شناسه حدیث :  ۳۳۲۳۰۳

  |  

نشانی :  شواهد التنزيل لقواعد التفضيل  ,  جلد۲  ,  صفحه۳۹۴  

عنوان باب :   الجزء الثاني [تتمة شواهد التنزيل لقواعد التفضيل ] [تتمة الفصل السابع في ذكر ما نزل فيهم من القرآن على التفصيل و (على) ترتيب السور ] و من سورة الإنسان [سورة الإنسان (76): الآیات 5 الی 22]

معصوم :   امام رضا (علیه السلام) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام) ، پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، حضرت زهرا (سلام الله عليها) ، حديث قدسی

رِوَايَةُ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ [عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ] فِيهِ أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ اَلْوَلِيدِ بْنِ أَحْمَدَ بِقِرَاءَتِي عَلَيْهِ مِنْ أَصْلِهِ، قَالَ: أَخْبَرَنِي أَبِي أَبُو اَلْعَبَّاسِ اَلْوَاعِظُ حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ مُحَمَّدُ بْنُ اَلْفَضْلِ اَلنَّحْوِيُّ بِبَغْدَادَ ، فِي جَانِبِ اَلرُّصَافَةِ ، إِمْلاَءً حَدَّثَنَا اَلْحَسَنُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ زَكَرِيَّا اَلْبَصْرِيُّ حَدَّثَنَا اَلْهَيْثَمُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ اَلرُّمَّانِيُّ ، قَالَ: حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ مُوسَى اَلرِّضَا حَدَّثَنِي أَبِي مُوسَى ، عَنْ أَبِيهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ أَبِيهِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ أَبِيهِ عَلِيٍّ ، عَنْ أَبِيهِ اَلْحُسَيْنِ ، عَنْ أَبِيهِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ قَالَ: لَمَّا مَرِضَ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَيْنُ عَادَهُمَا رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ لِي: يَا [أَ] بَا اَلْحَسَنِ لَوْ نَذَرْتَ عَلَى وَلَدَيْكَ لِلَّهِ نَذْراً - أَرْجُو أَنْ يَنْفَعَهُمَا اَللَّهُ بِهِ، فَقُلْتُ: عَلَيَّ لِلَّهِ نَذْرٌ - لَئِنْ بَرَأَ حَبِيبَايَ مِنْ مَرَضِهِمَا لَأَصُومَنَّ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فَقَالَتْ فَاطِمَةُ : وَ عَلَيَّ لِلَّهِ نَذْرٌ - لَئِنْ بَرَأَ وَلَدَايَ مِنْ مَرَضِهِمَا لَأَصُومَنَّ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، وَ قَالَتْ جَارِيَتُهُمْ فِضَّةُ : وَ عَلَيَّ لِلَّهِ نَذْرٌ - لَئِنْ بَرَأَ سَيِّدَايَ مِنْ مَرَضِهِمَا