شناسه حدیث :  ۳۱۵۰۲۰

  |  

نشانی :  الخرائج و الجرائح  ,  جلد۳  ,  صفحه۱۱۱۳  

عنوان باب :   الجزء الثالث الباب العشرون في علامات و مراتب نبينا و أوصيائه عليه و عليهم أفضل الصلاة و أتم السلام باب العلامات السارة الدالة على صاحب الزمان حجة الرحمن صلوات الله عليه ما دار فلك و ما سبح ملك

معصوم :   امام زمان (عجل الله تعالی فرجه)

وَ عَنِ اِبْنِ بَابَوَيْهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَصَّامٍ اَلْكُلَيْنِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ اَلْكُلَيْنِيِّ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ يَعْقُوبَ أَنَّهُ قَالَ : سَأَلْتُ اَلشَّيْخَ اَلْكَبِيرَ - أَبَا جَعْفَرٍ مُحَمَّدَ بْنَ عُثْمَانَ اَلْعَمْرِيَّ أَنْ يُوصِلَ لِي كِتَاباً قَدْ سَأَلْتُ فِيهِ مَسَائِلَ أَشْكَلَتْ عَلَيَّ فَوَرَدَ اَلتَّوْقِيعُ بِخَطِّ مَوْلاَنَا صَاحِبِ اَلزَّمَانِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَمَّا مَا سَأَلْتَ عَنْهُ أَرْشَدَكَ اَللَّهُ وَ ثَبَّتَكَ مِنْ أَمْرِ اَلْمُنْكِرِينَ لِي مِنْ أَهْلِ بَيْتِي وَ بَنِي عَمِّنَا فَإِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَ اَللَّهِ وَ بَيْنَ أَحَدٍ قَرَابَةٌ فَمَنْ أَنْكَرَنِي فَلَيْسَ مِنِّي وَ سَبِيلُهُ سَبِيلُ اِبْنِ نُوحٍ وَ أَمَّا سَبِيلُ عَمِّي جَعْفَرٍ وَ وُلْدِهِ فَسَبِيلُ إِخْوَةِ يُوسُفَ وَ أَمَّا اَلْفُقَّاعُ فَشُرْبُهُ حَرَامٌ وَ لاَ بَأْسَ بِالشَّلْمَابِ . وَ أَمَّا أَمْوَالُكُمْ فَمَا نَقْبَلُهَا إِلاَّ لِتُطَهَّرُوا فَمَنْ شَاءَ فَلْيَصِلْ وَ مَنْ شَاءَ فَلْيَقْطَعْ مَا آتَانَا اَللَّهُ خَيْرٌ مِمَّا آتَاكُمْ. وَ أَمَّا ظُهُورُ اَلْفَرَجِ فَإِنَّهُ إِلَى اَللَّهِ تَعَالَى ذِكْرُهُ وَ كَذَبَ اَلْوَقَّاتُونَ. وَ أَمَّا قَوْلُ مَنْ زَعَمَ أَنَّ اَلْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ لَمْ يُقْتَلْ فَكُفْرٌ وَ تَكْذِيبٌ وَ ضَلاَلٌ. وَ أَمَّا اَلْحَوَادِثُ اَلْوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فِيهَا إِلَى رُوَاةِ حَدِيثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِي عَلَيْكُمْ وَ أَنَا حُجَّةُ اَللَّهِ. وَ أَمَّا مُحَمَّدُ بْنُ عُثْمَانَ اَلْعَمْرِيُّ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُ وَ عَنْ أَبِيهِ مِنْ قَبْلُ فَإِنَّهُ ثِقَتِي وَ كِتَابُهُ كِتَابِي وَ أَمَّا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ مَهْزِيَارَ اَلْأَهْوَازِيُّ فَسَيُصْلِحُ اَللَّهُ قَلْبَهُ وَ يُزِيلُ عَنْهُ شَكَّهُ وَ أَمَّا مَا وَصَلْتَنَا بِهِ فَلاَ قَبُولَ عِنْدَنَا إِلاَّ لِمَا طَابَ وَ طَهُرَ وَ ثَمَنُ اَلْمُغَنِّيَةِ حَرَامٌ [وَ كَانَ لِإِسْحَاقَ جَارِيَةٌ مُغَنِّيَةٌ فَبَاعَهَا وَ بَعَثَ ثَمَنَهَا إِلَيْهِ فَرَدَّهُ]. وَ أَمَّا مُحَمَّدُ بْنُ شَاذَانَ بْنِ نُعَيْمٍ فَهُوَ رَجُلٌ مِنْ شِيعَتِنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ . وَ أَمَّا أَبُو اَلْخَطَّابِ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي زَيْنَبَ اَلْأَجْدَعُ فَمَلْعُونٌ وَ أَصْحَابُهُ مَلْعُونُونَ فَلاَ تُجَالِسْ أَهْلَ مَقَالَتِهِمْ فَإِنِّي مِنْهُمْ بَرِيءٌ وَ آبَائِي عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ مِنْهُمْ بِرَاءٌ وَ أَمَّا اَلْمُتَلَبِّسُونَ بِأَمْوَالِنَا فَمَنِ اِسْتَحَلَّ مِنْهَا شَيْئاً فَأَكَلَهُ فَإِنَّمَا يَأْكُلُ اَلنِّيرَانَ. وَ أَمَّا اَلْخُمُسُ فَقَدْ أُبِيحَ لِشِيعَتِنَا وَ جُعِلُوا مِنْهُ فِي حِلٍّ إِلَى وَقْتِ ظُهُورِ أَمْرِنَا لِتَطْهُرَ وِلاَدَتُهُمْ وَ لاَ تَخْبُثَ. وَ أَمَّا نَدَامَةُ قَوْمٍ شَكُّوا فِي دِينِ اَللَّهِ عَلَى مَا وَصَلُونَا بِهِ فَقَدْ أَقَلْنَا مَنِ اِسْتَقَالَ وَ لاَ حَاجَةَ لَنَا فِي صِلَةِ اَلشَّاكِّينَ. وَ أَمَّا عَلَّةُ وُقُوعِ اَلْغَيْبَةِ فَإِنَّ اَللَّهَ يَقُولُ يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَسْئَلُوا عَنْ أَشْيٰاءَ إِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ إِنَّهُ لَمْ يَكُنْ أَحَدٌ مِنْ آبَائِي عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ إِلاَّ وَ قَدْ وَقَعَتْ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ لِطَاغِيَةِ زَمَانِهِ وَ إِنِّي أَخْرُجُ حِينَ أَخْرُجُ وَ لاَ بَيْعَةَ لِأَحَدٍ مِنَ اَلطَّوَاغِيتِ فِي عُنُقِي. وَ أَمَّا وَجْهُ اَلاِنْتِفَاعِ بِي فِي غَيْبَتِي فَكَالاِنْتِفَاعِ بِالشَّمْسِ إِذَا غَيَّبَهَا عَنِ اَلْأَبْصَارِ اَلسَّحَابُ وَ إِنِّي لَأَمَانٌ لِأَهْلِ اَلْأَرْضِ كَمَا أَنَّ اَلنُّجُومَ أَمَانٌ لِأَهْلِ اَلسَّمَاءِ فَأَغْلِقُوا بَابَ اَلسُّؤَالِ عَمَّا لاَ يَعْنِيكُمْ وَ لاَ تَتَكَلَّفُوا عِلْمَ مَا قَدْ كُفِيتُمْ وَ أَكْثِرُوا اَلدُّعَاءَ بِتَعْجِيلِ اَلْفَرَجِ فَإِنَّ فِي ذَلِكَ فَرَجَكُمْ. وَ اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا إِسْحَاقَ بْنِ يَعْقُوبَ وَ عَلىٰ مَنِ اِتَّبَعَ اَلْهُدىٰ .
زبان ترجمه:

