در امان نيست،گمان كند كه انسان گرفتار-هر چند گرفتاريش بزرگ باشد-بيشتر از او به دعا نيازمند است.(بلكه وى نيز براى دفع بلاهاى آتيه به دعا نياز دار)».

divider

آداب راز و نیاز به درگاه بی‌نیاز ;  ج ۱  ص ۲۱

امير المؤمنين و سيد الوصيين صلوات اللّٰه عليه و آله نيز همين معنا را گوشزد كرده و فرموده‌اند هيچ مبتلايى-گرچه ابتلاى او بزرگ باشد-سزاوارتر از شخص در عافيت،از دعا كردن نيست، زيرا كه شخص در عافيت،از بلا ايمن نيست.

divider