لَأَصُومَنَّ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ - فَأَلْبَسَ اَللَّهُ اَلْغُلاَمَيْنِ اَلْعَافِيَةَ - فَأَصْبَحُوا وَ لَيْسَ عِنْدَ آلِ مُحَمَّدٍ قَلِيلٌ وَ لاَ كَثِيرٌ، فَصَامُوا يَوْمَهُمْ وَ خَرَجَ عَلِيٌّ إِلَى اَلسُّوقِ فَإِذَا شَمْعُونُ اَلْيَهُودِيُّ [فِي اَلسُّوقِ] وَ كَانَ لَهُ صَدِيقاً - فَقَالَ لَهُ: يَا شَمْعُونُ أَعْطِنِي ثَلاَثَةَ أَصْوُعٍ شَعِيراً - وَ جِزَّةَ صُوفٍ تَغْزِلُهُ فَاطِمَةُ . فَأَعْطَاهُ [شَمْعُونُ] مَا أَرَادَ - فَأَخَذَ اَلشَّعِيرَ فِي رِدَائِهِ وَ اَلصُّوفَ تَحْتَ حِضْنِهِ - وَ دَخَلَ مَنْزِلَهُ فَأَفْرَغَ اَلشَّعِيرَ وَ أَلْقَى اَلصُّوفَ - فَقَامَتْ فَاطِمَةُ إِلَى صَاعٍ مِنَ اَلشَّعِيرِ فَطَحَنَتْهُ وَ عَجَنَتْهُ وَ خَبَزَتْ مِنْهُ خَمْسَةَ أَقْرَاصٍ - وَ صَلَّى عَلِيٌّ مَعَ رَسُولِ اَللَّهِ اَلْمَغْرِبَ وَ دَخَلَ مَنْزِلَهُ لِيُفْطِرَ - فَقَدَّمَتْ إِلَيْهِ فَاطِمَةُ خُبُزَ شَعِيرٍ - وَ مِلْحاً جَرِيشاً وَ مَاءً قُرَاحاً، فَلَمَّا دَنَوْا لِيَأْكُلُوا وَقَفَ مِسْكِينٌ بِالْبَابِ - فَقَالَ: اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ بَيْتِ مُحَمَّدٍ ، مِسْكِينٌ مِنْ أَوْلاَدِ اَلْمُسْلِمِينَ ، أَطْعِمُونَا - أَطْعَمَكُمُ اَللَّهُ مِنْ مَوَائِدِ اَلْجَنَّةِ . فَقَالَ: عَلِيٌّ فَاطِمُ ذَاتَ اَلرُّشْدِ وَ اَلْيَقِينِيَا بِنْتَ خَيْرِ اَلنَّاسِ أَجْمَعِينَ أَ مَا تَرَيْنَ اَلْبَائِسَ اَلْمِسْكِينَجَاءَ إِلَيْنَا جَائِعٌ حَزِينٌ قَدْ قَامَ بِالْبَابِ لَهُ حَنِينٌيَشْكُو إِلَى اَللَّهِ وَ يَسْتَكِينُ كُلُّ اِمْرِئٍ بِكَسْبِهِ رَهِينٌ فَأَجَابَتْهُ فَاطِمَةُ وَ هِيَ تَقُولُ: أَمْرُكَ عِنْدِي يَا اِبْنَ عَمِّ طَاعَةٌمَا بِيَ لُؤْمٌ لاَ وَ لاَ ضَرَاعَةٌ فَأَعْطِهِ وَ لاَ تَدَعْهُ سَاعَةً نَرْجُو لَهُ اَلْغِيَاثَ فِي اَلْمَجَاعَةِ وَ نَلْحَقُ اَلْأَخْيَارَ وَ اَلْجَمَاعَةَوَ نَدْخُلُ اَلْجَنَّةَ بِالشَّفَاعَةِ فَدَفَعُوا إِلَيْهِ أَقْرَاصَهُمْ وَ بَاتُوا لَيْلَتَهُمْ - لَمْ يَذُوقُوا إِلاَّ اَلْمَاءَ اَلْقَرَاحَ، فَلَمَّا أَصْبَحُوا عَمَدَتْ فَاطِمَةُ إِلَى اَلصَّاعِ اَلْآخَرِ فَطَحَنَتْهُ وَ عَجَنَتْهُ وَ خَبَزَتْ خَمْسَةَ أَقْرَاصٍ وَ صَامُوا يَوْمَهُمْ، وَ صَلَّى عَلِيٌّ مَعَ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلْمَغْرِبَ، وَ دَخَلَ مَنْزِلَهُ لِيُفْطِرَ - فَقَدَّمَتْ إِلَيْهِ فَاطِمَةُ خُبْزَ شَعِيرٍ وَ مِلْحاً جَرِيشاً وَ مَاءً قَرَاحاً - فَلَمَّا دَنَوْا لِيَأْكُلُوا وَقَفَ يَتِيمٌ بِالْبَابِ - فَقَالَ: اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ [يَا] أَهْلَ بَيْتِ مُحَمَّدٍ [أَنَا] يَتِيمٌ مِنْ أَوْلاَدِ اَلْمُسْلِمِينَ ، اُسْتُشْهِدَ وَالِدِي مَعَ رَسُولِ اَللَّهِ يَوْمَ أُحُدٍ ، أَطْعِمُونَا أَطْعَمَكُمُ اَللَّهُ عَلَى مَوَائِدِ اَلْجَنَّةِ . فَدَفَعُوا إِلَيْهِ أَقْرَاصَهُمْ وَ بَاتُوا يَوْمَيْنِ وَ لَيْلَتَيْنِ - لَمْ يَذُوقُوا إِلاَّ اَلْمَاءَ اَلْقَرَاحَ، فَلَمَّا أَنْ كَانَ فِي اَلْيَوْمِ اَلثَّالِثِ - عَمَدَتْ فَاطِمَةُ إِلَى اَلصَّاعِ اَلثَّالِثِ وَ طَحَنَتْهُ - وَ عَجَنَتْهُ وَ خَبَزَتْ مِنْهُ خَمْسَةَ أَقْرَاصٍ، وَ صَامُوا يَوْمَهُمْ وَ صَلَّى عَلِيٌّ مَعَ اَلنَّبِيِّ اَلْمَغْرِبَ - ثُمَّ دَخَلَ مَنْزِلَهُ لِيُفْطِرَ، فَقَدَّمَتْ فَاطِمَةُ [إِلَيْهِ] خُبْزَ شَعِيرٍ وَ مِلْحاً جَرِيشاً وَ مَاءً قَرَاحاً، فَلَمَّا دَنَوْا لِيَأْكُلُوا وَقَفَ أَسِيرٌ بِالْبَابِ - فَقَالَ: اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ يَا أَهْلَ بَيْتِ اَلنُّبُوَّةِ أَطْعِمُونَا - أَطْعَمَكُمُ اَللَّهُ، فَأَطْعَمُوهُ أَقْرَاصَهُمْ فَبَاتُوا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ وَ لَيَالِيَهَا لَمْ يَذُوقُوا إِلاَّ اَلْمَاءَ اَلْقَرَاحَ - فَلَمَّا كَانَ اَلْيَوْمُ اَلرَّابِعُ عَمَدَ عَلِيٌّ وَ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَيْنُ يَرْعَشَانِ كَمَا يَرْعَشُ اَلْفَرْخُ وَ فَاطِمَةُ وَ فِضَّةُ مَعَهُمْ - فَلَمْ يَقْدِرُوا عَلَى اَلْمَشْيِ [كَذَا] مِنَ اَلضَّعْفِ - فَأَتَوْا رَسُولَ اَللَّهِ فَقَالَ: إِلَهِي هَؤُلاَءِ أَهْلُ بَيْتِي يَمُوتُونَ جُوعاً، فَارْحَمْهُمْ يَا رَبِّ وَ اِغْفِرْ لَهُمْ [إِلَهِي] هَؤُلاَءِ أَهْلُ بَيْتِي فَاحْفَظْهُمْ وَ لاَ تَنْسَهُمْ، فَهَبَطَ جَبْرَئِيلُ وَ قَالَ: يَا مُحَمَّدُ إِنَّ اَللَّهَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ اَلسَّلاَمَ - وَ يَقُولُ: قَدِ اِسْتَجَبْتُ دُعَاءَكَ فِيهِمْ وَ شَكَرْتُ لَهُمْ وَ رَضِيتُ عَنْهُمْ - وَ اِقْرَأْ إِنَّ اَلْأَبْرٰارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ - كٰانَ مِزٰاجُهٰا كٰافُوراً إِلَى قَوْلِهِ: - إِنَّ هٰذٰا كٰانَ لَكُمْ جَزٰاءً - وَ كٰانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً .
و [الخبر] رواه [أيضا] الحسن بن مهران عن مسلمة بن جابر ، عن [الإمام] جعفر الصادق ، و له طرق عن مسلمة .

