شناسه حدیث :  ۳۲۳۶۸۲

  |  

نشانی :  روضة الواعظین  ,  جلد۱  ,  صفحه۲۱۳  

عنوان باب :   الجزء الأول مجلس في ذكر إمامة أبي الحسن موسى بن جعفر و مناقبه عليه السّلام

معصوم :   امام کاظم (علیه السلام)

وَ رَوَى اِبْنُ سِنَانٍ قَالَ : حَمَلَ اَلرَّشِيدُ فِي بَعْضِ اَلْأَيَّامِ إِلَى عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ ثِيَاباً أَكْرَمَهُ بِهَا وَ كَانَ فِي جُمْلَتِهَا دُرَّاعَةُ خَزٍّ سَوْدَاءُ مِنْ لِبَاسِ اَلْمُلُوكِ مُثْقَلَةٌ بِالذَّهَبِ فَأَنْفَذَ اِبْنُ يَقْطِينٍ جُلَّ تِلْكَ اَلثِّيَابِ إِلَى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ وَ أَنْفَذَ فِي جُمْلَتِهَا تِلْكَ اَلدُّرَّاعَةَ وَ أَضَافَ إِلَيْهَا مَالاً كَانَ أَعَدَّهُ عَلَى رَسْمٍ لَهُ فِيمَا يَحْمِلُهُ إِلَيْهِ مِنْ خُمُسِ مَالِهِ فَلَمَّا أَوْصَلَ ذَلِكَ إِلَى أَبِي اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَبِلَ اَلْمَالَ وَ اَلثِّيَابَ وَ رَدَّ اَلدُّرَّاعَةَ عَلَى يَدِ اَلرَّسُولِ إِلَى عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ وَ كَتَبَ إِلَيْهِ اِحْتَفِظْ بِهَا وَ لاَ تُخْرِجْهَا مِنْ يَدِكَ فَسَيَكُونُ لَكَ بِهَا شَأْنٌ تَحْتَاجُ إِلَيْهَا مَعَهُ فَارْتَابَ عَلِيُّ بْنُ يَقْطِينٍ بِرَدِّهَا إِلَيْهِ وَ لَمْ يَدْرِ مَا سَبَبُ ذَلِكَ وَ اِحْتَفَظَ بِالدُّرَّاعَةِ فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ أَيَّامٍ تَغَيَّرَ عَلَى غُلاَمٍ لَهُ كَانَ يَخْتَصُّ بِهِ فَصَرَفَهُ عَنْ خِدْمَتِهِ وَ كَانَ اَلْغُلاَمُ يَعْرِفُ مَيْلَ عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ إِلَى أَبِي اَلْحَسَنِ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ يَقِفُ عَلَى مَا يَحْمِلُهُ إِلَيْهِ فِي كُلِّ وَقْتٍ مِنْ مَالٍ وَ ثِيَابٍ وَ أَلْطَافٍ وَ غَيْرِ ذَلِكَ فَسَعَى بِهِ إِلَى اَلرَّشِيدِ فَقَالَ إِنَّهُ يَقُولُ بِإِمَامَةِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ وَ يَحْمِلُ إِلَيْهِ خُمُسَ مَالِهِ فِي كُلِّ سَنَةٍ وَ قَدْ حَمَلَ إِلَيْهِ اَلدُّرَّاعَةَ اَلَّتِي أَكْرَمَهُ بِهَا أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ فِي وَقْتِ كَذَا وَ كَذَا فَاسْتَشَاطَ اَلرَّشِيدُ لِذَلِكَ وَ غَضِبَ غَضَباً شَدِيداً وَ قَالَ لَأَكْشِفَنَّ عَنْ هَذِهِ اَلْحَالِ فَإِنْ كَانَ اَلْأَمْرُ كَمَا تَقُولُ أَزْهَقْتُ نَفْسَهُ فَأَنْفَذَ فِي اَلْوَقْتِ بِإِحْضَارِ عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ فَلَمَّا مَثُلَ بَيْنَ يَدَيْهِ قَالَ لَهُ مَا فَعَلْتَ بِالدُّرَّاعَةِ اَلَّتِي كَسَوْتُكَ بِهَا قَالَ هِيَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ عِنْدِي فِي سَفَطٍ مَخْتُومٍ فِيهَا طِيبٌ قَدِ اِحْتَفَظْتُ بِهَا وَ كُلَّمَا أَصْبَحْتُ فَتَحْتُ اَلسَّفَطَ وَ نَظَرْتُ إِلَيْهَا تَبَرُّكاً بِهَا وَ قَبَّلْتُهَا وَ رَدَدْتُهَا إِلَى مَوْضِعِهَا وَ كُلَّمَا أَمْسَيْتُ صَنَعْتُ مِثْلَ ذَلِكَ فَقَالَ أَحْضِرْهَا اَلسَّاعَةَ قَالَ نَعَمْ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ فَاسْتَدْعَى بَعْضَ خَدَمِهِ فَقَالَ لَهُ اِمْضِ إِلَى اَلْبَيْتِ اَلْفُلاَنِيِّ مِنْ دَارِي وَ خُذْ مِفْتَاحَهُ مِنْ خَازِنِي فَافْتَحْهُ ثُمَّ اِفْتَحِ اَلصُّنْدُوقَ اَلْفُلاَنِيَّ فَجِئْنِي بِالسَّفَطِ اَلَّذِي فِيهِ بِخَتْمِهِ فَلَمْ يَلْبَثِ اَلْغُلاَمُ أَنْ جَاءَ بِالسَّفَطِ مَخْتُوماً فَوَضَعَ بَيْنَ يَدَيِ اَلرَّشِيدِ فَأَمَرَ بِكَسْرِ خَتْمِهِ وَ فَتْحِهِ فَلَمَّا فَتَحَ نَظَرَ إِلَى اَلدُّرَّاعَةِ فِيهَا بِحَالِهَا مَطْوِيَّةً مَدْفُونَةً بِالطِّيبِ فَسَكَنَ اَلرَّشِيدُ مِنْ غَضَبِهِ ثُمَّ قَالَ لِعَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ اُرْدُدْهَا إِلَى مَكَانِهَا وَ اِنْصَرِفْ رَاشِداً فَلَنْ أُصَدِّقَ عَلَيْكَ بَعْدَهَا سَاعِياً وَ أَمَرَ أَنْ يُتْبَعَ بِجَائِزَةٍ سَنِيَّةٍ وَ تَقَدَّمَ بِضَرْبِ اَلسَّاعِي أَلْفَ سَوْطٍ فَضُرِبَ نَحْوَ اَلْخَمْسِمِائَةِ سَوْطٍ فَمَاتَ فِي ذَلِكَ .
زبان ترجمه:

روضة الواعظین / ترجمه مهدوی دامغانی ;  ج ۱  ص ۳۵۲

ابن سنان روايت مى‌كند كه وقتى هارون الرشيد جامه‌هايى به عنوان پاداش براى على بن يقطين فرستاد و از جمله جبه‌يى از خز زردوزى شده بود.على بن يقطين تمام آن جامه‌ها از جمله همين جبه را همراه خمس اموال خود براى حضرت موسى بن جعفر فرستاد.چون اين اموال به حضور ايشان رسيد اموال و جامه‌ها را پذيرفتند،ولى جبه را به دست فرستادۀ على بن يقطين پس فرستادند و براى او نوشتند:اين جبه را خوب نگهدارى كن و از دست مده كه به زودى براى تو موضوعى پيش خواهد آمد كه به اين جبه نيازمند مى‌شوى.على بن يقطين از پس فرستادن آن جبه به شك و ترديد افتاد كه سبب آن را نمى‌دانست و آن را نيكو نگهداشت.پس از چندى على بن يقطين نسبت به يكى از خدمتكاران ويژۀ خود خشم گرفت و او را از خدمت خود بيرون كرد.آن غلام از گرايش على به حضرت موسى- بن جعفر اطلاع داشت و مى‌دانست كه او گاهگاه اموال و جامه و چيزهاى گران بها و هديه براى ايشان مى‌فرستد.در اين باره پيش هارون سخن چينى كرد و به او گفت كه على معتقد به امامت موسى بن جعفر است و همه ساله خمس منافع خويش را براى ايشان مى‌فرستد.از جمله همان جبه‌يى را كه امير مؤمنان براى بزرگداشت به او ارزانى داشته است در فلان وقت براى موسى بن جعفر(عليهما السّلام)فرستاده است.هارون از اين موضوع برآشفته و سخت خشمگين شد و گفت:در اين مورد بررسى مى‌كنم و اگر چنان باشد كه تو مى‌گويى جان على بن يقطين بر باد رفته است.همان دم على را احضار كرد.چون آمد و برابرش ايستاد،هارون پرسيد:آن جبه‌يى را كه به تو داده بودم چه كردى‌؟گفت:اى امير مؤمنان آن را در صندوقچۀ سر به مهرى نهاده‌ام و بر آن مشك و بوى خوش ريخته‌ام و نيكو نگهدارى مى‌كنم و هر صبح و شام آن صندوقچه را مى‌گشايم و براى تبرك،آن دراعه را مى‌بوسم و به آن نگاه مى‌كنم و سپس بر جاى خود مى‌نهم.گفت:هم اكنون آن را بياور.على بن يقطين گفت فرمانبردارم و يكى از خدمتگزاران خود را فرا خواند و گفت:به فلان حجرۀ خانه من برو.كليدش را از خزانه‌دار بگير و فلان صندوق را بگشاى و صندوقچه‌يى را كه در آن است و سر به مهر است بياور.چيزى نگذشت كه خدمتگزار صندوقچه را همچنان سر بسته آورد و پيش هارون گذاشت.هارون دستور داد مهر آن را شكستند و گشودند و چون آن جبه را به حال خود ديد كه پيچيده و آغشته به مشك و بوى خوش است.آرام گرفت و خشمش فرو نشست و به على بن يقطين گفت:آن را بر جاى خود بگذار و به سلامت برو و از اين پس هرگز سخن سخن چينى را در مورد تو گوش نخواهم داد.و دستور داد پاداش بزرگى به او پرداخته شود و هزار تازيانه به سخن چين بزنند.حدود پانصد ضربه تازيانه زده بودند كه آن سخن چين هلاك شد .

divider