شناسه حدیث :  ۳۲۳۶۸۳

  |  

نشانی :  روضة الواعظین  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۱۴  

عنوان باب :   الجزء الأول مجلس في ذكر إمامة أبي الحسن موسى بن جعفر و مناقبه عليه السّلام

معصوم :   امام کاظم (علیه السلام)

وَ رَوَى عَلِيُّ بْنُ أَبِي حَمْزَةَ اَلْبَطَائِنِيُّ قَالَ : خَرَجَ أَبُو اَلْحَسَنِ مُوسَى اَلْكَاظِمُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي بَعْضِ اَلْأَيَّامِ مِنَ اَلْمَدِينَةِ إِلَى ضَيْعَةٍ لَهُ خَارِجَةٍ عَنْهَا فَصَحِبْتُهُ وَ كَانَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ رَاكِباً بَغْلَةً وَ أَنَا عَلَى حِمَارٍ لِي فَلَمَّا صِرْنَا فِي بَعْضِ اَلطَّرِيقِ اِعْتَرَضَنَا أَسَدٌ فَأَحْجَمْتُ خَوْفاً فَأَقْدَمَ أَبُو اَلْحَسَنِ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ غَيْرَ مُكْتَرِثٍ بِهِ فَرَأَيْتُ اَلْأَسَدَ يَتَذَلَّلُ لِأَبِي اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَوَقَفَ لَهُ أَبُو اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَالْمُصْغِي إِلَى هَمْهَمَتِهِ وَ وَضَعَ اَلْأَسَدُ يَدَيْهِ عَلَى كَفَلِ بَغْلَتِهِ وَ قَدْ هَمَّتْنِي نَفْسِي مِنْ ذَلِكَ خِفْتُ خَوْفاً عَظِيماً ثُمَّ تَنَحَّى اَلْأَسَدُ إِلَى جَانِبِ اَلطَّرِيقِ وَ حَوَّلَ أَبُو اَلْحَسَنِ مُوسَى وَجْهَهُ إِلَى اَلْقِبْلَةِ وَ جَعَلَ يَدْعُو وَ يُحَرِّكُ شَفَتَيْهِ بِمَا لَمْ أَفْهَمْهُ ثُمَّ أَوْمَى إِلَى اَلْأَسَدِ بِيَدِهِ أَنْ اِمْضِ فَهَمْهَمَ اَلْأَسَدُ هَمْهَمَةً طَوِيلَةً وَ أَبُو اَلْحَسَنِ يَقُولُ آمِينَ آمِينَ وَ اِنْصَرَفَ اَلْأَسَدُ حَتَّى غَابَ مِنْ أَعْيُنِنَا وَ مَضَى أَبُو اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لِوَجْهِهِ وَ اِتَّبَعْتُهُ فَلَمَّا بَعُدْنَا عَنِ اَلْمَوْضِعِ لَحِقْتُهُ فَقُلْتُ لَهُ فِدَاكَ نَفْسِي مَا شَأْنُ هَذَا اَلْأَسَدِ فَلَقَدْ خِفْتُهُ عَلَيْكَ وَ اَللَّهِ وَ عَجِبْتُ مِنْ شَأْنِهِ مَعَكَ فَقَالَ لِي أَبُو اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِنَّهُ خَرَجَ يَشْكُو عُسْرَ اَلْوِلاَدَةِ عَلَى لَبْوَتِهِ وَ سَأَلَنِي أَنْ أَسْأَلَ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يُفَرِّجَ عَنْهَا فَفَعَلْتُ ذَلِكَ وَ أُلْقِيَ فِي رُوعِي أَنَّهَا تَلِدُ ذَكَراً فَخَبَّرْتُهُ بِذَلِكَ فَقَالَ لِيَ اِمْضِ فِي حِفْظِ اَللَّهِ فَلاَ سَلَّطَ اَللَّهُ عَلَيْكَ وَ لاَ عَلَى ذُرِّيَّتِكَ وَ لاَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ شِيعَتِكَ شَيْئاً مِنَ اَلسِّبَاعِ فَقُلْتُ آمِينَ آمِينَ .
زبان ترجمه:

روضة الواعظین / ترجمه مهدوی دامغانی ;  ج ۱  ص ۳۵۳

على بن ابى حمزۀ بطائنى مى‌گويد:ابو الحسن موسى بن جعفر(عليهما السّلام)روزى به يكى از مزرعه‌هاى خود كه خارج از مدينه بود مى‌رفت.من هم همراهش بودم. ايشان سوار بر استرى بود و من سوار بر خرى بودم.ميان راه شيرى پيدا شد و سر راه ما قرار گرفت.من از خوف زبانم بند آمد،ولى امام كاظم بدون توجه و اعتنا پيش رفت و من ديدم شير براى او اظهار خوارى و زبونى مى‌كند.امام كاظم(عليه السّلام) براى او ايستادند و به همهمۀ او گوش فرا دادند و در اين هنگام آن شير دست بر كفل استر نهاده بود و من سخت مى‌ترسيدم.آنگاه شير خود را به كنار جاده كشاند و امام موسى بن جعفر(عليهما السّلام)رو به قبله ايستاد و شروع به دعا كرد و ديدم لبهايش را تكان مى‌دهد و من نفهميدم كه چه دعايى مى‌كند و سپس با دست خود به شير اشاره فرمود برود.شير همهمه‌يى طولانى كرد و امام كاظم(عليه السّلام)آمين مى‌گفت تا شير از نظر ناپديد شد،و امام كاظم به راه خود ادامه داد و من هم از پى ايشان راه افتادم و چون از آنجا دور شديم خودم را به ايشان رساندم و گفتم:فدايت گردم،موضوع شير چه بود كه من بر شما ترسيدم و به خدا سوگند از رفتارش با شما تعجب كردم.امام فرمودند: اين شير از سختى زايمان ماده شيرش شكايت مى‌كرد و از من خواست دعا كنم تا خداى عز و جل گره از كارش بگشايد و چنان كردم و به من الهام شد كه توله‌هايش همه نر خواهند بود و به او گفتم.شير گفت برو در حفظ‍‌ خدا باشى و خداوند بر تو و هيچ يك از شيعيان تو جانور درنده‌يى را چيره نگرداند و من چند بار آمين گفتم .

divider