شناسه حدیث :  ۳۳۲۳۰۲

  |  

نشانی :  شواهد التنزيل لقواعد التفضيل  ,  جلد۲  ,  صفحه۳۹۱  

عنوان باب :   الجزء الثاني [تتمة شواهد التنزيل لقواعد التفضيل ] [تتمة الفصل السابع في ذكر ما نزل فيهم من القرآن على التفصيل و (على) ترتيب السور ] و من سورة القيامة [سورة القيامة (75): الآیات 31 الی 32]

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)

فُرَاتٌ قَالَ: حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْقَاسِمِ بْنِ صَالِحِ بْنِ خَالِدٍ اَلْهَاشِمِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ اَلرَّازِيُّ مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ بْنِ يَعْقُوبَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ نَبْهَانَ بْنِ عَاصِمِ بْنِ زَيْدِ بْنِ طَرِيفٍ مَوْلَى عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى اَلدَّامَغَانِيُّ حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ اَلْفَضْلِ ، عَنْ أَبِي مَرْيَمَ ، عَنْ يُونُسَ بْنِ حَسَّانَ ، عَنْ عَطِيَّةَ عَنْ حُذَيْفَةَ بْنِ اَلْيَمَانِ قَالَ: كُنْتُ وَ اَللَّهِ جَالِساً بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ [وَ] قَدْ نَزَلَ بِنَا غَدِيرَ خُمٍّ ، وَ قَدْ غَصَّ اَلْمَجْلِسُ بِالْمِهَاجِرِينَ وَ اَلْأَنْصَارِ ، فَقَامَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَلَى قَدَمَيْهِ - فَقَالَ: يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ - فَقَالَ: يٰا أَيُّهَا اَلرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ ثُمَّ نَادَى عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ فَأَقَامَهُ عَنْ يَمِينِهِ - ثُمَّ قَالَ: يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ - أَ لَمْ تَعْلَمُوا أَنِّي أَوْلَى مِنْكُمْ بِأَنْفُسِكُمْ قَالُوا: اَللَّهُمَّ بَلَى. قَالَ: مَنْ كُنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِيٌّ مَوْلاَهُ - اَللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاَهُ، وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ، وَ اُنْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اُخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ. فَقَالَ حُذَيْفَةُ : فَوَ اَللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُ مُعَاوِيَةَ قَامَ - وَ تَمَطَّى وَ خَرَجَ مُغْضَباً وَاضِعٌ يَمِينَهُ عَلَى عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ قَيْسٍ اَلْأَشْعَرِيِّ وَ يَسَارَهُ عَلَى اَلْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ ثُمَّ قَامَ يَمْشِي مُتَمَطِّياً وَ هُوَ يَقُولُ: لاَ نُصَدِّقُ مُحَمَّداً عَلَى مَقَالَتِهِ وَ لاَ نُقِرُّ لِعَلِيٍّ بِوَلاَيَتِهِ، فَأَنْزَلَ اَللَّهُ تَعَالَى: فَلاٰ صَدَّقَ وَ لاٰ صَلّٰى - `وَ لٰكِنْ كَذَّبَ وَ تَوَلّٰى، `ثُمَّ ذَهَبَ إِلىٰ أَهْلِهِ يَتَمَطّٰى فَهَمَّ بِهِ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَنْ يَرُدَّهُ فَيَقْتُلَهُ - فَقَالَ: لَهُ جَبْرَئِيلُ : لاٰ تُحَرِّكْ بِهِ لِسٰانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ . فَسَكَتَ عَنْهُ .
زبان ترجمه:

سیمای امام علی (ع) در قرآن ;  ج ۱  ص ۳۵۷

1041-عن حذيفة بن اليمان قال: كنت و اللّه جالسا بين يدي رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم و قد نزل بنا غدير خمّ‌، و قد غصّ‌ المجلس بالمهاجرين و الأنصار، فقام رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم على قديمه فقال: يا أيّها الناس إنّ‌ اللّه أمرني بأمر فقال:(يا أيّها الرسول بلّغ ما أنزل إليك من ربّك) ثمّ‌ نادى علي بن أبي طالب فأقامه عن يمينه ثمّ‌ قال: يا أيّها الناس ألم تعلموا أنّي أولى منكم بأنفسكم‌؟ قالوا: اللهم بلى. قال: من كنت مولاه فعليّ‌ مولاه اللهم و ال من والاه، و عاد من عاداه، و انصر من نصره و اخذل من خذله. فقال حذيفة: فو اللّه لقد رأيت معاوية قام و تمطّى و خرج مغضبا واضع يمينه على عبد اللّه بن قيس الأشعري و يساره على المغيرة بن شعبة ثم قام يمشي متمطئا و هو يقول: لا نصدق محمدا على مقالته و لا نقرّ لعلي بولايته. فأنزل اللّه تعالى:(فلا صدّق و لا صلّى و لكن كذّب و تولىّ‌ ثمّ‌ ذهب الى أهله يتمطى) فهمّ‌ به رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم أن يردّه فيقتله، فقال له جبرئيل: لا تحرّك به لسانك لتعجل به. فسكت عنه. حذيفة بن يمان گفت: به خدا سوگند پيش روى پيامبر خدا نشسته بودم هنگامى كه ما را در غدير خم پياده كرد و مجلس از مهاجرين و انصار پر بود، پيامبر خدا بر روى پاى خود ايستاد و گفت: اى مردم خداوند به من فرمانى داده و گفته:«يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليك من ربك اى پيامبر آنچه از جانب پروردگارت به تو رسيده است برسان» سپس علىّ‌ بن ابى طالب (عليه السّلام) را خواند و در طرف راست خود قرار داد، سپس گفت: اى مردم آيا نمى‌دانيد كه من به شما از خودتان اولى هستم‌؟ گفتند: آرى. گفت: هر كس كه من مولاى او هستم على مولاى اوست، خدايا هر كس را كه او را دوست بدارد دوست بدار و هر كس را كه او را دشمن بدارد دشمن بدار و هر كس را كه به او دشمنى كند دشمن باش و هر كس را كه به او يارى كند، يارى كن و هر كس را كه او را خوار سازد، خوار كن. حذيفه مى‌گويد: به خدا سوگند كه ديدم معاويه برخاست و خود را گرفت و در حال غضب دست راست خود را بر عبد اللّه بن قيس اشعرى و دست چپ خود را بر مغيرة بن شعبه گذاشت و از روى تكبر گام برداشت در حالى كه مى‌گفت: ما سخن محمد را تصديق نمى‌كنيم و به ولايت على اقرار نمى‌كنيم. پس خدا اين آيه را نازل كرد:«فلا صدق و لا صلى و لكن كذب و تولى ثم ذهب الى اهله يتمطى» پيامبر خواست كه او را برگرداند و بكشد ولى جبرئيل به او گفت: زبان خود را به آن حركت مده تا به آن شتاب كنى. پس پيامبر از آن ساكت شد.

divider

شواهد التنزیل / ترجمه روحانی ;  ج ۱  ص ۳۰۷

ابى مريم از يونس بن حسّان و او از عطيّه نقل كرد،كه حذيفة بن يمان حكايت كرد؛ در غدير خم در كنار مصطفى صلى اللّٰه عليه و آله نشسته بودم و اكثر مهاجر و انصار در مجلس حضور داشتند،رسول اللّٰه صلى اللّٰه عليه و آله رو به روى همه ايستاد و فرمود: اى مردم!خداى سبحان به من فرمانى جديد صادر كرد و فرمود:« يٰا أَيُّهَا اَلرَّسُولُ‌ بَلِّغْ‌ مٰا أُنْزِلَ‌ إِلَيْكَ‌ مِنْ‌ رَبِّكَ‌ ».سپس على عليه السّلام را صدا زد و در سمت راست خود قرار داد و گفت:اى مردم!آيا مى‌دانيد من به شما از شما اولى‌ترم‌؟ گفتند:بلى؛يا رسول اللّٰه! فرمود:پس بدانيد، من كنت مولاه فعلىّ‌ مولاه؛اللّهمّ‌ وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله. . حذيفه در ادامۀ سخن گفت:به خدا سوگند در آن روز معاويه را ديدم با حالت غضبناكى از جايش برخاسته و از مجلس خارج شد،در حالى كه در سمت راستش عبد اللّٰه بن قيس اشعرى و در سمت چپش مغيرة بن شعبه بودند با تكبّر و غرور خاصى به جايگاه خود مى‌رفت و با خود زمزمه مى‌كرد و مى‌گفت: هرگز محمد صلى اللّٰه عليه و آله را در آنچه گفته تصديق نمى‌كنم و ولايت على عليه السّلام را هيچ وقت نمى‌پذيرم. خداى تعالى آيات« فَلاٰ صَدَّقَ‌ وَ لاٰ صَلّٰى.`وَ لٰكِنْ‌ كَذَّبَ‌ وَ تَوَلّٰى`ثُمَّ‌ ذَهَبَ‌ إِلىٰ‌ أَهْلِهِ‌ يَتَمَطّٰى ».را بر رسول اللّٰه صلى اللّٰه عليه و آله نازل فرمود. چون مصطفى صلى اللّٰه عليه و آله تصميم گرفت او را برگرداند و تنبيه و مجازات كند،بار ديگر جبرئيل فرود آمد و گفت:يا محمّد!در اين كار تعجيل نكن او دشمن سرسخت اهل بيت توست و آن حضرت ساكت و آرام شد.

divider