شناسه حدیث :  ۳۱۵۰۷۷

  |  

نشانی :  الخرائج و الجرائح  ,  جلد۳  ,  صفحه۱۱۶۰  

عنوان باب :   الجزء الثالث الباب العشرون في علامات و مراتب نبينا و أوصيائه عليه و عليهم أفضل الصلاة و أتم السلام باب العلامات الكائنة قبل خروج المهدي و معه عليه السّلام

معصوم :   امام باقر (علیه السلام)

وَ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ: يَمُوتُ سَفِيهٌ مِنْ آلِ عَبَّاسٍ بِالسِّرِّ يَكُونُ سَبَبُ مَوْتِهِ أَنَّهُ يَنْكِحُ خَصِيّاً فَيَقُومُ وَ يَذْبَحُهُ وَ يَكْتُمُ مَوْتَهُ أَرْبَعِينَ يَوْماً فَإِذَا سَارَتِ اَلرُّكْبَانُ فِي بَيْعَةِ اَلصَّبِيِّ لَمْ يَرْجِعْ أَوَّلُ مَنْ يَخْرُجُ إِلَى آخِرِ مَنْ يَخْرُجُ حَتَّى يَذْهَبَ مُلْكُهُمْ .
زبان ترجمه:

جلوههای اعجاز معصومین علیهم السلام ;  ج ۱  ص ۸۰۶

و فرمود: سفيهى (نادانى) از بنى عباس پنهانى مى‌ميرد و سبب مرگش اين است كه با خواجه‌اى (شخصى خصى) ازدواج مى‌كند، پس آن خواجه ايستاده و او را ذبح مى‌كند. و مرگ او تا چهل روز پنهان مى‌ماند، پس وقتى كه سواران به دنبال خواجه مى‌روند هيچ يك از آنان برنمى‌گردند تا اينكه حكومت آنان از بين مى‌رود .

divider