شناسه حدیث :  ۳۳۱۴۹۴

  |  

نشانی :  شواهد التنزيل لقواعد التفضيل  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۷۱  

عنوان باب :   الجزء الأول [شواهد التنزيل لقواعد التفضيل] [الفصل السابع ذكر ما نزل فيهم من القرآن على التفصيل و (على) ترتيب السور ] و من سورة آل عمران [سورة آل‌عمران (3): الآیات 154 الی 172]

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام)

أَخْبَرَنِي اَلْوَالِدُ ، عَنْ أَبِي حَفْصِ بْنِ شَاهِينَ ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو مُحَمَّدٍ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ نُصَيْرٍ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ ، قَالَ: حَدَّثَنَا ضِرَارُ بْنُ صُرَدَ ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ هَاشِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدِ اَللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ ، عَنْ عَوْنِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي رَافِعٍ : أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بَعَثَ عَلِيّاً فِي أُنَاسٍ مِنَ اَلْخَزْرَجِ حِينَ اِنْصَرَفَ اَلْمُشْرِكُونَ مِنْ أُحُدٍ ، فَجَعَلَ لاَ يَنْزِلُ اَلْمُشْرِكُونَ مَنْزِلاً إِلاَّ نَزَلَهُ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَأَنْزَلَ اَللَّهُ فِي ذَلِكَ اَلَّذِينَ اِسْتَجٰابُوا لِلّٰهِ وَ اَلرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مٰا أَصٰابَهُمُ اَلْقَرْحُ [يَعْنِي] اَلْجِرَاحَاتِ اَلَّذِينَ قٰالَ لَهُمُ اَلنّٰاسُ هُوَ نُعَيْمُ بْنُ مَسْعُودٍ اَلْأَشْجَعِيُّ إِنَّ اَلنّٰاسَ هُوَ أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ [ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ - فَزٰادَهُمْ إِيمٰاناً وَ قٰالُوا: حَسْبُنَا اَللّٰهُ وَ نِعْمَ اَلْوَكِيلُ، `فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اَللّٰهِ وَ فَضْلٍ، لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ - وَ اِتَّبَعُوا رِضْوٰانَ اَللّٰهِ، وَ اَللّٰهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ ] .
زبان ترجمه:

سیمای امام علی (ع) در قرآن ;  ج ۱  ص ۷۲

182-عن أبي رافع: إنّ‌ رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم بعث عليا في أناس من الخزرج حين انصرف المشركون من أحد، فجعل لا ينزل المشركون منزلا إلاّ نزله علي عليه السلام فأنزل اللّه في ذلك (الذين استجابوا اللّه و الرسول من بعد ما أصابهم القرح-يعني الجراحات (الذين قال لهم الناس) هو نعيم بن مسعود الأشجعي (إنّ‌ الناس) هو أبو سفيان بن حرب-قد جمعوا لكم فاخشوهم فزادهم إيمانا و قالوا: حسبنا اللّه و نعم الوكيل، فانقبلبوا بنعمة من اللّه و فضل، لم يمسسهم سوء و اتّبعوا رضوان اللّه، و اللّه ذو فضل عظيم. ابو رافع گفت: هنگامى كه مشركان از احد برگشتند، رسول خدا (صلّى الله عليه و آله) على را با جمعى از قبيلۀ خزرج فرستاد، مشركان در هيچ منزلى فرود نمى‌آمدند مگر اينكه على نيز فرود مى‌آمد، در اين باره خداوند اين آيات را فرستاد:«كسانى كه پس از آنكه جراحاتى به آنان رسيد، خدا و پيامبر را استجابت كردند، براى نيكوكاران از آنها پاداشى بزرگ است، كسانى كه مردم به آنان گفتند (يعنى نعيم بن مسعود اشجعى به آنان گفت) كه مردم براى حمله به شما اجتماع كرده‌اند (يعنى ابو سفيان و همراهانش) از آنها بترسيد، پس بر ايمان آنان افزوده شد و گفتند: خدا ما را بس است و او بهترين نگهبان است، به همين جهت آنها با نعمت و فضل خداوند بازگشتند در حالى كه هيچ بدى به آنان نرسيده بود و از خوشنودى خداوند پيروى كردند و خدا داراى فضل بزرگى است (آيات 172 تا 174 از سوره آل عمران)

divider

شواهد التنزیل / ترجمه روحانی ;  ج ۱  ص ۷۴

ابى رافع نقل كرده است در جنگ احد كه بر اثر سهل‌انگارى،عدّه‌اى از مسلمانان كشته و عدّه‌اى نيز زخمى شدند،مشركين صحنۀ جنگ را ترك كرده به سوى مكّه روان شدند. رسول خدا صلى اللّٰه عليه و آله،على عليه السّلام را با اين كه مجروح بود فراخواند و با جمعى از قبيله خزرج به تعقيب مشركين مكّه فرستاد.على عليه السّلام و همراهان منزل به منزل آنان را تعقيب مى‌كردند و آنان به سوى مكه گريختند. در آن هنگام خداى سبحان به پاس خدمات على و همراهان وى آيۀ« اَلَّذِينَ‌ اِسْتَجٰابُوا لِلّٰهِ‌ وَ اَلرَّسُولِ‌ مِنْ‌ بَعْدِ مٰا أَصٰابَهُمُ‌ اَلْقَرْحُ‌ »را بر پيامبرش صلى اللّٰه عليه و آله نازل فرمود.

divider