و رواه [أيضا] روح بن عبد الله عن [الإمام] جعفر الصادق .

و رواه [أيضا] معاوية بن عمار ، عن [الإمام] جعفر الصادق .
زبان ترجمه:

سیمای امام علی (ع) در قرآن ;  ج ۱  ص ۳۶۲

1042-عليّ‌ بن موسى الرضا حدّثني أبي موسى، عن أبيه جعفر بن محمد، عن أبيه محمد، عن أبيه عليّ‌، عن أبيه الحسين، عن أبيه عليّ‌ بن أبي طالب قال: لمّا مرض الحسن و الحسين عادهما رسول اللّه (صلّى الله عليه و آله) فقال: لي: يا أبا الحسن لو نذرت على ولديك للّه نذرا أرجو أن ينفعهما اللّه به. فقلت: عليّ‌ للّه نذر لئن برىء حبيباي من مرضهما لأصومنّ‌ ثلاثة أيّام. فقالت فاطمة: و عليّ‌ للّه نذر لئن برىء ولداي من مرضهما لأصومنّ‌ ثلاثة أيّام. و قالت جاريتهم فضّة: و عليّ‌ للّه نذر لئن برىء سيّداي من مرضهما لأصومنّ‌ ثلاثة أيام. فألبس اللّه الغلامين العافية فأصبحوا و ليس عند آل محمد قليل و لا كثير، فصاموا يومهم و خرج علي إلى السوق فإذا شمعون اليهودي في السوق و كان له صديقا فقال له: يا شمعون أعطني ثلاثة أصواع شعيرا و جزّة صوف تغزله فاطمة. فأعطاه شمعون ما أراد فأخذ الشعير في ردائه الصوف تحت حضنه و دخل منزله فأفرغ الشعير و ألقى الصوف فقامت فاطمة إلى صاع من الشعير فطحنته و عجنته و خبزت منه خمسة أقراص و صلّى عليّ‌ مع رسول اللّه المغرب و دخل منزله ليفطر فقدّمت إليه فاطمة خبز شعير و ملحا جريشا و ماءا قراحا، فلما دنوا ليأكلوا وقف مسكين بالباب فقال: السلام عليكم أهل بيت محمد، مسكين من أولاد المسلمين، أطعمونا أطعمكم اللّه من موائد الجنّة. فقال علي: فاطم ذات الرشد و اليقين#يا بنت خير الناس اجمعين اما ترين البائس المسكين#جاء الينا جائع حزين قد قام بالباب له حنين#يشكو الى اللّه و يستكين كل امرء بكسبه رهين فأجابته فاطمة و هي تقول: امرك عندى يا بن عم طاعة#ما بى لؤم لا و لا ضراعة فاعطه و لا تدعه ساعة#نرجو له الغياث فى المجاعة و نلحق الاخيار و الجماعه#و ندخل الجنة بالشفاعة فدفعوا إليه أقراصهم و باتوا ليلتهم لم يذوقوا إلاّ الماء القراح، فلمّا أصبحوا عمدت فاطمة إلى الصاع الآخر فطحنته و عجنته و خبزت خمسة أقراص و صاموا يومهم، و صلّى عليّ‌ مع رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله المغرب؛ و دخل منزله ليفطر فقدّمت إليه فاطمة خبز شعير و ملحا جريشا و ماءا قراحا فلما دنوا ليأكلوا وقف يتيم بالباب فقال: السلام عليكم يا أهل بيت محمد أنا يتيم من أولاد المسلمين، استشهد والدي مع رسول اللّه يوم أحد، أطعمونا أطعمكم اللّه على موائد الجنة. فدفعوا إليه أقراصهم و باتوا يومين