جلوههای اعجاز معصومین علیهم السلام ;  ج ۱  ص ۷۷۲

30-ابن بابويه از محمّد بن يعقوب كلينى از اسحاق بن يعقوب روايت مى‌كند كه گفت: من از شيخ بزرگ، محمّد بن عثمان عمرى خواهش كردم كه نامۀ مرا كه مسائل مشكل خود را نوشته بودم، به حضرت تقديم نمايد (بعد از آنكه او نامۀ مرا به حضرت رسانيد) توقيع و دستخط‍‌ آن حضرت-عجّل اللّٰه تعالى فرجه الشريف-از براى من وارد شد (كه مضمون آن اين بود): امّا آنچه سؤال كردى از آن-خداوند تو را هدايت و ثابت قدم بدارد-در بارۀ حال كسانى كه مرا انكار مى‌كنند از اهل بيت من و عموزادگان ما، بدان كه بين خدا و احدى خويشاوندى و قرابتى در كار نيست، كسى كه منكر من شود از من نخواهد بود و جريان او نظير پسر نوح است، امّا جريان عمويم جعفر و پسرانش نظير جريان برادران يوسف خواهد بود. امّا آشاميدن آبجو حرام است ولى شربت شلغم پخته اشكالى ندارد.امّا اموال شما را ما قبول نمى‌كنيم مگر به جهت اينكه شما پاكيزه شويد، پس هر كه مى‌خواهد براى ما بفرستد و هر كه مى‌خواهد قطع نموده و به ما نفرستد؛ زيرا آن نعمتى كه خداوند به ما داده بهتر از آنست كه به شما داده است. و امّا ظهور فرج، بدرستى كه آن به دست خداى متعال است و كسانى كه وقت تعيين مى‌كنند دروغ مى‌گويند. و امّا آن كسى كه گمان نموده است حسين-عليه السّلام-كشته نشده، كافر است و خدا و رسول را تكذيب كرده و موجب گمراهى است. امّا راجع به حوادثى كه رخ مى‌دهد، به راويان اخبار و احاديث ما رجوع نماييد؛ زيرا ايشان از طرف من بر شما حجّت مى‌باشند و من از طرف خداوند بر ايشان حجّت هستم. امّا محمّد بن عثمان عمرى-كه خداوند از او و پدرش راضى باشد-مورد اطمينان و وثوق من بوده و نوشته و نامۀ او نامۀ من است. و امّا محمّد بن على بن مهزيار اهوازى، زود باشد كه خداوند او را هدايت و شك و ترديد را از دلش برطرف نمايد. و امّا آنچه براى ما فرستاده‌اى ما آن را قبول نمى‌كنيم مگر آن را كه پاك و پاكيزه باشد و پول زن آوازه خوان حرام است [اسحاق بن يعقوب، كنيزى آوازه خوان داشت، او را فروخته و پولش را نزد حضرت فرستاده بود كه حضرت آن را پس فرستاد].امّا محمّد بن شاذان بن نعيم، وى مردى از شيعيان ما اهل بيت است. و امّا ابو الخطّاب محمّد؛ پسر ابى زينب، بريده است. پس ملعون و اصحاب و ياران او همه ملعونند، پس با هم مسلكان و كسانى كه از آنان گفتگو مى‌كنند، مجالست نكن و من از ايشان بيزارم و پدرانم-عليهم السّلام-نيز از آنان بيزارند و امّا كسانى كه متلبس به اموال ما هستند پس اگر چيزى از آنان را حلال بدانند و بخورند بدرستى كه آتش مى‌خورند. و امّا «خمس» مباح شده براى شيعيان، و تا وقت ظهور امر ما، برايشان حلال مى‌باشد، بخاطر پاكى ولادتشان و عدم خباثت آنان. و امّا پشيمانى مردمى كه در دين خداوند شك نمودند كه چرا اموال خود را وقف ما كرده و براى ما فرستاده‌اند، پس ما اقاله كرديم آن كسى را كه طالب اقاله است و طالب اموال خودش باشد و ما را نيازى به صله و هديۀ شكّ‌كنندگان نيست. و امّا فلسفه و علّت وقوع غيبت من، بدرستى كه خداى متعال مى‌فرمايد:«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد از موضوعاتى كه اگر براى شما روشن و ظاهر شود به ضرر و زيان شما تمام مى‌گردد، پرسش نكنيد» . هر كدام از پدران و اجداد من بيعتى از سركشان زمان به گردن داشتند، ولى موقعى كه من ظهور نمايم، بيعت هيچ يك از سركشان و ستمگران بر گردنم نخواهد بود. امّا نحوۀ استفاده مردم از وجود من در زمان غيبتم، نظير استفاده از آفتابى است كه در زير ابر پنهان شده باشد، من از براى اهل زمين امان هستم همان طور كه ستارگان آسمان براى اهل آسمان امان هستند. از سؤالهايى كه براى شما نفعى ندارد خوددارى كنيد و خود را به مشقت در آموختن چيزى كه از آن بى‌نيازيد نيندازيد، براى تعجيل ظهور من، بسيار دعا كنيد؛ زيرا در ظهور من گشايش امور شماست. و سلام بر تو اى اسحاق بن يعقوب! و بر كسى كه پيروى از طريق هدايت كند .

divider