شناسه حدیث :  ۳۲۳۵۹۳

  |  

نشانی :  روضة الواعظین  ,  جلد۱  ,  صفحه۱۵۹  

عنوان باب :   الجزء الأول مجلس في ذكر إمامة السبطين و مناقبهما عليهما السّلام

معصوم :   پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ، امام حسن مجتبی (علیه السلام) ، امام حسین (علیه السلام) ، امیرالمؤمنین (علیه السلام) ، حضرت زهرا (سلام الله عليها)

قَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ : كَانَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عِنْدِي وَ أَتَاهُ جَبْرَئِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَكَانَا فِي اَلْبَيْتِ يَتَحَدَّثَانِ إِذْ دَقَّ اَلْبَابَ اَلْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ فَخَرَجْتُ أَفْتَحُ لَهُ اَلْبَابَ فَإِذَا اَلْحُسَيْنُ مَعَهُ فَدَخَلاَ فَلَمَّا أَبْصَرَا جَدَّهُمَا شَبَّهَا جَبْرَئِيلَ بِدِحْيَةَ اَلْكَلْبِيِّ فَجَعَلاَ يَحُفَّانِ بِهِ وَ يَدُورَانِ حَوْلَهُ فَقَالَ جَبْرَئِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ أَ مَا تَرَى اَلصَّبِيَّيْنِ مَا يَفْعَلاَنِ فَقَالَ يُشَبِّهَانِكَ بِدِحْيَةَ اَلْكَلْبِيِّ فَإِنَّهُ كَثِيراً مَا يَتَعَاهَدُهُمَا وَ يُتْحِفُهُمَا إِذَا جَاءَنَا فَجَعَلَ جَبْرَئِيلُ يُومِئُ بِيَدِهِ كَالْمُتَنَاوِلِ شَيْئاً فَإِذَا بِيَدِهِ تُفَّاحَةٌ وَ سَفَرْجَلَةٌ وَ رُمَّانَةٌ فَنَاوَلَ اَلْحَسَنَ ثُمَّ أَوْمَى بِيَدِهِ مِثْلَ ذَلِكَ فَنَاوَلَ اَلْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَفَرِحَا وَ تَهَلَّلَتْ وُجُوهُهُمَا وَ سَعَيَا إِلَى جَدِّهِمَا صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَأَخَذَ اَلتُّفَّاحَةَ وَ اَلرُّمَّانَةَ وَ اَلسَّفَرْجَلَةَ فَشَمَّهَا ثُمَّ رَدَّهَا إِلَى كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا كَهَيْئَتِهِمَا ثُمَّ قَالَ لَهُمَا صِيرَا إِلَى أُمِّكُمَا بِمَا مَعَكُمَا وَ بَدْؤُكُمَا بِأَبِيكُمَا أَعْجَبُ إِلَيَّ فَصَارَا كَمَا أَمَرَهُمَا رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَلَمْ يَأْكُلُوا مِنْهَا شَيْئاً حَتَّى صَارَ إِلَيْهِمْ فَإِذَا اَلتُّفَّاحُ وَ غَيْرُهُ عَلَى حَالِهِ فَقَالَ يَا أَبَا اَلْحَسَنِ مَا لَكَ لَمْ تَأْكُلْ وَ لَمْ تُطْعِمْ زَوْجَتَكَ وَ اِبْنَيْكَ وَ حَدَّثَهُ اَلْحَدِيثَ فَأَكَلَ اَلنَّبِيُّ وَ عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ وَ أَطْعَمُوا أُمَّ سَلَمَةَ فَلَمْ يَزَلِ اَلرُّمَّانُ وَ اَلسَّفَرْجَلُ وَ اَلتُّفَّاحُ كُلَّمَا أُكِلَ مِنْهُ عَادَ إِلَى مَا كَانَ حَتَّى قُبِضَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ قَالَ اَلْحُسَيْنُ فَلَمْ يَلْحَقْهُ اَلتَّغْيِيرُ وَ اَلنُّقْصَانُ أَيَّامَ فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ فَقَدْنَا اَلرُّمَّانَ وَ بَقِيَ اَلتُّفَّاحُ وَ اَلسَّفَرْجَلُ أَيَّامَ أَبِي فَلَمَّا اُسْتُشْهِدَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فُقِدَ اَلسَّفَرْجَلُ وَ بَقِيَ اَلتُّفَّاحُ عَلَى هَيْئَتِهِ عِنْدَ اَلْحَسَنِ حَتَّى مَاتَ فِي سَمِّهِ ثُمَّ بَقِيَ اَلتُّفَّاحَةُ إِلَى اَلْوَقْتِ اَلَّذِي حُوصِرْتُ عَنِ اَلْمَاءِ فَكُنْتُ أَشَمُّهَا إِذَا عَطِشْتُ فَتَكْسِرُ لَهَبَ عَطَشِي فَلَمَّا اِشْتَدَّ عَلَيَّ اَلْعَطَشُ عَضَضْتُهَا وَ أَيْقَنْتُ بِالْفَنَاءِ .
زبان ترجمه:

روضة الواعظین / ترجمه مهدوی دامغانی ;  ج ۱  ص ۲۶۵

ام سلمه(رضي الله عنه)مى‌گويد:پيامبر(صلّى الله عليه و آله)در حجرۀ من بودند كه جبريل به حضورش رسيد و آن دو در حجره گفتگو مى‌كردند كه در زده شد.حسن بن على بود.رفتم،در را گشودم.حسين بن على هم همراهش بود.آن دو همين كه پدر بزرگ خويش را با جبريل ديدند،پنداشتند كه جبريل دحيۀ كلبى است و دور و بر او مى‌گشتند.جبريل گفت:اى رسول خدا!مى‌بينى اين دو كودك چگونه رفتار مى‌كنند؟فرمودند:آرى ترا با دحيۀ كلبى اشتباه گرفته‌اند و دحيۀ كلبى به اين دو بسيار محبت مى‌كند و هر گاه پيش ما مى‌آيد، براى آنان هديه مى‌آورد.جبريل به دست خود به آسمان اشاره كرد و مانند كسى كه چيزى را مى‌خواهد بگيرد عمل كرد و سيب و به و انارى در دستش قرار گرفت و آنها را به حسن و حسين داد كه هر دو خوشحال شدند و با چهرۀ درخشان پيش پيامبر(صلّى الله عليه و آله)دويدند.پيامبر(صلّى الله عليه و آله)سيب و به و انار را گرفتند و بوييدند و به آنان پس دادند و فرمودند:با همين ميوه‌ها پيش مادرتان برويد و اگر نخست پيش پدرتان برويد خوشتر دارم و آنان همان گونه رفتار كردند،ولى آنان چيزى از آن نخوردند تا پيامبر(صلّى الله عليه و آله)به خانۀ آنان رفتند و ميوه‌ها به حال خود باقى بود.پيامبر فرمودند:اى على!چرا چيزى از اين ميوه‌ها نخورديد و موضوع جبريل را براى آنان فرمودند. پيامبر و ايشان از آن ميوه‌ها خوردند و به ام سلمه هم دادند.گويد آن سيب و به و انار همچنان باقى بود و هر چه مى‌خوردند چيزى از آن كاسته نمى‌شد.امام حسين فرموده است:پس از رحلت پيامبر(صلّى الله عليه و آله)آن ميوه‌ها همچنان به حال خود باقى بود و تا هنگامى كه مادرمان فاطمه(عليها السّلام)زنده بود چيزى از آن كاسته نشد و چون فاطمه(عليها السّلام)رحلت فرمود انار را از دست داديم،ولى سيب و به باقى بود و چون پدرم امير المؤمنين شهيد شد،به از ميان رفت و آن سيب باقى ماند و به همان حال در اختيار برادرم امام حسن بود.پس از آنكه ايشان مسموم شد و رحلت فرمود آن سيب پيش من بود هنگامى كه محاصره شدم و آب نداشتيم آن را مى‌بوييدم و شدت تشنگى من كاسته مى- شد و چون تشنگى من شدت پيدا كرد و يقين به نابودى كردم آن را خوردم.

divider