و ليلتين لم يذوقوا إلا الماء القراح. فلما أن كان في اليوم الثالث عمدت فاطمة إلى الصاع الثالث و طحنته و عجنته و خبزت منه خمسة أقراص، و صاموا يومهم و صلى علي مع النبي المغرب ثم دخل منزله ليفطر، فقدّمت فاطمة إليه خبز شعير و ملحا جريشا و ماءا قراحا، فلما دنوا ليأكلوا وقف أسير بالباب فقال: السلام عليكم يا أهل بيت النبوة أطعمونا أطعمكم اللّه، فأطعموه أقراصهم فباتوا ثلاثة أيّام و لياليها لم يذوقوا إلا الماء القراح. فلما كان اليوم الرابع عمد عليّ‌-و الحسن و الحسين يرعشان كما يرعش الفرخ و فاطمة و فضة معهم فلم يقدروا على المشي من الضعف، فأتوا رسول اللّه فقال: إلهي هؤلاء أهل بيتي يموتون جوعا، فارحمهم يا رب و اغفرلهم إلهي هؤلاء أهل بيتي فاحفظهم و لا تنسهم، فهبط‍‌ جبرئيل و قال: يا محمد ان اللّه يقرأ عليك السلام و يقول: قد استجبت دعاءك فيهم و شكرت لهم و رضيت عنهم و اقرأ (إن الأبرار يشربون من كأس كان مزاجها كافورا-إلى قوله-إن هذا كان لكم جزاء و كان سعيكم مشكورا). علىّ‌ بن موسى الرضا از پدرانش از علىّ‌ بن ابى طالب (عليه السّلام) نقل مى‌كند كه گفت: حسن و حسين مريض شدند و رسول خدا از آنان عيادت كرد و به من گفت: اى ابو الحسن اگر به خاطر دو فرزندت براى خدا نذر كنى، اميدوارم كه خداوند به وسيلۀ آن به آنان سودى برساند، من گفتم: من براى خدا نذر مى‌كنم كه اگر دو حبيب من از بيمارى‌شان بهبود يابند سه روز روزه مى‌گيرم، فاطمه گفت: من نيز نذر مى‌كنم كه اگر دو فرزندم از بيمارى‌شان بهبود يابند سه روز روزه مى‌گيرم، كنيزشان فضه گفت: من نيز نذر مى‌كنم كه اگر دو سرور من از بيمارى‌شان بهبود يابند سه روز روزه مى‌گيرم. خداوند لباس عافيت به آن دو جوان پوشانيد و اين در حالى بود كه نزد آل محمد چيزكم و زيادى نبود، آن روز را روزه گرفتند و على به بازار رفت و شمعون يهودى در بازار بود و با او آشنا بود، به او گفت: اى شمعون سه صاع جو و مقدارى پشم به من بده تا فاطمه آن را بريسد، شمعون آنچه را كه على خواسته بود به او داد، جو را در رداى خود و پشم را در زير بغل خود قرار داد و به منزلش آمد و جو را خالى كرد و پشم را انداخت، فاطمه يك صاع از آن جو را آرد كرد و خمير نمود و از آن پنج قرص نان درست كرد و على نماز مغرب را خواند و به منزل آمد تا افطار كند، فاطمه نان جو و نمك نرم و آب پاكيزه‌اى را به او داد، وقتى نزديك شد كه افطار كنند، مسكينى بر در خانه ايستاد و گفت: سلام بر شما اى خاندان محمد! مسكينى از اولاد مسلمانان هستم، مرا طعام دهيد خدا شما را با نعمت‌هاى بهشتى طعام بدهد على گفت: اى فاطمه كه داراى رشد و يقين هستى، اى دختر بهترين مردم، آيا نمى‌بينى بيچارۀ مسكينى را كه گرسنه و نالان پيش ما آمده است‌؟ دم در ايستاده و براى او ناله‌اى است و به خدا شكايت مى‌كند و اظهار حاجت مى‌كند، هر انسانى در گرو كار خود است. فاطمه در پاسخ گفت: فرمان تو نزد من اى پسر عمو مطاع است من نه مذمت و نه زارى مى‌كنم، به او بده و لحظه‌اى درنگ نكن، براى او در گرسنگى اميد پناه داريم و به نيكان و مردم (خوب) ملحق مى‌شويم و با شفاعت وارد بهشت مى‌شويم. آنان قرص‌هاى نان خود را به او دادند و در حالى كه جز آب پاكيزه چيزى نخورده بودند خوابيدند. چون صبح كردند فاطمه سراغ صاع ديگر آمد و آن را آرد و خمير نمود و پنج قرص نان درست كرد و آن روز را نيز روزه گرفتند و على با رسول خدا نماز مغرب را خواند و به منزلش آمد تا افطار كند، فاطمه نان جو و نمك نرم و آب پاكيزه‌اى به او داد، وقتى نزديك شدند تا بخورند، يتيمى بر در خانه ايستاد و گفت: سلام بر شما اى خاندان محمد من يتيمى از اولاد مسلمانان هستم، پدرم در جنگ احد در ركاب پيامبر خدا شهيد شده مرا طعام دهيد خدا شما را از نعمت‌هاى بهشتى طعام دهد. آنان قرص نان‌هاى خود را به او دادند و در حالى كه دو روز روزه بودند و جز آب پاكيزه چيزى نخورده بودند، خوابيدند. وقتى روز سوم شد فاطمه سراغ صاع سوم رفت و آن را آرد و خمير كرد و پنج قرص نان از آن درست كرد و آن روز را نيز روزه گرفتند و على نماز مغرب را با پيامبر خواند و به خانه آمد تا افطار كند، فاطمه نان جو و نمك نرم و آب پاكيزه‌اى به او داد، چون نزديك شدند كه بخورند اسيرى بر در خانه ايستاد و گفت: سلام بر شما اى خاندان نبوت، مرا طعام دهيد خدا شما را طعام دهد، پس قرص نان‌هاى خود را به او دادند و در حالى كه سه روز و سه شب جز آب نخورده بودند خوابيدند. چون روز چهارم شد على و حسن و حسين مانند لرزيدن جوجه مى‌لرزيدند و فاطمه و فضه نيز با آنها بودند و از ضعف، توانايى راه رفتن نداشتند (به هر نحو بود) نزد پيامبر آمدند، پيامبر گفت: خدايا اينان اهل بيت من هستند و از گرسنگى مى‌ميرند، خدايا به آنان رحم كن و آنان را بيامرز، خدايا اينان اهل بيت من هستند آنان را حفظ‍‌ كن و از ياد نبر. پس جبرئيل فرود آمد و گفت: اى محمد خداوند تو را سلام مى‌رساند و مى‌گويد: دعاى تو را دربارۀ آنان مستجاب كردم و از آنان قدردانى مى‌كنم و از آنان راضى هستم و بخوان:«ان الابرار يشربون من كأس كان مزاجها كافورا-تا -ان هذا كان لكم جزاء و كان سعيكم مشكورا.

divider

شواهد التنزیل / ترجمه روحانی ;  ج ۱  ص ۳۱۰

هيثم بن عبد اللّٰه رمّانى نقل كرد،على بن موسى الرضا عليه السّلام فرمود:پدرم از پدرش جعفر بن محمد عليه السّلام و او از پدرش محمد باقر عليه السّلام و او از پدرش على بن حسين عليه السّلام و او از حسين بن على عليه السّلام و او از على بن ابى طالب عليه السّلام روايتى را چنين حكايت كرد: روزى حسن و حسين عليهما السّلام را بيمارى عارض شد،آن دو را به حضور رسول اللّٰه صلى اللّٰه عليه و آله بردم. آن جناب فرمود:يا ابا الحسن!اگر نذرى به پيشگاه خداوند انجام دهى،اميد است خدايم زودتر شفا عنايت فرمايد. على عليه السّلام نذر كرد براى بهبودى دو فرزند،سه روز پشت سر هم روزه بگيرد. به دنبال او فاطمه عليها السّلام هم سه روز نذر را بر خود تكليف كرد. فضّه خدمتكار فاطمه عليها السّلام هم به پيروى از آن حضرت سه روز نذر را بر خود واجب كرد.همان روز خداى تعالى آن دو را لباس عافيت پوشانيد. چون فرداى آن روز شد،همۀ اهل بيت محمد صلى اللّٰه عليه و آله به روزه‌دارى پرداختند. و على عليه السّلام در بازار به نزد شمعون يهودى كه از قبل با وى سابقۀ آشنايى داشت، رفت و گفت:مقدارى جو و اندكى پشم مورد نياز است. شمعون آنچه على عليه السّلام مى‌خواست به او داد و حضرت آنها را در زير ردا قرار داد و به منزل آورد. فاطمه عليها السّلام جو را آسياب كرده،خمير كرد و پنج قرص نان پخت. على عليه السّلام بعد از مغرب براى افطار به منزل آمد. فاطمه عليها السّلام افطارى را كه شامل چند قرص نان جو و يك ظرف جريش(بلغور)و مقدارى آب بود بر سر سفره نهاد.چون مى‌خواستند افطار كنند ناگاه مسكينى در منزل را به صدا درآورد و گفت: سلام عليكم يا اهل بيت مصطفى!من مسكين فرزند مسكينم،از گرسنگى بى‌تابم، مرا اطعام كنيد تا خداى رحمان شما را در بهشت ميهمان كند. وقتى اهل منزل صداى حزين و ناله عاجزانه آن مسكين را شنيدند،همگى افطارى را كه همان چند قرص نان و مقدارى جريش بود به او دادند و خود فقط‍‌ با آب افطار كردند. روز بعد هم،فاطمه عليها السّلام مجدداً پنج قرص نان جو طبخ كرد. على عليه السّلام بعد از نماز از مسجد به منزل آمد.سفرۀ افطارى آماده شده و پنج قرص نان و مقدارى جريش روى سفره حاضر بود،امّا تا خواستند دست به غذا ببرند،يتيمى در خانه را به صدا درآورد و گفت: السّلام عليكم يا اهل بيت محمّد صلى اللّٰه عليه و آله!يتيمى از اولاد مسلمين هستم.پدرم در جنگ احد در ركاب رسول اللّٰه صلى اللّٰه عليه و آله شهيد شد.گرسنه‌ام،مرا اطعام كنيد تا خداى سبحان شما را در بهشت اطعام فرمايد.همگى غذاى آن شب را به يتيم دادند و خود با آب افطار كردند. روز سوم نيز فاطمه عليها السّلام پنج نان گرم پخته و همراه با مقدارى جريش و آب روى سفره گذاشت تا افطار كنند. ناگاه اسيرى در خانه را به صدا درآورد و گفت: السّلام عليكم يا اهل بيت نبوّت!اى اهل بيت پيامبر صلى اللّٰه عليه و آله مرا اطعام كنيد،خداى بزرگ شما را در جنّت اكرام و اطعام فرمايد. آن شب نيز همگى غذاى افطار را به آن اسير دادند و بدون افطار سر بر بالين گذاشتند و شب را گرسنه خوابيدند. چون روز چهارم شد،على،فاطمه،حسن و حسين عليهم السّلام كه از گرسنگى توان و نيرويى نداشتند به حضور رسول اللّٰه صلى اللّٰه عليه و آله رسيدند.آن حضرت دست به آسمان بلند كرد و گفت: الهى هؤلاء اهل بيتى يموتون جوعاً،فارحمهم يا ربّ‌ و اغفر لهم،هؤلاء اهل بيتى فاحفظهم و لا تنسهم. خدايا!اينان اهل بيت من هستند و از شدّت گرسنگى بى‌تاب شده‌اند،رحمى بفرما و آنان را مورد مغفرت قرار ده.خدايا!آنان را حفظ‍‌ فرما و فراموششان مفرما. چون سخن رسول خدا پايان يافت؛جبرئيل نزد آن حضرت صلى اللّٰه عليه و آله فرود آمد و گفت: يا محمد صلى اللّٰه عليه و آله!خدايت سلام مى‌فرستد و مى‌فرمايد،دعايت را مستجاب كردم. از اهل بيت تو تشكّر مى‌كنم و از كارشان راضى هستم. و آيه« إِنَّ‌ اَلْأَبْرٰارَ يَشْرَبُونَ‌ مِنْ‌ كَأْسٍ‌ كٰانَ‌ مِزٰاجُهٰا كٰافُوراً »...تا آيه« هٰذٰا كٰانَ‌ لَكُمْ‌ جَزٰاءً وَ كٰانَ‌ سَعْيُكُمْ‌ مَشْكُوراً »را بر آن حضرت قرائت كرد .

divider